Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ze was gezakt en verdween in de armen van haar moeder

Samenleving

Wim Boevink

© Wim Boevin000
klein verslag

Ze was gezakt. Twee zevens, de rest vijven. Toen de school belde, hoorde ze de tijding roerloos aan. Een timide vraagje tussendoor. Toen ze ophing vloeiden stille tranen.

Wij als ouders stonden er zwijgend naar te kijken. Ik wilde iets zeggen, maar dit was niet het moment. Haar moeder bood haar een arm, een schouder. Daar verdween ze in. Ik ging naar de keuken om de taart aan te snijden.

Lees verder na de advertentie

Geen feesttaart.

Troosttaart.

Ze herstelde zich snel. Ze is jong, zei ze zelf. Vijftien. Het was eigenlijk beter om iets ouder te zijn voor de vervolgopleiding. Bovendien was ze dan van haar beugel af.

Er kon alweer een lachje van af.

Wat ook hielp: er waren een paar van haar vrienden gezakt. Ik vond dat minder opbeurend.

Leren, ja dat is moeilijk. Leren is de bereidheid al het andere uit te zetten. En er is zoveel om uit te zetten

Twee uur later volgde op school nog een wat geroutineerd, zakelijk gesprekje. Over hoe het verder kon gaan. De opties. Ze wilde het jaar gewoon over doen. We verwachten dat je dan heel gemotiveerd bent, zei de school.

Ik dacht aan de inspanningen van het voorbije schooljaar, de onwelkome aansporingen van haar ouders, de taaie strijd tegen de aanzuiging van het telefoonmonster, het bankhangen tot een hogere kunst verheven, de inzet van de studente die haar bij thee en koekjes bij haar huiswerk begeleidde.

Leren, zegt ze, vindt ze moeilijk.

Leren, ja dat is moeilijk. Leren is de bereidheid al het andere uit te zetten. En er is zoveel om uit te zetten. Muziek, foto's, filmpjes. Berichten.

Ik dacht ook aan iets anders.

Mijn eigen schooltijd.

Ik vertelde haar dat ik ook eens zakte voor mijn eindexamen. En dat ik toen iets deed dat ik tot op de dag van vandaag betreur.

We werden toen nog niet gebeld; mijn ouders hadden niet eens telefoon.

Alle leerlingen waren verzameld in een klaslokaal. Degenen die gezakt waren zouden het eerst worden opgeroepen. Tot mijn stomme verbazing behoorde ik daartoe.

Die verbazing kan ik alleen verklaren uit mijn eigen grenzeloze arrogantie. Op mijn cijferlijst prijkte een 3 voor wiskunde. Onder andere.

Maar ik maakte het nog erger, hield ik mijn dochter voor. Buiten, voor de hoofdingang van de school, stonden de ouders van de leerlingen in spanning te wachten. Ze hadden bloemen bij zich. Ik zag ze staan, zei kortaf dat ik was gezakt en liet de cijferlijst als een vod voor hun voeten vallen.

Ik zei tegen mijn dochter dat ik me voor mijn gedrag schaamde, nog steeds

Ik heb geen idee hoe hun reactie was, ik heb me omgedraaid en gezegd dat ik op weg ging naar het café, dat konden scholieren toen nog.

Ik liet ze gewoon staan, met hun bloemen.

Ik zei tegen mijn dochter dat ik me voor mijn gedrag schaamde, nog steeds. Die overmoed, de onbezonnenheid, het gezwollen scholierenego - en ik was achttien toen. Geen vijftien.

Ze is jong.

'Pap, kan je snel een wasje voor me draaien?' roept ze zojuist de trap af. 'Ik wil vanavond die broek aan die in de wasmand ligt.'

Opgroeien, de onhandige jonge volwassenheid, je eigen droombeelden van de werkelijkheid, die vanzelfsprekendheid van de niet aflatende steun van je ouders, ook als je ze kwetst.

Ik sta intussen in de tuin, bij de droogmolen, en hang een broek op.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Hier vindt u andere Klein Verslagen.

Deel dit artikel

Leren, ja dat is moeilijk. Leren is de bereidheid al het andere uit te zetten. En er is zoveel om uit te zetten

Ik zei tegen mijn dochter dat ik me voor mijn gedrag schaamde, nog steeds