Paardensport

Amazone Emmelie Scholtens behoort tot de top van Nederland, maar noem haar niet ‘de nieuwe Anky’

Emmelie Scholtens op Desperado in Lyon, november vorig jaar. Beeld Hollandse Hoogte

Amazone Emmelie Scholtens behoort tot de top van Nederland. Met het paard Desperado hoopt ze zich te kwalificeren voor de Spelen van Tokio.

Op zich lijkt het niet zo speciaal dat Emmelie Scholtens zaterdagmiddag tijdens Jumping Amsterdam dezelfde kür op muziek rijdt als vorig jaar. Maar dat is het eigenlijk best wel. De dressuuramazone had al een nieuwe kür laten componeren voor Desperado, de elfjarige hengst waarmee ze zich hoopt te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Tokio. Uiteindelijk koos ze er toch voor om te blijven rijden op de kür voor Apache.

En dat is speciaal, want de veertienjarige hengst Apache overleed vorig jaar september aan hoefbevangenheid. “Het is een beetje dubbel”, zegt Scholtens in de persruimte van Jumping Amsterdam in de Rai. “Ik vind het niet altijd even makkelijk om die muziek te horen.” Scholtens (34) kent de muziek echter zo goed dat ze zich er zekerder bij voelt. En de muziek past ook goed bij Desperado.

Bloed, zweet en tranen

Het overlijden van Apache grijpt Scholtens nog altijd aan. Ze vertelt dat ze veel aan het paard te danken heeft gehad en dat ze met hem de doorbraak heeft gemaakt naar het huidige niveau. “Het was niet altijd even makkelijk”, aldus Scholtens. “Het ging met bloed, zweet en tranen. Door hem heb ik ook geleerd door te zetten.” Ze had gehoopt dat hij oud zou worden in de stallen van Ad Valk in Gorinchem.

In eerste instantie leek Apache te herstellen van de hoefbevangenheid, een pijnlijke aandoening aan de hoeven die niet te behandelen is. Op een gegeven moment kwam er echter een ommekeer in de situatie en werd besloten de bruine hengst te laten inslapen. Scholtens: “Het ergste vond ik dat het paard de laatste paar dagen heel veel pijn had. Dat was vreselijk om te zien”.

Scholtens pakte vrij snel de draad van het rijden weer op, al moest ze in het begin wel een paar keer slikken, voordat ze met Desperado de ring inreed. Dat ze zaterdagmiddag in de Rai rijdt op de kür van Apache, ziet ze niet als een soort eerbetoon. “Het is vooral om mezelf te helpen, deze muziek zit zo in mijn hoofd. Maar als de mensen bij het horen van de muziek even aan Apache denken, is dat ook wel mooi.”

Selectiemomenten

De in het Groningse Onnen geboren Scholtens hoopt dat de klanken van de kür straks ook uit de luidsprekers van het Equestrian Park in Tokio klinken. Met de winst in december in Mechelen gaf ze een visitekaartje af, maar de selectiemomenten volgen nog. Ze is een belangrijke gegadigde voor de Spelen, samen met Hans Peter Minderhoud en Edward Gal, al tien jaar haar coach en mentor.

“Inmiddels voelt het een beetje normaal”, zegt Scholtens lachend over de samenwerking met Gal. “In het begin durfde ik niks terug te zeggen en zei ik alleen maar: ‘Ja, dat doe ik’. Toen ik bij hem binnenkwam, was ik goed met jonge paarden. Mede door hem heb ik de stap gemaakt naar de Grand Prix. We zijn niet helemaal hetzelfde, maar we zijn allebei wel heel rustige mensen.”

Scholtens omschrijft Desperado als het ‘perfecte paard voor mij’, al is hij exact het tegenovergestelde van Apache, waarvan zij zegt: “Dat paard was enorm veel hengst. Een geweldig paard, maar wel moeilijk”. Nee, dan Desperado, die dit jaar twaalf wordt en die zij al vanaf zijn derde kent. “Het goede aan Desperado is dat hij niet veel zwakheden heeft. Hij is superlief, leergierig en werkwillig.”

Anky van Grunsven

De dressuurploeg, al zeker van een ticket voor Tokio, moet zich in de Japanse hoofdstad revancheren voor het mislukte optreden van 2016 in Rio, toen een olympische medaille verder weg was dan ooit. Het waren de eerste Spelen zonder Anky van Grunsven, met wie het team een keer brons (Londen) en vier keer zilver (Barcelona, Atlanta, Sydney en Peking) veroverde.

“Van Grunsven was toentertijd een ontzettend boegbeeld”, zegt Scholtens, die zichzelf niet als de ‘nieuwe Anky’ ziet. “Als ik jonger was geweest, had ik gezegd: ‘Wauw’. Dat beeld is inmiddels wel veranderd. Ik kijk nu meer naar Isabell Werth (de 50-jarige Duitse, die de dressuursport regeert, red.). Zij rijdt nog steeds rond en is nog altijd fanatiek. Dat zou ik een mooiere vergelijking vinden dan met Van Grunsven, al was zij in haar tijd wel onze dressurkoningin.”

Lees ook:

Edward Gal probeert een nieuwe kür op kippevelmuziek

Minder dan een jaar voor de Spelen van Tokio bedacht Edward Gal een nieuwe kür op muziek voor zijn paard Zonik. De eerste test op de EK stemde hem tevreden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden