4 mei herdenking

Alina Zoet: ‘Door de sport krijg ik mijn vrijheid terug’

Alina Zoet, veteraan die door sport haar weg 'uit haar bunker' weer vindt. Beeld Alina Zoet
Alina Zoet, veteraan die door sport haar weg 'uit haar bunker' weer vindt.Beeld Alina Zoet

Dinsdag wordt bij het Olympisch Stadion in Amsterdam de Nationale Sportherdenking gehouden, met daarbij aandacht voor de maatschappelijke rol van sport na WOII. Alina Zoet, als militair in 1999 uitgezonden naar Kosovo waar ze PTSS opliep, is een van de sprekers. Ze vertelt over het belang van sport en vrijheid.

Hoe belangrijk is het dat er aandacht is voor dit onderwerp?

“Het zorgt voor begrip vanuit de maatschappij voor de militairen. Dat hoop ik tenminste. Het is niet zomaar iets wat je als militair doet. Ik heb gezien hoe dankbaar de mensen waren in de gebieden waar wij kwamen. Ze gingen voor mij op de knieën en ik kreeg bloemetjes. Dat deed mij heel veel. Ik ben ontzettend dankbaar dat in de jaren veertig van de vorige eeuw mannen en vrouwen hetzelfde hebben gedacht en ons de vrijheid hebben gegeven. We zitten nu in een maatschappij waar we overal maar tegenaan trappen. Het woord samen is er bijna niet. Er moet verbinding zijn. En niets verbindt zo mooi als sport.”

Hoe belangrijk is sport zelf voor u?

“Sport loopt als een rode draad door mijn leven. Vroeger gingen we schaatsen en liep ik hard met vriendinnen. Bij Defensie moest je ook fit zijn. Na mijn Defensie-periode was sport ook heel belangrijk, zeker vanwege mijn post traumatisch stressstoornis PTSS. Het kan voorkomen dat ik in de crossfitzaal met het geluid van vallende halters emotie voel en dat ik knak. Dan zie ik beelden van mijn uitzending voor me, krijg ik het gevoel dat ik wil vluchten. Maar altijd weten ze me terug te krijgen. Hé, je maakt je training af. Sport kost me energie, maar geeft me eveneens energie.

“Bovendien kreeg ik door de sport steeds meer van mijn vrijheid terug. Om mee te kunnen doen aan de Invictus Games (een internationaal sportevenement voor militairen die lichamelijk of geestelijk gewond zijn geraakt, red.), moest ik trainen in Doorn. Daar komen kostte me veel energie. In het begin reed er iemand vanuit Elburg waar ik woon mee, en daarna ging ik zelf een keer. De route werd vertrouwd. Ik durfde verder te reizen. Ik proefde de buitenwereld.”

Wat betekent vrijheid?

“Vrijheid is alles. Dat moet je koesteren. Juist door er stil bij te blijven staan. De maatschappij is al zo gejaagd. Het vraagt al zoveel van ons. Een stukje dankbaarheid mag er echt zijn. Wees blij met de kleine dingen.”

Wat Zoet in Kosovo meemaakte, draagt ze nog steeds mee. Mede door sport pakte ze haar leven op. Ze deed mee aan de Invictus Games in Sydney. Daar zag ze wat het sportleven kon doen voor veteranen.

Wat merkt u tijdens zo’n toernooi?

“We waren daar onderdeel van een team. Iedereen heeft een proces doorstaan om er te zijn. Je wordt daar niet veroordeeld op hoe je eruit ziet of hoe je door je PTSS reageert. Het mag er allemaal zijn. Het is net als je voor Defensie werkt: je hebt met zijn allen een doel en dat volbreng je. Linksom of rechtsom, met alle steun die je nodig hebt. Dat gevoel neem je elke keer naar huis. Je wordt zelfverzekerder, je eigenwaarde gaat omhoog. Je hoort weer ergens bij. Dan durf je stappen te zetten. Daar zorgt sport voor.”

Heeft u zelf de laatste jaren wel enigszins vrijer kunnen zijn?

“Mijn woning is geen bunker meer. Maar ik probeer nog steeds meer vrijheid terug te krijgen. Door corona heb ik weer meer binnen gezeten. De angst sluimert. Daarom moet ik elke dag letterlijk de schoenen aantrekken en naar buiten gaan. En met de komende Invictus Games (volgend jaar in Den Haag, red.) wil ik aan nieuwe vrijheid werken. Ik ben enorm bang voor water. Ik wil een kano durven pakken, of met de kinderen naar een zwembad en zonder angst van de glijbaan. Dat gaan we aanpakken. Om zo nog meer te genieten.”

Lees ook:

Deze veteranen met PTSS gaan ten onder in de Defensie-bureaucratie

Getraumatiseerde veteranen moeten vaak vele jaren wachten voordat hun schadeclaims zijn afgehandeld door het ministerie van defensie. De Nationale Ombudsman wil nu de onderste steen boven.

Commandant Mart de Kruif schreef 282 persoonlijke brieven aan nabestaanden van gesneuvelde soldaten

Mart de Kruif schreef een boek over het jaar dat hij in Zuid-Afghanistan de leiding had over 45.000 Navo-militairen. Terwijl de Taliban de basis bestookte met raketten, nam hij beslissingen over leven en dood.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden