Olympische SpelenJudo

De gong kondigt het duel af, bij Juul Franssen komen de tranen opzetten. ‘Het had zo mooi kunnen zijn’

Juul Franssen na haar nederlaag in de strijd om brons. Beeld ANP
Juul Franssen na haar nederlaag in de strijd om brons.Beeld ANP

Na al die jaren, na al die hobbels stond ze eindelijk op de Olympische Spelen. Maar een medaille won judoka Juul Franssen niet.

Heel graag had Juul Franssen de ban voor de Nederlandse judoka’s willen breken. Maar ook zij slaagde er niet in om een medaille te bemachtigen. Juist haar was dat gegund na alle tegenslag. “Al ben ik trots dat ik hier überhaupt stond, het is gewoon pijnlijk dat ik geen olympische plak mee naar huis neem.”

Ze was in de legendarische Budokan-hal heel dicht bij brons. Haar laatste partij verloor ze in de golden score en op straffen, van Maria Centracchio. De Italiaanse staat zestien plaatsen lager op de wereldranglijst. Franssen is zelf de mondiale nummer elf. “Sport kan heel mooi zijn, maar ook heel wreed.”

Met vochtige ogen zegt ze: “Het had zo’n mooi sprookje kunnen zijn”. De tranen van Franssen vertellen het verhaal van een sportvrouw die op haar 31ste eindelijk mag debuteren op de Olympische Spelen. Van een judoka ook die in het verleden door een conflict met de judobond een jaar niet op de wedstrijdtatami stond. Van een dochter tenslotte die dit jaar in de Limburgse slagerij van haar ouders meehielp nadat haar vader door een hersenbloeding was getroffen. Haar voorbereiding op Tokio moest maar even wijken.

Het doet gewoon zeer

Meteen na de gong, die het einde van het duel afkondigt, is het besef er. Niet alleen dat het voorbij is, maar vooral wat er voorbij is. “Meteen ja. Je weet dat het niet gelukt is wat je zo graag wou. Hoe mooi het zou zijn om op dat olympische podium te staan. Dat is waar je als jong kind van droomt. Het doet nu gewoon zeer. Ik kan het niet anders zeggen.”

Twee keer won ze brons op een WK in de klasse tot 63 kilogram. Twee keer miste ze kwalificatie voor de Spelen, in 2012 en 2016. “Nu ben ik hier in Tokio, na al die jaren, na al die hobbels. Ik ben supertrots op hoe ik hier vandaag stond. Dat ik mentaal in balans was. Daar hebben we keihard aan gewerkt. Dat is gelukt. Dat kan ik allemaal afvinken. Het enige wat niet is gelukt, is die olympische medaille.”

Een individuele medaille dan. Zaterdag wacht nog de teamcompetitie, en mogelijk een troostprijs. “Geef me een paar dagen”, zegt ze. Dan staat ze er weer. Trouw kopte in 2017 al: ‘Niemand krijgt Juul Franssen kapot’.

Dagelijks belt ze met haar ouders, ook vanuit Japan. In het revalidatiecentrum waar haar vader onder behandeling is, hebben ze ’s nachts de wekker gezet om haar te kunnen volgen. Ze glimlacht. Haar ouders hebben haar altijd gesteund. Tijdens die hele lange aanloop naar deze 27ste juli. “Ik vond dat ik die plak verdiende. Maar je moet het zelf doen en het blijft judo. Een olympische medaille is niet iedereen zomaar gegeven.”

Lees ook:

Niemand krijgt Juul Franssen kapot

Juul Franssen kwam een jaar niet in actie vanwege een conflict met de judobond. Vandaag maakt ze haar rentree. Ze vertelt over dat conflict, over een harde jeugd en een vechtscheiding. ‘Ik wil dat judopak weer aan.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden