ReportageAfghaans voetbalelftal

Afghanen zijn in Qatar voor voetbal en vrede. Het voetbal draait beter

De Nederlandse bondscoach Anoush Dastgir reikt een speler een flesje water aan tijdens de wedstrijd tegen Bangladesh in Doha, Qatar. Beeld Shams Amini / AFF
De Nederlandse bondscoach Anoush Dastgir reikt een speler een flesje water aan tijdens de wedstrijd tegen Bangladesh in Doha, Qatar.Beeld Shams Amini / AFF

In Qatar voert Afghanistan vredesonderhandelingen, terwijl even verderop het nationale elftal, met een Nederlandse bondscoach, wedstrijden speelt.

Afghanistan komt in het duel met Bangladesh vlak na rust op voorsprong. Plaats van handeling: het Jassim Bin Hammad-stadion in Doha, Qatar. De resterende groepswedstrijden in de Aziatische kwalificatiereeks voor het WK en de strijd om de Azië Cup worden vanwege de coronapandemie hier gespeeld.

In het stadion pakt Shams Amini na het doelpunt snel zijn telefoon. “1-0! Amredin Sharifi”, appt hij zijn broer in Kaboel. Daarna krijgt de fotograaf van de Afghaanse bond 45 minuten lang berichtjes terug. “Hoeveel staat het?”. “Is er nog meer gescoord?” Uiteindelijk heeft hij slecht nieuws: “1-1, eindstand…”

Als het nationale mannenelftal van de Nederlandse bondscoach Anoush Dastgir (31) uit Wijchen speelt, staat het leven van veel van de 35 miljoen Afghanen tegenwoordig even stil. Ze zijn dan aan de tv of radio gekluisterd. “Mijn broer appte dat er door een aanslag geen elektriciteit was in zijn wijk. Hij vroeg of ik hem op de hoogte wilde houden”, aldus Amini.

Het Afghaanse team bij het volkslied voorafgaande aan de wedstrijd tegen Bangladesh, die in 1-1 zou eindigen. Beeld Shams Amini/AFF.
Het Afghaanse team bij het volkslied voorafgaande aan de wedstrijd tegen Bangladesh, die in 1-1 zou eindigen.Beeld Shams Amini/AFF.

Sinds Afghanistan in 2013 het Zuid-Aziatisch kampioenschap won, is het nationale team mateloos populair. Islam Amiri, nu recordinternational, is de enige speler in de huidige selectie die er destijds al bij was. “Voetbal is na decennia oorlog voor veel Afghanen een manier om twee uur te ontsnappen aan hun werkelijkheid. Ze weten vaak niet of ze ’s avonds thuis zullen komen als ze ’s ochtends hun huis verlaten. Na de winst van het Zuid-Aziatisch kampioenschap dansten mensen 24 uur lang op straat, het was één groot feest.”

Als aanvoerder ontmoette Amiri na de ceremonie in de Afghaanse hoofdstad Kaboel de top van de Isaf, de militaire Navo-eenheden. “Zij vertelden dat ze in al die jaren miljarden dollars hadden uitgegeven om de Afghanen bij elkaar te brengen, zonder succes. ‘En jullie brengen iedereen samen in negentien minuten!’, zeiden ze. Die nacht was er niet één bomaanslag.”

Dastgir wist etnische verschillen te overbruggen

Acht jaar later is de realiteit anders. In Doha, waar onderhandelaars van de Taliban deze weken met de Afghaanse regering praten over het vredesproces, spelen de ‘Leeuwen van Khorasan’ drie WK-kwalificatiewedstrijden. De tweede wedstrijd, tegen Oman (2-1 verlies) fungeert voor de onderhandelingsdelegatie als welkom avondje uit. Onder hen is parlementslid Fawzia Koofi (46). Ze schreeuwt vanaf de eretribune het hardst van allemaal.

“Wat speelde Afghanistan goed, hè? Ik ben ongelooflijk trots”, zegt Koofi een dag later. Zij prijst Anoush Dastgir, die in 2018 bondscoach werd van het land dat zijn familie ooit ontvluchtte. Dastgir wist etnische verschillen te overbruggen door daar geen nadruk op te leggen. Het interesseert hem niet of een speler Pashtun, Tadzjiek, Oezbeek of Hazara is, terwijl in de politiek die achtergronden wel altijd voor spanningen zorgen.

Strijden voor de vlag

Koofi is optimistisch. “Wat het elftal van Anoush laat zien, is een goed voorbeeld van wat we de afgelopen maanden aan de onderhandelingstafel hebben beweerd: Afghanistan is veranderd”, zegt de eerste vrouw die een politieke partij leidt in Afghanistan en deel uitmaakt van de delegatie die in gesprek is met de Taliban. “Het nationale elftal bestaat uit spelers van verschillende etnische achtergronden. Dat zij samen succesvol strijden voor de vlag van Afghanistan, laat zien dat we als land kunnen samenwerken als we willen. Het is een goede les voor politici.”

Als kind droomde Koofi ervan een beroemde basketbalster te worden. Door de burgeroorlog heeft ze die kans nooit gehad. Later werd sporten onder de Taliban zelfs verboden. “Wij vinden dat sport, net als vrije media en vrouwenrechten, onderdeel uitmaakt van onze nieuwe identiteit sinds de val van de Taliban. Dan moeten wij ook onze steun en solidariteit aan onze sportteams tonen.” Het is een boodschap die haar al enkele malen bijna het leven koste. Vorig jaar nog overleefde ze een aanslag.

Het enige dat het door oorlog verscheurde Afghanistan momenteel lijkt te kunnen verenigen is sport, stelt het parlementslid. “Als het elftal van Dastgir speelt of wint vieren we ons geluk samen, ook als het onveilig is. We hebben meer van zulke teams nodig. Het zou mooi zijn als vrouwenteams dezelfde mogelijkheden krijgen als mannen.”

Lees ook:

De bondscoach uit Wijchen laat Afghanen met succes samenwerken

Anoush Dastgir (31) uit Wijchen is in Afghanistan een held. Waar de politiek faalt, laat hij als bondscoach van het nationale mannenvoetbalelftal zijn spelers van verschillende etnische achtergronden op het veld met succes samenwerken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden