null Beeld
Beeld

ColumnHenk Hoijtink

Als Depay een ‘baas’ nodig heeft, behandel hem dan zo: als de kleine jongen die hij dan is

Wat ik maar niet hoorde in al die dagen achtereen waarin Donyell Malen de aanval van Oranje in werd gepraat: dat hij bij PSV nog best veel kansen miste. Geen analist die het zich herinnerde – die het zich wilde herinneren natuurlijk.

Frank Snoeks, de meest bedaarde toch van het NOS-stel, sprak voor de wedstrijd tegen Tsjechië van een koningskoppel voorin. Op een cruciaal moment, bij 0-0 nog, miste Malen alleen voor de keeper.

Memphis Depay, de andere helft van het koningskoppel, verspeelde de ene bal na de andere – deed hij het hele toernooi al, doet hij sowieso veel. Ronald Koeman wist hem te raken, heette het. Was Frank de Boer te klein voor hem? De KNVB wil een ‘baas’ als nieuwe bondscoach, de baas die Koeman dan was en De Boer niet.

Stel dat dat zo is, en dat Depay dat nodig heeft, behandel en benader hem dan zo: als de kleine jongen die hij dan is. Loop hem niet achterna, paai hem niet met de microfoon heel voorzichtig onder de neus, maak geen documentaire over hem. De documentaire – traag, vlak en vaag over blessure en revalidatie van een egocentrische voetballer – waarvan de publieke omroep het nodig vond hem tijdens het toernooi op het eerste kanaal uit te zenden.

Er was geen baas om hem iets in de weg te leggen en medespelers deden het zeker niet – daarover straks meer. Dat was ideaal voor hem, toch? Als hij zo speelt als hij speelde, noem hem dan geen goede voetballer, zeg niet dat hij onze beste is of moet zijn.

Werd Virgil van Dijk uiteindelijk gemist, als de leider?

Maar dit moet natuurlijk ook breder worden getrokken. De spelers vonden dat ze na Koeman toe waren aan meer vrijheden, dat ze verantwoordelijkheid konden nemen en dragen. Ze mochten het in alle microfoons zeggen. Werd Virgil van Dijk uiteindelijk gemist, als de leider? Bedenk dat híj dat gevoel over vrijheden en verantwoordelijkheid als aanvoerder uitdroeg – de leider die zijn mannen niet zei dat ze onmiddellijk moesten stoppen zichzelf voor de gek te houden.

De spelers lieten het afweten, maar de coach is daarvoor verantwoordelijk, heet het dan. Met die redenatie van het gemak heb ik mijn hele voetbaljournalistieke leven de grootste moeite gehad. Deze spelers waren logisch opgesteld. Eindigt dan niet ergens de verantwoordelijkheid van de coach en begint die van de spelers?

Ze waren een vriendenploeg, gingen zo leuk met elkaar om. Ze mochten het overal zeggen, en er werd met ze meegelachen. Vrienden lachen niet alleen maar, ze blijven niet lachen totdat er, ineens op een zondag in Boedapest, niets meer te lachen valt. Nee, ze helpen elkaar, willen het met elkaar rooien, ­halen Depay weg bij de vrije trappen, sturen hem naar voren als hij de bal komt halen. Echte makkers, ware ploeggenoten laten de hiërarchie niet scheefgroeien.

Depay, De Jong, Wijnaldum, Blind in Boedapest: het mocht niet verbazen

Hoe goed een voetballer is, wordt bepaald bij tegenwind, als het er werkelijk toe doet. De verantwoordelijkheid die ze moesten nemen en dragen, lag in Boedapest. Daar was Georginio Wijnaldum de zoekende loper, Frenkie de Jong de tikker zonder dominantie in gedrag die hij nog steeds is, Daley Blind de aardige jongen van wie je het nu toch even niet moest verwachten.

En het mocht niet verbazen.

Wie (nu weer) de nieuwe bondscoach moet worden? “Ik meng me er niet in, ga me er niet druk over maken”, zei Marco van Basten aan de NOS-tafel.

Groot gelijk. De spelers blijven dezelfden, en het ­gehijg en gevlei rond hen zal in de hedendaagse mediatijden alleen nog maar erger worden.

Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden