Column Marijn de Vries

Annemiek van Vleuten grijpt de kans van haar leven, de zoveelste

Kan een afschuwelijke val een zegen zijn? Kan op het oog levenloos in de goot liggen het beste blijken dat je ooit is overkomen? Kan het toeval zijn dat je op de wijs van ‘What Doesn’t Kill You Makes You Stronger’ van Kelly Clarkson ook ‘Annemiek van Vleuten’ kunt ­zingen? Bij dat laatste denk ik ­inmiddels bijna van niet.

Ruim 104 kilometer reed ze alleen. Op de fiets. 104 kilometer. De meeste mensen vinden dat met de auto al een aardig ritje.

Ze heeft niet zoveel gedacht, tijdens die 104 kilometer. Ja, ze dacht: ‘Niet alles geven in het tussenstuk. Dan heb ik nog wat energie over, als ze het toch dichtrijden.’ En ze dacht: ‘Hou je kop erbij. Goed eten, goed drinken. Goede bochten rijden.’

Het klinkt ongelooflijk, dat je niet veel denkt als je bijna drie uur in je eentje op kop van een van de belangrijkste wedstrijden in je leven rijdt. Maar eigenlijk verklaart het alles. Annemiek van Vleuten zat in de flow. Ze zei, na de finish: ‘Ik kan haast niet uitleggen hoe goed ik me voelde’. Dat is het. Alsof het vanzelf gaat. Zonder te denken. Zonder pijn te voelen. De flow.

Net als Pippi Langkous

Ik heb zelf wel van alles gedacht, in die twee uur en drie kwartier. Vanaf het moment dat ze wegreed, dacht ik: dit is de slag. Annemiek gaat hier een solo neerzetten waarbij Anna van der Breggens veertig kilometer van vorig jaar verbleken. Daarna dacht ik: nee. Dat kan niet. Honderd kilometer alleen, dat kan nooit.

Ik dacht aan Pippi Langkous. En haar ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Een solo van honderd kilometer in een wereldkampioenschap, dat had nog geen vrouw gedaan. Maar als iemand het zou kunnen, dan was het Annemiek.

Ik dacht: wat nou als ze niet gevallen was tijdens de wegwedstrijd in Rio? Wat als ze het olympisch goud waar ze naar op weg was wel had gepakt? Was ze dan nu zo goed geweest als ze is? Zo hongerig? Zo gretig? Had ze dan nu zo hard getraind, zo lang, zo zwaar, om telkens weer te laten zien wat ze kan? Om, als het ware, telkens dat verloren goud een beetje meer weg te poetsen?

Kampioen omdenken

Ik weet nog dat ik vlak na haar val in Rio dacht: hoe komt een mens hier ooit overheen? Hoe pak je je sportcarrière in ’s hemelsnaam weer op. Maar Annemiek zei niet: ‘Dit is het allerergste dat me ooit gebeurd is’. Nee, ze zei: ‘Ik wist niet dat ik zó goed kon klimmen’. Ze ging daar veel en hard op trainen en werd beter dan ze ooit was.

Waar veel mensen dachten dat ze de kans van haar leven verspeeld had, blijken er nu zo veel meer kansen van je leven zijn. Als je ze maar ziet. En grijpen wilt. Al twee keer wereldkampioen tijdrijden. En nu die allermooiste trui: die van de wereldkampioen op de weg.

Als ze na 104 kilometer alleen fietsen haar bril afzet en vierend over de finish komt, denk ik: Annemiek van Vleuten is niet alleen wereldkampioen wielrennen. Ze is ook wereldkampioen omdenken.

De verpersoonlijking van What doesn’t kill you makes you stronger.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden