Wielrennen

De ‘grote drie’ in het enige moment van chaos afgetroefd in Milaan-San Remo

Jasper Stuyven houdt de sprintende groep net achter zich, met van links naar rechts Sagan, Van Aert, Van der Poel en Ewan. Beeld AP
Jasper Stuyven houdt de sprintende groep net achter zich, met van links naar rechts Sagan, Van Aert, Van der Poel en Ewan.Beeld AP

In Milaan-San Remo duurde de aanloop wederom lang, maar dit keer werden de favorieten verrast op dat ene punt waar altijd chaos is. Jasper Stuyven troefde het toptrio Van der Poel – Alaphilippe – Van Aert tactisch af.

Hoe fraai is onverwachte onvoorspelbaarheid. Milaan-San Remo oogstte na uren aan verwacht koersverloop één moment van chaos, en daar maakte Jasper Stuyven gebruik van. De meest gesloten wedstrijd van het jaar kreeg een winnaar die niet was voorzien

Ga maar na. De beste drie renners ter wereld konden de eerste grote Italiaanse voorjaarsklassieker niet verliezen. Samen hadden Julian Alaphilippe, Wout van Aert en Mathieu van der Poel het podium al verdeeld. Althans, voor de buitenwacht. Dat Stuyven de ‘Primavera’ kon winnen met een late aanval, was vrijwel niet voorzien.

De aanloop naar het beslissende moment had er ook geen enkele indicatie voor gegeven. Milaan-San Remo was zoals altijd lang en langzaam, maar werd voor het eerst vanaf het startschot in beeld gebracht door de Italiaanse televisie. Bijna zeven uur lang dus, met rond 09.30 uur beelden van ingepakte wielrenners, die amper lichaamsdelen wilden blootstellen aan de koude wind. Mathieu van der Poel had zelfs zijn nekwarmer tot onder zijn zonnebril opgetrokken.

Extra cachet

De reden van de lange uitzending was nobel. Omdat sommige regio’s in Italië wederom een verscherping van de coronamaatregelen hebben afgekondigd en er op die manier minder fans langs de route mochten staan, werd de volledige koers op beeld getoond. Het gaf extra cachet aan het imago van de langste en saaiste race van het jaar (299 kilometer).

Het was ook een besluit waardoor met name de helpers van de eerste uren zich konden tonen. Vooral een drietal: Paul Martens, Senne Leysen en Tim Declercq, die vanwege al dat werk de bijnaam ‘de tractor’ heeft. Normaal gesproken renners die zelden in beeld verschijnen, juist omdat de televisiecamera’s pas de laatste twee of drie uur van de wedstrijd tonen. Dit keer hielden ze acht koplopers op minder dan acht minuten, met daarin onder meer Taco van der Hoorn.

De onvoorspelbaarheid van Van der Poel

Er was ook nog een andere reden genoemd voor het lange live-verslag. De Rai wilde er op tijd bij zijn om zo de eerste aanval van Mathieu van der Poel in beeld te kunnen brengen. Het was een kwinkslag, natuurlijk, zeker na zijn solo in de Tirreno-Adriatico van vorige week, toen hij met nog 51 kilometer te gaan demarreerde en volledig uitgeput toch als eerste over de finish kwam. Om aan de onvoorspelbaarheid van de Nederlander tegemoet te komen, waren de beelden alvast vroeg verzorgd, was de grap.

Maar Van der Poel erkende de historie van de voorjaarsklassieker. Niet zozeer het gegeven dat hij zestig jaar na zijn opa Raymond Poulidor zou kunnen winnen, dat feit nam hij vooral ter kennisgeving aan. Maar hij gaf zich wel over aan het door de traditie vastgestelde karakter van Milaan-San Remo, dat een lange zit vraagt, voor de traditionele explosie in de laatste vijftien minuten op de Poggio.

Dat koersverloop was een gegeven waar zelfs Van der Poel niets aan zou kunnen veranderen, zag hij zelf in. Natuurlijk zag hij ook zaterdag liever zo’n manier van koersen, omdat het ook zijn eigen kansen veel zou verbeteren. Maar, zo stelde hij vooraf, dat is in Milaan-San Remo bijna onmogelijk, en daarom is de eerste voorjaarsklassieker ook niet zijn favoriete wedstrijd. “Er zijn niet veel geslaagde ondernemingen geweest om van ver te winnen. Het is heel moeilijk daar verandering in te brengen. Je moet ook geen domme dingen doen.”

Ook Van der Poel hield zich zaterdag daarom noodgedwongen koest, urenlang, terwijl hij wat met zijn teamgenoten praatte, zichzelf voorzag van eten en drinken, wat om zich heen keek en vooral probeerde ‘niet in slaap te vallen’ terwijl het peloton langzaam langs de Po richting de Middellandse Zee trok, om daar nog honderd kilometer langs de kust te rijden. Regelmatig stond hij op de pedalen, om zich uit te rekken.

Jasper Stuyven maakte gebruik van een gebrek aan controle

Uiteindelijk verliep de wedstrijd langs bekende lijnen. Eenmaal aan de kust ging het tempo omhoog. Het kalme lenteweer en de rugwind zorgden voor een grote en gesloten groep, zeker omdat zowel Jumbo-Visma op de Cipressa en Ineos-Grenadiers op de Poggio het tempo vooraan zo hoog hielden dat niemand kon ontsnappen. Van der Poel moest zich daar nog naar voren dringen, nadat hij wat was weggeduwd in aanloop naar de belangrijkste klim van de dag. Zonder het zelf te beseffen reed hij niet weg bij de anderen, maar nam hij anderen mee.

Boven op de Poggio bleef een grote groep over. Maar wel een groep zonder controle, en daar maakte de underdog dit keer gebruik van. Jasper Stuyven, de Belg van Trek-Segafredo, wist onder aan de afdaling als eerste een gat te slaan. Juist ook omdat de grote drie naar elkaar keken, én omdat topsprinter Caleb Ewan er ook nog bij zat. Niemand wilde ook met hem naar de finish.

Stuyven profiteerde, al was het moment van zijn demarrage perfect gekozen. Hij dwong de favorieten een keuze te maken, een die uiteindelijk de verkeerde bleek. Het was zoals Van der Poel zei tegen de media: “Dit is echt een van de moeilijkste wedstrijden om te winnen. Maar daar heb ik nog een paar jaar voor.”

Van der Poel werd uiteindelijk vijfde, Van Aert derde en Julian Alaphilippe viel buiten de top-10. Allen berustten in hun lot, terwijl Stuyven jubelde: “Dit had ik vooraf natuurlijk niet gezegd. Het ging over de drie toprenners, daar praatte iedereen over. Maar dat betekende niet dat wij niet voor de winst gingen. Ik moest gokken, en dan heb je acht van de negen keer niets. Eén keer heb je alles, en dat was nu.”

Lees ook:

Het wielrennen is een speeltuin voor Mathieu van der Poel en vijf andere toppers

Een zestal wielrenners is vooralsnog veel beter dan de rest van het peloton. Vooral in de Tirreno-Adriatico blijkt dat, en Mathieu van der Poel is een van dat sextet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden