Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zo helpt Amsterdam jonge werklozen van niet-westerse afkomst succesvol aan een baan

Samenleving

Hanne Obbink

Anouar, jongerenwerker trapt een balletje tegenover buurtcentrum Meevaart in de Balistraat Amsterdam Oost. Rechts Tim, jobhunter die met Anouar samenwerkt. © Jean-Pierre Jans

Wat eerst niet lukte, gebeurt nu wel: Amsterdam weet jonge werklozen van niet-westerse herkomst aan een baan te helpen. 

Amsterdam boekt succes in de strijd tegen werkloosheid onder jongeren van niet-westerse komaf. Andere jongeren werden de afgelopen jaren al in groten getale aan werk geholpen, maar met jonge niet-westerse werklozen lukte dat veel minder. Tot nu toe. Het afgelopen jaar deed de gemeente een proef met een nieuwe aanpak en volgens onderzoekers ‘lijkt Amsterdam nu een succesvolle aanpak in huis te hebben’.

Lees verder na de advertentie

De jongeren worden benaderd door jongerenwerkers of melden zich zelf bij een jongerenpunt van de sociale dienst. Als zij bereid zijn zich in te spannen, krijgen zij langdurig en intensief begeleiding. Ze worden gecoacht in hun zoektocht naar werk, onder meer via een servicepunt van werkgevers dat vacatures aanbiedt. Lukt het hen een baan te krijgen, dan worden ze begeleid tot ze hun draai gevonden hebben.

In de loop van dit traject vinden er elke twee weken gesprekken plaats, en soms vaker. De bedoeling is dat er een realistisch beeld ontstaat van wat elke jongere kan en wil, ook bij henzelf. Bijna elke jongere komt met verhalen over discriminatie, en ook daarover wordt gesproken. “Dat is een serieus probleem”, zegt wethouder Arjan Vliegenthart (SP). “Maar sommigen blijven daarin hangen. Ze moeten uit die slachtofferrol.”

Extra begeleiding is nodig omdat deze jongeren meestal geen eigen netwerk hebben dat hen aan een baan kan helpen, nauwelijks weten hoe ze een cv moeten opstellen en vaak ook een opleiding achter de rug hebben die weinig kansen biedt – veel in de economische hoek, bijvoorbeeld, weinig techniek. “En ze missen vaak de sociale vaardigheden die je voor een sollicitatie nodig hebt”, zegt Vliegenthart. “Dat begint heel banaal: petje op of petje af.”

Over discriminatie, “daarover kwamen veel emoties los”. “Een spiegel voorhouden”, noemt Yacoubi het.

‘Extra lief en extra streng’, zo vat Vliegenthart zijn aanpak samen. Alleen maar begripvol zijn werkt niet, liet hij zich vertellen door jongerenwerkers die hij om raad vroeg. De jongeren moeten zelf aan de slag, zich aan afspraken houden en erop aangesproken worden als ze dat niet doen. Maar alleen maar streng zijn werkt ook niet.

Het afgelopen half jaar zijn 150 jongeren benaderd. Ruim twee derde van hen heeft nu werk of is terug naar school. Per jongere kost deze aanpak twee- à drieduizend euro, zegt Vliegenthart. “Een paar maanden uitkering en je hebt de kosten er uit.”

Onderzoekers van Movisie, een kenniscentrum voor sociale vraagstukken, adviseren de gemeente deze aanpak ook toe te passen op andere kwetsbare groepen, zoals alleenstaande moeders, vluchtelingen en mensen met een licht verstandelijke beperking. Vliegenthart is dat inderdaad van plan, schrijft hij vandaag aan de gemeenteraad.

Ik houd ze een spiegel voor en zit er kort op

Mo was al meer dan een jaar werkloos. Hij had in een supermarkt gewerkt, maar die baan was hij kwijt. Een gesloten man, maar in het contact met jongerenadviseur Anouar Yacoubi werd hij stap voor stap opener. Yacoubi ging met hem in gesprek. Over hoe het kwam dat hij geen werk vond. Over of het misschien ook aan hem lag. Over discriminatie, “daarover kwamen veel emoties los”. “Een spiegel voorhouden”, noemt Yacoubi het.

Hij raadde aan: die stereotiepe wilde baard van je, trim die een beetje. Uiteindelijk kwam Mo zelf aanzetten met een baan als installatietechnicus, via een broer van hem. Daar had hij de opleiding niet voor, maar Yacoubi hielp hem, door hem te laten zien hoe hij aan de benodigde certificaten kon komen. Loop eens mee, zei hij tegen hem, kijk of het iets voor je is. En nu heeft Mo een jaarcontract. Al die tijd hield Yacoubi contact, soms dagelijks, soms over koetjes en kalfjes, meestal via Whatsapp.

Yacoubi (29) is er erg tevreden over. Hij is in dienst van de afdeling WPI (zeg maar: de sociale dienst) van de gemeente Amsterdam en hij werkt mee aan een proef met een nieuwe aanpak om ook niet-westerse werkloze jongeren aan een baan te helpen.

Anouar en Tim © Jean-Pierre Jans

Dat was de afgelopen jaren nog niet goed gelukt. Nu is er een aanpak die lijkt te werken. “Ik begin altijd met goed luisteren, een beeld krijgen van zo iemand”, zegt Yacoubi. “Hoe komt het dat je geen werk hebt, zit er iets in de weg, schulden bijvoorbeeld of problemen thuis, die eerst opgelost moeten worden? Wat wil je, en is dat realistisch? Wat doe je er zelf aan?”

En dan komt de ‘jobhunter’ in beeld, iemand als Tim Moolhuizen (30). “Ik zeg altijd: Anouar vraagt naar wie je bent, en ik vraag: hoe nu verder?”, zo omschrijft Moolhuizen zijn taak. “De versnelling erop, op zoek naar werk. Afspraken maken: morgen kom je met een aangepast cv en overmorgen met een lijst bedrijven waar je wel wilt werken.”

‘Kort erop’, zegt Moolhuizen over zijn aanpak. “Deze jongeren zijn gewend aan nietsdoen. Ze kunnen zomaar een week over een cv doen. Of ze zeggen: morgen moet ik naar de tandarts, dan kan ik niet. Dan zeg ik: oké, hoe laat dan, zullen we dan een uurtje later afspreken?”

Hij gaat vaak letterlijk op pad met iemand. Geen sollicitatiebrief, die komt maar op een stapel, gewoon eropaf. En maatwerk leveren, die term valt uiteraard ook. “Je weet zeker: iemand kan bijna altijd wel bij de McDonald’s terecht. Maar van sommige mensen weet je ook zeker: die is daar binnen een week weer weg.”

De derde begeleider is iemand die overzicht heeft over de bestaande vacatures. Zulke drietallen – met ‘korte lijntjes’ uiteraard – zijn in de proef van Amsterdam in staat gebleken twee derde van ‘hun’ jongeren aan een baan te helpen. “En daarna hóud ik contact”, zegt Yacoubi. “Zolang als dat nodig is.”

Deel dit artikel

Over discriminatie, “daarover kwamen veel emoties los”. “Een spiegel voorhouden”, noemt Yacoubi het.