Tour de France Ongeschoren benen

De eerste Tourweek is suf, maar nooit ontspannen

Kijk, een beeldje draagt een gele trui. Nadat de Brusselaren Manneken Pis in het geel hadden gestoken, deden ze in het Noord-Franse Bar-le-Duc ­hetzelfde met het bronzen beeld dat herinnert aan de gebroeders ­Michaux, uitvinders van de fietspedalen.

Het blijkt een trend. In finishplaats Nancy draagt het beeld van Stanislaus Leszczynski een gele trui. Leszczynski, ooit koning van Polen en tevens de schoonvader van Lodewijk de vijftiende, is opdrachtgever en naamgever van het enorme plein.

Alle tijd om dit soort historische feitjes te achterhalen. De etappe van dinsdag voltrekt zich in een landerigheid die zelfs voor de doorgewinterde Tourtijger een beproeving is. Korenvelden, een kasteeltje, drie man op schootsafstand van een kabbelend peloton, meer korenvelden en een Fransman die zijn verzameling wielertruitjes langs het parcours heeft uitgehangen.

En toch. Toch kijk je nooit geheel ontspannen naar dit soort etappes. Je veert op als het camerabeeld ineens verspringt. En als het peloton zich eindelijk in gang trekt, en zestig renners met 55 kilometer per uur strijden om een plek bij de eerste tien, dan slaan de zenuwen toe.

Juist de sufste etappes kunnen in de grootste gruwel eindigen. Denk aan de rit in 2012 in dezelfde regio, toen Wout Poels na een massale valpartij meer dood dan levend terug op zijn fiets werd gezet, en ook voor ­Robert Gesink en Bauke Mollema de Tour voorbij was. Twee maanden ­geleden nog, in Italië, kon Tom ­Dumoulin na een lullige valpartij in rit vijf de Giro verlaten.

Een renner die na maanden trainen in week een door een val een ronde verliest: meedogenlozer sport bestaat niet. Vandaar de spanning als het peloton door de smalle en bochtige straten van Nancy flitst en de sprint in gang wordt getrokken. Laat iedereen ongeschonden de finish ­halen, en vooral Steven Kruiswijk en Wilco Kelderman. Ze staan er beter voor dan ooit, maar hebben ook een verleden met nare valpartijen.

De sprint. Winst Viviani, maar ­belangrijker: iedereen haalt ongeschonden de meet. Vandaag de ­Vogezen. De Tour kan beginnen.

Fietsminnende redacteuren Koos Schwartz, Joris Belgers, Niels Markus en Seije Slager schrijven vanaf de bank een wisselcolumn over tourgerelateerde randzaken.

Lees ook:

Vroeger, toen de Tour nog een ware helletocht was

Honderd jaar geleden ging de dertiende Tour de France van start in Parijs. Het was de dag na de ­ondertekening van het Verdrag van Versailles, dat formeel een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog.

In Frankrijk hangen er misschien wel een miljoen kleurige fietsen in een lantaarnpaal

In de remmen. Even de telefoon uit de achterzak – een foto. Je staat tenslotte niet elke dag op heilige grond. Heilig asfalt. De geelgroene vlaggetjes langs de weg wapperen druilerig in de wind – het regent namelijk. Het regent namelijk altíjd in de Vogezen. Behalve wanneer je niet op de fiets zit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden