Primoz Roglic bij aankomst op La Planche des Belles Filles.

Tour de France

Bruut einde aan een onovertroffen Tour: ‘Ik kan op dit moment niet helder denken’

Primoz Roglic bij aankomst op La Planche des Belles Filles.Beeld EPA

Jumbo-Visma domineerde de hele Tour de France. Toch leverde het geen eindzege op. Ook bij de stoïcijn Roglic zorgde dat voor tranen.

Is diepe teleurstelling uit te drukken in een beeld? Wel op de top van La Planche des Belles Filles, waar Primoz Roglic zaterdagmiddag op het asfalt zit. Zijn haar is nog plakkerig van het zweet, zijn borstkas gaat nog op en neer vanwege de hevige ademhaling. Tom Dumoulin slaat een arm om hem heen en geeft hem een aai over de bol. Roglic reageert niet. Het feit dat hij op de laatste dag voor Parijs zijn leiderstrui in de Tour nog moet weggeven, doet enorm veel zeer.

Alles verliep perfect voor Jumbo-Visma en Primoz Roglic, drie weken lang. Geen scheve situatie moest worden rechtgezet. De ploeg zat vooraan waar het moest, reed duizenden kilometers met overmacht door de bergen en had op de laatste dag de zelfverzekerde kopman die in zijn specialisme zou uitblinken.

Maar alles werd anders, zaterdagmiddag, op de top van een van de vele klimmen in de Vogezen. De kopman kon het werk niet afmaken. Roglic had eenvoudigweg zijn topvorm niet op het moment dat het het meest vereist was. Hij explodeerde, zoals hij zelf vertelde. Zijn voorsprong op Pogacar verdween in achterstand. Tweede, niet eerste.

Tom Dumoulin troost de teleurgestelde Roglic.Beeld AP

Het was een bruut einde van wat lange tijd een onovertroffen Tour de France was, met een Jumbo-Visma dat alle facetten domineerde. Het begon al met de keuze om de drie kopmannen naar de Tour te sturen (Roglic, Dumoulin, Kruijswijk), een plan dat in meerdere Van der Valk-hotels en op de golfbaan werd uitgedacht. Ploegleiders en teambazen kregen in de coronaperiode huiswerk mee om de beste bezetting te bespreken. Er kwam uit wat de beste manier was om de Tour te winnen: door met veel renners bij elkaar in de bergen te rijden.

Met een ‘kopie met aanpassingen’ domineerde Jumbo-Visma de Tour, zoals Team Sky (Ineos) dat de afgelopen jaren deed. Destijds waren het Skybots die de Tour platlegden, dit keer waren het onder meer Robert Gesink, Wout van Aert en Sepp Kuss. Zij reden bovendien hard: op bijna elke berg werden klimrecords gebroken.

De Tour werd er een zonder risico, zelfs in een Tour de France die juist meer klimkilometers dan ooit in het parcours had. De ploeg was zo sterk, dat zij eveneens voor andere klassementsrijder er een wedstrijd zonder risico van maakten. Het was te gevaarlijk om aan te vallen, omdat er veel meer te verliezen was. Helemaal in een Tour die vanwege corona-onzekerheid lange tijd de enige grote wedstrijd dit seizoen zou zijn. Een vijfde plek is dan heel belangrijk, ook voor sponsors.

Jumbo-Visma reed negentien dagen lang de ‘perfecte Tour’, zoals onder meer George Bennett en Wout van Aert zaterdagmiddag stelden. Er was binnen de ploeg vertrouwen dat 57 seconden genoeg was voor de eindzege, voor de eerste zege voor een Nederlands team in veertig jaar. Zeker met de manier waarop Roglic door de laatste week was geklommen.

Voor het eerst in weken hielde Roglic zijn zoontje weer eens vast.Beeld BSR Agency

Maar juist op het moment dat het moest, op de allerlaatste dag voor Parijs, kende Roglic zijn eerste mindere dag. Nooit kwam hij zaterdag in de buurt van de wattages die hij moest trappen. Hij finishte met een nieuwe helm scheef op zijn hoofd en de armen verre van de ideale positie. Vijfde, op bijna twee minuten van Pogacar. Het leek koddig, maar zo slecht was het nog niet eens. Pogacar was alleen veel te goed.

Wat als, wat als. Had Roglic meer tijd moeten zoeken door zelf vaker aan te vallen, had misschien wel de hele tactiek anders gemoeten nu feitelijk Pogacar alleen maar achter Jumbo-Visma aan hoefde te rijden? Alles moet nog maar eens worden geanalyseerd, zei Roglic. “Ik kan op dit moment niet helder denken.”

Boven op de top van La Planche des Belles Filles toonde hij zich wel een groot sportman. Na het uitpuffen gaf hij Pogacar een dikke knuffel. Daarna hield hij voor het eerst in weken zijn zoontje weer eens vast. Toen kwamen de emoties. In de auto, wachtend op de persconferentie, zat Roglic minutenlang met zijn gezicht in zijn handen. Hij had wat tranen gelaten, vertelde hij. Net als de hele ploeg was hij diepbedroefd. Zo dichtbij, maar toch helemaal niets, alleen de trots op hoe het negentien dagen ging. “Dat is ook topsport, hè.”

Lees ook: 

Pogacar verbetert zelfs zijn eigen droom met Tourzege

Tadej Pogacar wint de Tour de France. Wie is deze youngster, die het liefst nog gewoon die jongen uit Slovenië wil blijven, met twee zussen en een broer. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden