null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Al die mooie weggetjes in Zuid-Limburg

Marijn de Vries

Het zijn niet de watermassa’s die beklijven. Wel de kinderknuffel in de modder. De koe die honderd kilometer meedreef in de Maas, alleen haar neusgaten nog boven het water uit. Ze werd gered.

De beelden van mijn favoriete kinderboeken­illustrator Mark Janssen op Instagram. Hij woont in ­Valkenburg, fietst ook en kent alle mooie weggetjes in Zuid-Limburg – vandaar dat ik regelmatig zijn routes pik. Nu filmt hij vanuit zijn werkkamer naar buiten.

De werkkamer die ik in foto’s van zijn tekeningen al ­talloze malen heb gezien. Zijn straat staat onder water. Zijn huis ook en dat van al zijn buren.

Ik liep er geregeld, toen ik nog veel in Zuid-Limburg trainde en koerste. Ik ken Valkenburg heel goed. Hoe ziet het Grendelplein eruit nu, waar we als peloton naar beneden stormden om linksaf de Cauberg op te draaien, de finish tegemoet? Staat daar ook water? Is Château St. Gerlach, altijd zo prachtig tussen de bomen bij ­Geulhem, gespaard gebleven? De watermolen in ­Gulpen, waar de Koning van Spanje begint, staat verder van de rivier. Die is vast niet geraakt – zo ga ik in gedachten alle mooie plekjes af.

Later, als het water is gezakt, filmt Mark Janssen in zijn buurt. Grauwe modder. Huisraad op straat. Alle stoelen uit de kerk staan buiten. De brug, waar de ­kerstmarkt altijd is: weggeslagen. Surrealistisch, maar het is echt.

Zo vreemd dat het leven doorgaat. Bij ons alsof er niets gebeurd is, maar ook daar. Mensen zijn aan het ­opruimen en het poetsen. De wielrenners die ik er ken, ze fietsen weer. Trainen in de zon, die gewoon weer stralend schijnt.

Ze maken, zoals ze altijd doen, foto’s tijdens hun ritten. Op sommige plaatjes is niks geks te zien. Op andere staat het water hoog tegen kades. Zandzakken er tegenaan. Of er lopen stroompjes over straat, glinsterend in het zonlicht onder de racefietswielen door.

Elke wielerliefhebber kent Zuid-Limburg en de ­Ardennen, het gebied dat nog veel zwaarder is ­getroffen. Elke wielrenner heeft er vele kilo­meters en koersherinneringen liggen. Misschien staat Wout van Aert daarom zo stevig en tegelijk een tikje ongemakkelijk met een Belgisch kampioenstruitje in zijn hand. Live op Sporza, laat in de avond na de door hem gewonnen slottijdrit in de Tour, wil hij wat zeggen. Hij heeft zich voorbereid, dat is te zien.

In de Tour leef je in een bubbel, maar je krijgt heus wat van de buitenwereld mee. Natuurlijk heeft hij alle beelden gezien, zegt hij, en dat heeft hem pijn gedaan. Hij gaat zijn handtekening op het truitje in zijn handen zetten. En dan hoopt hij dat het veel geld opbrengt. Geld voor de mensen die het moeilijk hebben nu.

Hij frummelt met de trui tussen zijn vingers. Dit is niet wat een wielrenner op de een na laatste dag van de Tour zou hoeven doen. Niemand had het hem kwalijk genomen als hij over de watersnood had gezwegen, ­omdat hij zich wilde concentreren op de laatste sprint op de Champs-Élysées of op zijn reis naar Tokio, krap een paar uur daarna.

Maar Wout won dit jaar nog de Amstel Gold Race in Zuid-Limburg. Hij traint ongetwijfeld ook geregeld in Wallonië. En volgt, net als ik, mensen die er wonen. Mensen die hij al jaren kent. Dan kun je niks doen.

Of je staat live op televisie groots te frunniken aan het wielertruitje in je hand.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden