null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone

EK-column

De Deense jubel had meer lading op het EK. Maar welke precies?

Henk Hoijtink

Portugal-Duitsland was de mooiste wedstrijd tot dusverre, maar de mooiste avond mochten we maandag beleven. Denemarken, het team zonder nummer 10, plaatste zich voor de tweede ronde. Een volk juichte betraand, spelers en de coach deden dat, de armen stevig om elkaar heen.

Maar wat en hoe hierover te schrijven? Wat voelde je op de bank? Wat mócht je er voelen? Hier jubelden voetballers die nog maar kort geleden niet verder hadden mogen spelen – althans, er waren er die dat vonden. Of die daartoe in elk geval niet gedreven hadden mogen worden. Daar waren ze boos over, nadat ze verder hadden gespeeld, maar ze legden zich erbij neer – dat toch ook weer.

Nu jubelden ze om een overwinning. Als je meer doelpunten hebt gemaakt dan de tegenstander, juich je, en zo juichten nu toch ook de Denen, zo kort nog maar nadat ze misschien niet ­verder hadden mogen of willen spelen.

Natuurlijk had deze jubel meer lading. Maar welke precies – ik weet het niet. Ik mag er op mijn bank niet intreden, vind ik, en er grote woorden op plakken moet je al helemaal niet doen.

Als je wél stopt met voetballen, wanneer mag je dan wel weer voetballen? Sportpsycholoog Afke van de Wouw zei bij ons in de krant dat beweging kan helpen om spanning in het lijf ‘eruit te rennen’; dat er spelers zijn bij wie de spanning zich anders kan vastzetten, in maag, nek of schouders. Dat meende ik te begrijpen.

O, wees toch zuinig met metaforen

Maar praat me niet van méér. Ik heb gelezen van overwinningen die werden geboekt, toen er weer was gevoetbald – een overwinning van of op het leven, of zoiets, en ik geloof dat het voetbal ook won. O, wees toch zuinig met metaforen. Vermijd ze, zou ik eigenlijk zeggen, al helemaal als leven en dood in het spel zijn.

De Denen waren goed, in het begin van hun tweede wedstrijd, maar ze moesten buigen voor de Belgen. “Ze voelen zich genekt door de voetbalgoden”, zei de Belgische commentator Filip Joos.

Toen een Rus de Denen met een verkeerde terugspeelbal maandag hun tweede doelpunt schonk, betrapte ik me even, heel even, op de gedachte dat hier de voorzienigheid toch ingreep.

Cabaretier Peter Pannekoek zette bij de NOS Simon Kjaer in de EK-topdrie, de Deense aanvoerder die bij en rond Christian Eriksen zo krachtdadig had opgetreden.

Ik had dat niet gedaan. Ik had het derde Deense doelpunt van maandag genomen, een streep van verdediger Andreas Christensen.

Een ordinair mooi doelpunt.

Tom van Hulsen, Henk Hoijtink, Stijn Fens, Robin Goudsmit en Iris Ludeker schrijven tijdens dit toernooi afwisselend een EK-column.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden