Beeld Trouw

Column Henk Hoijtink

Besef wat je zegt als je Hakim Ziyech de beste voetballer van de eredivisie noemt

Lezer Vincent Maas roept mij op tot een inhoudelijke reflectie op een ­column van begin 2018. Ik noemde Ajacied Hakim Ziyech daarin een op zichzelf gerichte, zichzelf overschattende speler.

Op Twitter vroeg iemand me, uitdagend, wat ik van de contractverlenging van Ziyech vond. Hij kreeg een verbeterd contract, waarmee hij naar verluidt zo’n vier miljoen euro per jaar gaat verdienen. Ajax, heette het (in de eerste plaats natuurlijk bij de jubelende fans), had zo de beste voetballer van de eredivisie voor Nederland behouden.

Daar kun je ook anders tegenaan kijken, antwoordde ik. Ziyech stond onder contract en er was kennelijk weinig tot geen concrete interesse in hem. Zo bezien was er voor Ajax geen directe noodzaak om het contract open te breken. Bovendien is hij (duurder nu en straks weer een jaartje ouder) normaliter moeilijker verkoopbaar, en hij blijkt al zo moeilijk verkoopbaar: de speler die in 2018 klaar was voor een transfer (en klaar, toen, met Ajax) en die velen ook deze zomer onvermijdelijk zagen vertrekken.

Balverlies

Ik pak de column van begin 2018 erbij. ‘We applaudisseren voor een speler die met zijn spel nergens anders hoeft aan te komen’, lees ik terug. Ziyech lijdt (te) veel balverlies en hij is zelf voor het doel niet beslissend genoeg. Dat vond en vind ik, maar belangrijker: dat vonden en vinden de technisch directeuren en trainers van de grote buitenlandse clubs. Dat zijn in de top voor dit type speler de criteria.

Hij kon deze zomer naar Sevilla, subtopper in Spanje. Dat vond hij volgens de verhalen te min. Als je ze voor waar aanneemt, kan ik althans hem nog steeds weinig anders dan een zichzelf overschattende speler noemen.

Ziyech was begin 2018 op zichzelf gericht. Misschien is hij dat nu iets minder, vooral Ajax-fans nemen het graag aan. Toch valt zoiets pas werkelijk te bepalen bij tegenspoed, niet bij de voorspoed van vorig seizoen – dan voelt iedereen zich lekker met elkaar.

Hier wil ik Ziyech loslaten, zoals ik dat trouwens ook begin 2018 deed. Het ging mij ook toen in bredere zin om de gauw scheve benadering van het voetbal, met Ziyech als voorbeeld – een sprekend voorbeeld, dat wel. Natuurlijk, supporters kijken anders, en met dat twitter-antwoord over zijn contractverlenging moet je in een roodwit bubbeltje niet aankomen. Maar wie zo’n voetballer de beste van de eredivisie noemt, moet wel beseffen wat hij daarmee zegt: de beste bij ons is er één die – ik hoef het niet anders te verwoorden – nergens anders hoeft aan te komen.

In het hart

Matthijs de Ligt en Frenkie de Jong waren de beste voetballers van de eredivisie, spelers in het hart, het geraamte. Het is logisch dat het dáár, in de verdediging en zeker op het middenveld, bij Ajax nog niet klopt en het is niet gewaagd te voorspellen dat het niet meer zo zal kloppen als vorig seizoen: het zijn niet zomaar spelers die daar zijn vertrokken.

In de kern zijn bij PSV dezelfde lijnen te trekken. Ook bij PSV worden aanvallers alweer geprezen, jongens (of jongetjes) van momenten toch ook, en het geraamte achter hen is wankel. In het hart, het geraamte, wordt de kracht van een ploeg bepaald, hoe constant het spel kan zijn. In Nederland mag balverlies weinig deren, maar van de spelers vóór het geraamte wordt buiten de kleine eredivisie simpelweg afgewogen hoe rendabel en riskant ze zijn.

Het was de boodschap van de column van begin 2018. Niet vreemd: het zijn onveranderlijke voetbalwetten. De grote technisch directeuren en trainers respecteren die wetten en niemand kan erboven staan – Hakim ­Ziyech dan natuurlijk ook niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden