Beeld Maartje Geels

Column Bettine Vriesekoop

Afscheid nemen als Jacques Brel

Volgens Youp van ’t Hek moeten artiesten en topsporters stoppen op hun hoogtepunt en daarna nooit meer op hun beslissing terugkomen. Als voorbeeld noemde hij Jacques Brel. Na zijn afscheidstournee in 1966 is de onvergetelijke chansonnier nooit meer de bühne opgestapt om ‘Adieu l’Emile, je vais mourir’ te zingen of een van die andere tedere, boze, altijd heftige liedteksten die je, of je wou of niet, de tranen uit de ogen trokken.

Veel topsporters namen afscheid in het preolympische 2019, het einde van het tweede decennium in de eenentwintigste eeuw.

Jammer van baanwielrenster Elis Ligtlee. De winnares van Olympisch goud in Rio kon de druk van het trainen en presteren niet meer aan. Nog eens de berg Olympus op fietsen is te veel gevraagd.

Dan darten, gezelligheidssport nummer een in de wereld. Is nog niet olympisch in Tokio, maar heus dat komt. Te laat voor groot kampioen Raymond van Barneveld. Hij is zijn berg allang weer af, zoals dat gaat.

Tevreden dat het genoeg was

Toch bepalen de Grote Drie Voetballers mijn beeld van afscheid in 2019.

Wie herinnert zich niet de show van Arjen Robben? Geëerd door tienduizenden fans nam hij met zijn kinderen aan de hand ontroerd afscheid in de laatste interland van zijn carrière. Robin van Persie liet ons bij Feyenoord nog een seizoen lang genieten van zijn verfijnde techniek en kon toen tevreden zeggen dat het genoeg was. Wat blijft is de herinnering aan zijn fenomenale snoekduik op het weer jammerlijk verklote WK. De ‘even op de brommer’ acceleraties van Arjen Robben, het ‘hé, ook met mijn kop kan ik scoren’ gebaar van Wes­ley Sneijder. Grote momenten van Nederlandse voetbaliconen, die worden gekoesterd door iedere liefhebber die erbij was, het zag, een leven lang.

Want het afscheid van de Grote Drie was ook hun afscheid. Een periode in het leven van de Nederlandse voetliefhebbers is voorbij.

Netjes tussen de lijnen kleuren

In de sport is binnen de lijnen veel geoorloofd maar in het gewone leven moet je weer netjes tussen de lijntjes kleuren. Dan leef je min of meer opeens in de schaduw van volle tribunes, juichende menigten, de saamhorigheid van het team, de euforie van de overwinning, de pijn van verlies. Vergetelheid zoeken in drank en drugs komt vaker voor dan u misschien denkt. Hoe moeilijk is het dan een goede trainer en een succesvolle coach te worden in de sport die je op topniveau hebt bedreven? “Een kampioen is nooit per definitie een goede trainer, maar adel verplicht. Kennis overdragen, jonge talenten inspireren en motiveren. Een ‘master’ mag nooit als een broedende kip op zijn kennis blijven zitten”, verzekerde bokslegende Lucia Rijker mij.

Afscheid nemen op de top van je kunnen zoals Jacques Brel deed, is prachtig maar ik waardeer ook de neergang, het blijven gaan. Omdat je een superieure vakman bent, zoals Sven Kramer. Omdat je er niet buiten kunt, omdat je de schoonheid en vervoering van jouw sport wilt blijven beleven, zoals Roger Federer. Daarom kijk ik uit naar de comeback van Kim Clijsters.

Ik hoop op het jaar van Bertens maar anders graag de herrijzenis van Kim in 2020. Dat ze zichzelf en haar tegenstander in de hitte van Tokio overwint. Die bevrijdende lach dan op haar Vlaamse gezicht terwijl ze de gouden plak om de hals van een van haar kinderen hangt. Ik hoor Jacques Brel zingen uit zijn graf: ‘Ai Marieke Marieke le ciel Flamand’.

Na een afscheid is er geen weg terug. Maar wel een nieuw begin.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden