Interview Hockey

De hockeyende ‘Nederbelg’ Sander Baart jaagt op goud, maar de tijd dringt

Sander Baart in actie op het WK tijdens de wedstrijd tegen Schotland die met 6-0 werd gewonnen. Beeld BSR Agency

In België vonden ze Sander Baart te licht. Nu jaagt hij voor Nederland op olympisch goud. ‘Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik mezelf kon zijn.’

Vorig jaar december kwam hockeyer Sander Baart na een lange reis thuis in Ekeren, een plaats boven Antwerpen. “Gefeliciteerd hè!”, jubelden zijn buren opgewekt. Ze dachten dat hun buurman voor wereldkampioen België speelde. Niet dus. “Bedankt”, zei Baart ongemakkelijk.

De pijn was nog vers toen, ook al was Baart (31) trots op de zilveren medaille van het Nederlands elftal. Hij, zoon van een Belgische moeder en een Nederlandse vader en sinds 2005 uitkomend voor Oranje, had een paar dagen ervoor via shoot-outs de WK-finale verloren van België.

Het ontketende een hype bij de zuiderburen. Duizenden toeschouwers stonden er op de Grote Markt in Brussel, waar de nationale ploeg gehuldigd werd. “Toen ik dat zag, was ik wel onder de indruk”, zegt Baart in de lobby van een hotel in Breda, waar Oranje zich voorbereidde op het EK in Antwerpen.

Vanavond speelt Nederland de halve finale van het EK tegen Spanje (18.00 uur). In de eindstrijd wacht mogelijk België, dat het in de andere halve finale opneemt tegen Duitsland.

Of Baart, een verdedigende middenvelder, ooit had kunnen bedenken dat het hockey zich zo zou ontwikkelen in zijn geboorteland? “Nee, dat niet”, zegt Baart meteen. “Toen ik in de jeugd voor België speelde, waren er al wel goede stappen gezet. We trainden professioneel en gingen tijdens de schoolvakanties op stage. Dat was een beetje het begin, de start van de opmars.”

Nederlandse vader

Baart besloot op zeventienjarige leeftijd echter over te stappen naar Nederland. Ze vonden hem te licht in België, wat Baart het laatste zetje gaf om zijn hart te volgen. “Omdat mijn ouders vroeg zijn gescheiden, was ik al meer bij mijn vader, die Nederlander is”, verklaart hij. “Ik heb mede daardoor altijd graag voor Nederland willen spelen. Ik heb een gevoel met België, maar zeker ook met Nederland. Voordat ik voor Nederland koos, was ik met voetbal altijd voor Oranje. De ploeg waarvoor ik juichte was Ajax.”

Twee jaar later, in 2007, maakte Baart zijn officiële debuut voor het Nederlands elftal. Sindsdien is hij langzaam uitgegroeid tot een vaste waarde bij de nationale ploeg. Baart was erbij in 2012 in Londen, toen Oranje de olympische finale verloor van Duitsland, en in 2014 en 2018, toen Nederland op het WK eveneens genoegen moest nemen met de tweede plaats.

Ook op de gewonnen EK’s van 2015 en 2017 was Baart (187 interlands) present. Hoe moeilijk het is om het EK drie keer achter elkaar te winnen? “Dat zal even moeilijk zijn als de eerste of tweede keer”, zegt Baart nuchter. “Ik denk dat we ons daar niet op moeten focussen. We moeten gewoon zorgen dat we ons beste spel spelen.”

Leiderschap

Baart toont zich bescheiden, terwijl op zijn centrale positie in het veld om leiderschap wordt gevraagd. Of zijn bescheidenheid hem wel eens parten heeft gespeeld in het leiding geven aan het team? “Ik heb dat wel moeten leren”, zegt hij. “Al heeft dat niet zozeer met bescheidenheid te maken als wel met leeftijd, ervaring. Je moet het spel leren lezen. En weten wát je moet zeggen. Anders heeft het geen zin. Je moet het spelletje eerst begrijpen voordat je nuttig kunt coachen.”

Nu gaat hem dat beter af. Baart, tegenwoordig speler van het Belgische Braxgata, weet nog dat hij moest wennen aan de Hollandse normen en waarden. “Op de eerste training stond ik in een zwembroekje, terwijl alle anderen Nike- en Adidas-spullen hadden. Ik had niet zoveel met kleding. Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik mezelf kon zijn in de groep en me comfortabel voelde.”

Als jonge dertiger behoort Baart normaal gesproken tot een generatie die volgend jaar een laatste poging doet om olympisch goud te behalen. Als het EK wordt gewonnen, levert dat automatisch een olympisch startbewijs voor ‘Tokio’ op. Baart, stellig: “Ik heb vanaf het begin gezegd: ik wil olympisch en wereldkampioen worden. Die twee staan nog niet op mijn palmares. En de tijd dringt.”

Het is tijd om te oogsten, vindt Baart. Te beginnen op het EK in Antwerpen, waar een derde Europese titel op rij het startsein moet zijn voor olympisch goud in Tokio.

Lees ook:

Hockeyster Frédérique Matla is het leergierige boegbeeld van Oranje

Frédérique Matla (22) is de jongste speelster van het Nederlands team, maar op weg een idool te worden.

Een EK-titel als beloning voor de veerkracht van de hockeymannen

Het was een fraaie bevestiging van een nieuw proces. De Nederlandse hockeyers, die met een vierde plaats teleurstelden op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, prolongeerden in 2017 hun Europese titel in Amstelveen. Dat gebeurde na een formidabele teamprestatie in de finale tegen België (4-2).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden