Olympische SpelenRoeien

Coronabesmettingen maken Nederlandse roeiers tot paria's: blijf uit mijn buurt

De vrouwen dubbelvier in actie tijdens de serie van vrijdag op de Sea Forest Waterway in Tokio.  Beeld ANP
De vrouwen dubbelvier in actie tijdens de serie van vrijdag op de Sea Forest Waterway in Tokio.Beeld ANP

De Nederlandse roeiers leven als paria’s in Tokio. ‘Out, out’ schreeuwt een Australische coach tegen Olivia van Rooijen.

Met drie boten in de finales en drie in de halve finales zouden de Nederlandse roeiers zich elke dag met de borst vooruit kunnen melden op de Sea Forest Waterway in Tokio. Niets is echter minder waar. Na drie positieve tests, bij een staflid, bij skiffeur Finn Florijn en bij bondscoach Josy Verdonkschot, lopen de Nederlanders rond met een stempel op het voorhoofd: blijf uit mijn buurt.

Dagelijks worden zij ermee geconfronteerd dat zij door de olympische roeiwereld worden gezien als het covidvirus in hoogsteigen persoon. Olivia van Rooijen ondervond het maandag nog aan de lijve. Terwijl de roeister uit de vrouwen dubbelvier een riem uit de overdekte loods wilde pakken, kwam er een woedende Australische coach op haar afrennen. ‘Out, out’, schreeuwde hij naar de verbijsterde Van Rooijen.

Het is de praktijk waar de roei-equipe sinds zondag mee te maken heeft. Nadat bekend werd dat er in het Oranje-kamp drie positieve gevallen waren, kreeg de Nederlandse afvaardiging van de overige deelnemende landen het dringende verzoek om zich volledig van de rest af te zonderen. Dat houdt in: geen transport van hotel naar de roeibaan en op de baan zijn de restaurants, de kleedkamers, de warming-up ruimtes, de douches en de toiletten verboden terrein.

Lot van anderen niet bederven

Vervelend en verre van ideaal, noemt Hessel Evertse de situatie. Al zegt de technisch-directeur van de roeibond dat hij wel begrip kan opbrengen voor de gevoelens die bij de andere landen leven. “Iedereen heeft acht jaar snoeihard getraind om hier te komen”, vertelt Evertse telefonisch vanuit Tokio. “Wij accepteren gelaten ons eigen lot, maar wij willen natuurlijk niet het lot van anderen ook bederven. Dat snappen wij heel goed en daarom hebben we ook meegewerkt.”

Angst en onzekerheid is er ook in het Nederlandse kamp. De uitslagen van de ’s ochtends ingeleverde speeksteltesten komen of ’s avonds laat of pas de volgende ochtend binnen. “Dat komt het slapen niet ten goede”, aldus Evertse. “Met de onvoorspelbare wendingen van het lot – wie had gedacht dat Josy besmet zou raken – maakt dat iedereen onrustig. Het betekent dat het iedereen kan gebeuren. Wie wordt de volgende?”

Improviseren

Als de paria’s van de olympische roeiwereld is het improviseren voor de Nederlandse afvaardiging. Nu niemand welkom is in de bussen, boekt iemand van het reisbureau ATPI elke dag 22 taxi’s voor het vervoer van hotel naar de baan en vice versa. Evertse: “Dan moet je hopen dat ze er allemaal zijn en dat de chauffeur de weg weet. We hebben meegemaakt dat Ilse (Paulis) en Marieke (Keyser) bij de brug werden afgezet, maar het was daar vandaan nog anderhalve kilometer naar de baan.”

Rond de Sea Forest Waterway, waar alle races vanwege een dreigende storm verplaatst zijn naar woensdag, is het ook behelpen. Er is een teamruimte van zeven bij zeven meter, die gedeeld moet worden door de vijftigkoppige delegatie. De ruimte doet tevens dienst als kleedkamer, zonder douches of een ijskast voor gekoeld drinken. Ook mag er niemand de tribunes op om naar de wedstrijden te kijken.

'Valkuil van de mensheid’

De reacties van mensen die reageren uit een soort panische angst voor de Nederlanders, noemt Evertse ‘de valkuil van de mensheid’. “Waar zijn de normen en waarden gebleven”, vraagt hij zich af. “We beschikken voor vijftig mensen over twee toiletten, een voor de vrouwen en een voor de mannen. Als je dan hoort wat voor reacties we krijgen als we daarvoor in de rij staan. Je gaat met z’n vieren het water op en dan moet je allemaal een boodschap afleveren. Dan hoor je van alle kanten commentaar dat ze daar staan te wachten.”

De ambiance waarin de roeiers zich moeten voorbereiden op hun races, geeft Evertse soms het gevoel dat hij niet op de Olympische Spelen, maar op een toernooi van een willekeurige vereniging is. Hij roemt de manier waarom de sporters met de omstandigheden omgaan, en hij hoopt dat ze er inspiratie uit putten om straks nog harder te roeien. Want een ding weet hij zeker: “Ze buigen als het riet, maar ze zijn zo sterk als een eik.”

Lees ook:

Ellen Hogerwerf (32) neemt afscheid van het roeien. ‘Ik wil het niet te zwaar maken’

In Tokio wil Ellen Hogerwerf met ‘de beste race’ afscheid nemen van de roeisport. ‘Ik wil het niet te zwaar maken’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden