null Beeld

BankzittersIris Ludeker

Al van jongs af aan heb ik een sterke afkeer van Oranje

Nadat ik vorige week op deze plek schreef dat ik volledig tegen de regels in politiek en sport vermengde en daarom vóór Duitsland en heel erg tégen Hongarije was, kwam er een wat geërgerd mailtje van een lezer binnen. Die vond het maar niks. ‘Voetballiefhebbers staan er anders in’, merkte hij fijntjes op.

Ach ja, wat zou dat heerlijk zijn. Een voetballiefhebber zijn die zich puur laat leiden door - ja, door wat eigenlijk? De kwaliteit van het gebodene? De technische en tactische souplesse van de teams? En die zich verder door geen enkele bijgedachte of -emotie laat verstoren?

Ik zou willen dat het zo werkte. Maar helaas, dat soort edele overwegingen spelen bij mij als sportkijker meestal maar een ondergeschikte rol. Ik kan heel gepassioneerd naar voetbal kijken - zelfs naar een wedstrijd als Zweden-Oekraïne - maar een groot deel van de aantrekkingskracht zit hem toch in mijn wens dat de ene partij wint, of de andere juist níet.

Mijn sympathieën en antipathieën zijn doorgaans volstrekt irrationeel

Soms zijn die voorkeuren gebaseerd op het vertoonde spel. Maar meestal eigenlijk niet: dan speelt een rol wie de underdog is, welke landen de teams representeren, of de shirtjes die ze aanhebben. Of dat er iemand meespeelt die ik leuk of juist heel stom vind. Rode draad: mijn sympathieën en antipathieën zijn doorgaans volstrekt irrationeel.

Zo heb ik al van jongs af aan een sterke afkeer van Oranje, zonder dat ik weet waarom. In ieder geval niet omdat ik iets tegen nationalisme heb of zo, want tijdens de Olympische Spelen heb ik dan juist wel weer een grote voorkeur voor Nederlandse deelnemers. Ik kan zelfs naar sporten kijken waarvan ik de spelregels nauwelijks ken (cricket) en dan toch binnen de kortste keren heel erg vóór of tegen een team zijn.

Ik geloof dus ook niet dat wielrenkijkers betere mensen zijn dan voetbalkijkers, zoals hier vorige week beweerd werd: de mechanismen werken bij mij althans bij beide sporten precies hetzelfde. Sport kijken is voor mij geen esthetische kwestie, het gaat om de competitie. Het gaat erom dat het je iets kan schelen wie er wint.

Tegen Oranje zijn is zwaar

Enfin. Dat is allemaal niks om trots op te zijn, sterker: ik heb er last van. Tegen Oranje zijn is zwaar. Het voelt sowieso allemaal heel vergeefs en zonde: al die emotionele investeringen waar je niks aan hebt. En ik denk ook daadwerkelijk dat mensen die zich minder door dit soort primaire emoties laten leiden betere mensen zijn.

Maar misschien is er hoop voor me. Deze week keek ik naar Frankrijk-Zwitserland. Na afloop concludeerde ik dat het een schitterende avond was geweest. Terwijl: Zwitserland, wie kan daar nou voor zijn?

Tom van Hulsen, Henk Hoijtink, Stijn Fens, Robin Goudsmit en Iris Ludeker schrijven tijdens dit toernooi afwisselend een EK-column.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden