Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wie een bloesjesblik op één hoop gooit met verkrachting, maakt van een misdaad een onschuldig ongemak

Samenleving

Ger Groot

Ger Groot © Trouw
Column

Publieke boetedoeningen zijn zelden een aangenaam gezicht. Niet alleen omdat zelfvernedering onwillekeurig plaatsvervangende schaamte oproept of omdat er vaak een grimmige machtswil doorschemert in wie zo’n boetedoening afdwingt. 

Maar ook omdat ze zelden de indruk wekken oprecht te zijn. Het soort theatrale schuldbekentenissen waarin Amerikaanse tv-dominees excelleren zijn veelal meesterstukjes van achterbaksheid.

Lees verder na de advertentie

In de sociale en andere media wemelt het momenteel van de spijtbetuigingen. Onder het lemma #Metoo kwam een stortvloed van onheusheden los die vrouwen meldden te hebben ondergaan, variërend van misdadig tot nou ja… Het mannelijk volksdeel bleef niet achter en betuigde massaal schuld. #Idid: ja, ook ik heb wel eens te diep in een bloesje gekeken of een foute grap gemaakt. Verder ging het zelden, want échte schaamte laat zich niet zomaar opbiechten. "De nafluiters, die komen met excuses op Twitter. De werkelijke schoften hoor je niet," tweette Sylvia Witteman terecht. "Die kan het allemaal geen ruk schelen."

Zo begonnen mannen zich te verontschuldigen voor zaken die in hun eigen geheugen nergens te vinden waren – al kan de uit de dood verrezen therapie van verdrongen herinneringen hier ongetwijfeld wonderen doen. Want ze hadden het vast wèl gedaan, zo schreven ze berouwvol. Als een soort aflaat bij voorbaat en, naar ik vrees, ook een beetje om de boot niet te missen – want flemen is en blijft een krachtige versiertruc. "Ik spreek feministen nooit tegen," vertrouwde een zeer correcte journalist mij ooit toe. "Ik ga met ze naar bed."

'Geen enkele man deugt'

Nu gun ik ieder graag zijn eigen slinksheid. Maar erger wordt het wanneer ze anderen tegen hun zin tot haar medeplichtigen maakt. Niet alleen ík was fout, nee, iedereen was fout – zo voegde menige biechteling haastig aan zijn bekentenis toe. Sterker nog: mannen zijn intrinsiek fout. Dat is nu eenmaal zo. Geen van hen deugt – ook ik niet. Wie ooit nog een bezwaard gemoed in een handomdraai onschadelijk wil maken, weet nu hoe dat moet. De eigen zonde wordt er op slag vederlicht door omdat het gewicht ervan nu op ieders schouders drukt.

"Donder op, enge kwezel," zo reageerde Arthur van Amerongen in zijn column voor HP/De Tijd, "spreek voor jezelf en niet voor mij." Maar het kwaad was al geschied. Her en der zag menigeen zijn kans schoon luidop te verkondigen wat tot dan toe verborgen was gebleven in de limbus van dubieuze meningen. "Alle mannen hebben wel eens grensoverschrijdend gedrag vertoond in woord of daad," schreef Seada Nourhussen in deze krant. Zelfs NRC Handelsblad, waar je in een grijs verleden nog wel eens iets van weldenkendheid aantrof, kwam met een opiniebijlage onder de titel ‘Alle mannen op cursus’. Want, zo schreef columniste Rosanne Hertzberger, 'één blik in de gevangenis en je weet dat de efficiëntste profilering die een politieagent kan uitvoeren die op sekse is.’

Dat argument klinkt bekend, zij het met een heel andere ondertoon. Dat één blik in de gevangenis je direct zou overtuigen van de criminele inslag van buitenlanders en mensen met getinte huid, was jarenlang een argument dat voor onversneden xenofoob en racistisch doorging. Waar het mannen betreft, is het nu kennelijk wel salonfähig - en verder moeten Hertzberger en collega Nourhussen het maar onderling uitvechten.

Schapen van bokken scheiden

Je hoeft er geen Godwin bij te halen om te beseffen dat de collectieve criminalisering van een bevolkingsgroep op basis van de daden van een aantal van hen niet zo’n goed idee is. Of dat nu ter eigen vérontschuldiging wordt aangewend of ter béschuldiging van anderen, het is de slechtst mogelijke manier om de schapen van de bokken te scheiden. "Je kunt niet ‘een beetje’ masculien zijn," zo pleit schrijver Philip Huff in NRC-Handelsblad voor een soort mannelijke heropvoeding. Hoezo kan dat niet? Alleen omdat in het zwart-witdenken waarvan dit nuchtere avondblad getuigt grijs een onbekend tintenscala is?

Beseft Huff bovendien hij wel wat hij zegt? Was dat waar, dan konden we meteen wel de handdoek in de ring gooien. Wie een bloesjesblik op één schuldigheidshoop gooit met verkrachting, maakt van een misdaad onwillekeurig een tamelijk onschuldig ongemak. Sommigen zal dat goed uitkomen, net als de constatering: man, ongeneeslijk misdadig, jammer maar niks aan te doen. Hertzberger vindt ‘mannenframing’ door de politie heel normaal en Huff concludeert dat een man nu eenmaal altijd het uiterlijk van een dader draagt. Schrijf dat over willekeurig welke andere bevolkingsgroep en de rapen zijn gaar.

Kennelijk neemt Huff zijn eigen boutade ook niet helemaal serieus. Zijn stuk besluit met morele vermaningen over de weeheid waarvan ik niet sarcastisch zal worden – dus moet er wel enige hoop zijn. Eén daarvan licht ik eruit, omdat die ook door collega-columniste Leonie Breebaart in deze krant werd gesuggereerd: "Spreek andere mannen op hun gedrag aan", in plaats van op te scheppen over een verkrachting: kennelijk een favoriete mannelijke tijdsbesteding. 

Ik weet niet in welke louche kringen beiden soms verkeren, maar kan ze verzekeren dat zo’n gedragsregel sinds jaar en dag onder de mannen die ik ken tamelijk vanzelfsprekend is - in woord en in daad. Maar zoals Witteman schreef: alleen de echte hufters kan het allemaal de bout hachelen.

Lees hier de column van Seada Nourhussen terug: De focus van de #MeToo-campagne ligt op rijke, veelal witte vrouwen
Lees ook de column van Leonie Breebaart: 
#IkOok: Dronken gevoerd met rum-cola. De daders waren twee bekenden

Wanneer gaat flirten over in seksuele intimidatie? Volgens Jos Poelman, grondlegger van 'Lang leve de liefde', het best beoordeelde lespakket voor seksuele vorming op scholen is de definitie van grensoverschrijdend heel simpel: alles wat tegen de zin van vrouwen in gebeurt. "Dat kan een tik op de billen zijn, het aanraken van borsten, het tegen iemand aanduwen in de metro. Het probleem zit vaak in het ergens intensief mee door blijven gaan."

Lees hier meer columns van Ger Groot.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie