Wielrennen

De eerste Parijs-Roubaix voor vrouwen: bizar maar fantastisch

Winnares Lizzie Deignan met een grote trofee, de kassei van Roubaix. Beeld AFP
Winnares Lizzie Deignan met een grote trofee, de kassei van Roubaix.Beeld AFP

De eerste Parijs-Roubaix voor vrouwen leidde tot chaos, maar was voor betrokkenen tegelijkertijd fantastisch. ‘Deze geschiedenis verdwijnt niet.’

Misschien, zo zei Marianne Vos, had het zo moeten zijn. Een eerste Parijs-Roubaix voor vrouwen en dan veel wind, enkele regendruppels en met veel modder op de weg. “Dat alles zorgde voor een epische wedstrijd.”

Vos had zelf gevoeld hoe het sentiment en de hype de laatste weken was opgekomen. 2 oktober was bijna een monumentale dag geworden: de dag dat ook de vrouwen een eigen Parijs-Roubaix kregen, 125 jaar nadat de mannen hun eerste editie reden. Een foto van haar in de beroemde douches, die na haar verkenning werd genomen, ging op sociale media vooraf al viraal. Zij, de vrouw die alles al won, op de plek waar ze nog nooit was geweest: dat was de symboliek waar het wielrennen zo vaak op drijft.

Ze zou er zaterdag weer komen, wist ze, na een wedstrijd over zeventien kasseistroken, 29,2 kilometer. Ruim een kwart van de totale afstand van 116.4 kilometer. Op dezelfde finale als waar de mannen zondag overheen rijden, met beroemde secteurs pavés als Mons-en-Pevèle en de Carrefour de l’Arbre. Rijden voor een plek in de historie, voor altijd, met finish op de beroemde wielerbaan, klassiek verweerd door de tijd.

Een opengeklapte ‘camion’ als podium

Geschiedenis, dus. Maar wie zaterdagochtend bij de start in het Franse stadje Denain aanwezig was, proefde daar nog weinig van. Er was plek genoeg om de rensters op het voorstelpodium te zien. Een podium dat bestond uit de vloer van een opengeklapte ‘camion’, een kleine vrachtwagen. Zo’n honderdvijftig mensen waren op het evenement afgekomen.

Het was het begin van Parijs-Roubaix, maar nog niet het begin van een gelikte voorstelling die het mogelijk in de toekomst kan worden. De televisieuitzending begon pas halverwege, en een groot deel van de volgers was in Compiègne, waar de mannen hun ploegenpresentatie hielden. Bovendien was er vooraf al discussie over prijzengeld, dat bij de vrouwen substantieel minder was (zevenduizend euro voor de eerste twintig, tegenover 91.000 euro bij de mannen en voor de winnaar 1535 om 30.000 euro). Iets waar Vos zich in Denain diplomatiek over uitliet: “Er zijn zaken die nog mee kunnen groeien. Maar laten we blij zijn dat we deze wedstrijd hebben.”

Gevaarlijk glad en glibberig

Vos wilde racen, op een voor iedereen onbekend parcours dat glad en glibberig was geworden door de regenval van de dagen vooraf. Het zorgde voor een grote chaos van eenlingen en kleine groepen, die zich van kasseistrook naar kasseistrook sleepten, voortgestuwd door de wind, waardoor het gemiddelde rond de veertig kilometer per uur eindigde. Onder meer Annemiek van Vleuten moest opgeven na een harde val. Anderen hielden de fiets maar net recht. Het was bizar, zei een figuurlijk stuiterende Marjolein van ‘t Geloof na afloop op het middenterrein van het vélodrome. “Ik heb van alles gezien. Motoren die vast zaten in de modder, rensters die om me heen vielen. Maar ik vond het fantastisch om te doen.”

Van ‘t Geloof (25), fysiotherapeut in Amsterdam en rijdend voor de kleine Britse ploeg Drops-Le Col, was een van de vrouwen die in een groep van zestien rensters verwoed jacht maakte op de ontsnapte Britse Elizabeth Deignan, die op de allereerste kasseistrook van de dag was weggereden. Toen ze op de Camphin-en-Pévèle-strook vlak voor haar Ellen van Dijk hard tegen de grond zag vallen, kon ze die ternauwernood ontwijken, maar kreeg ze daarna zo veel kramp dat ze de voorsten moest laten gaan. Ze werd uiteindelijk dertiende in de uitslag, Van Dijk reed groggy de wedstrijd uit.

Bebloede handen van het schudden op de kasseien

Vos probeerde tegelijkertijd nog om alleen Deignan terug te halen. Maar dat lukte niet. De Britse, die een solo van ruim tachtig kilometer succesvol afrondde, finishte op het moment dat Vos de wielerbaan op kwam rijden. Vos werd tweede, de Italiaanse Elisa Longo Borghini derde. Allen kwamen ze alleen het velodrome op.

“Uit ervaring weet ik dat momenten van geluk weinig voorkomen op de fiets”, beschreef Deignan (32) haar gevoel toen ze de wielerbaan opreed. “Daarom koester ik de ronde solo op de baan.” Ze had er haar bebloede handen voor over, nadat ze van al het heen en weer geschud blaren had gekregen. Die had ze bewust niet ingetapet, vertelde ze. Wel had ze haar trouwring afgedaan en om haar nek gehangen, voor het geval ze die zou verliezen tijdens het gestuiter. “Deze geschiedenis verdwijnt niet. Dat ik win, maakt dat dit voor mij een van de mooiste overwinningen ooit is.”

Vos wordt weer tweede

Ook Vos had genoten, al werd ze weer tweede, net als op het WK vorige week. Ze was blij dat ze deel uit had gemaakt van het eerste peloton dat over Franse kasseien kon rijden. Een gevoel dat iedereen had die over de finish kwam. 62 rensters kwamen binnen de tijdslimiet binnen, 44 daarbuiten, veelal onder de modder, vastberaden om in de eerste editie toch door te rijden naar de finish.

Een groot deel van hen kwam daarna na een korte bespreking de teambus al uit, voor een kleine rit naar de beroemde douches naast de velodrome. Ook Van ‘t Geloof parkeerde haar fiets naast de kleine deur die toegang gaf tot de vervallen douchegelegenheid. Zelfs de gehavende Van Dijk ging er met een rugzak aan droge kleren naar binnen, zij het strompelend. Want op die plek, tussen de stenen muurtjes die de douches scheiden, lag de echte finish van een historische wielerdag.

Lees ook:

Hunkering naar de ‘Hel’: dit weekend debuteren de vrouwen in Parijs-Roubaix

Voor het eerst sinds 14 april 2019 rijden dit weekend weer twee pelotons over de kasseien van Noord-Frankrijk naar Roubaix. Zaterdag is de eerste editie voor de vrouwen, zondag de mannen. Vier betrokkenen aan het woord.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden