Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Weldoen brengt ook het vermoeden van eigenbelang met zich mee

Samenleving

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Zoals iedereen weet is het in de natuur een enigszins willekeurige bedoening. De mens probeert er wel orde en structuur in aan te brengen, maar dat lukt slechts mondjesmaat. Zo ziet men soms prachtige bergen en meren terwijl elders kale en dorre vlakten overheersen. 

Om de hoek is het windstil, maar ginds geselt een orkaan het land. Ook in de tijd valt er geen peil op te trekken, de ene zomer kijk je vanonder een dekzeil naar de stromende regen, de andere sjok je bij tropische temperaturen van de ene ijsverkoper naar de volgende. Vorig jaar oogstte ik in mijn Franse tuin slechts een schamel bakje walnoten, dit jaar ligt de grond bezaaid met hersenvoedsel.

Lees verder na de advertentie

Zozeer zelfs dat het oude weldoenersbloed zich begon te roeren (mijn opa zat bij het Leger des Heils, mijn ouders namen zielige kindjes in huis waar wij aardig tegen moesten zijn). Het was de laatste jaren aardig gekalmeerd en beperkte zich tot het storten van luttele bedragen op rekeningen als die van het Rode Kruis of Artsen zonder Grenzen.

Dankbare gezichtjes

Maar de overdaad aan appels, pruimen en walnoten genereerde dit keer verse charitas. Zo wist een vriendin van me nog een aantal arme lieden in haar kennissenkring die weleens mee mochten profiteren. Weldoen brengt ook altijd het vermoeden van eigenbelang met zich mee, dankbare gezichtjes vanachter moeders schamele rok, het misselijke gevoel dat de ander je wel erkentelijk mag zijn, maar daar zette ik mij overheen en dus toog ik naar de armelui.

Er blijft toch altijd een vaag schuldgevoel hangen na het weldoen, wat het misschien nog mooier en nobeler maakt

In oude verhalen komt in zulke omstandigheden een heer in gabardine en met een stok met zilveren knop minzaam het voedsel brengen, maar ik had mijzelf behoedzaam in de simpelste plunje gestoken om geen sociale verschillen wakker te kussen. Schreeuwend arm, zoals elders op aarde, is men in Nederland niet gauw, ook dezen sliepen niet onder een brug of een stuk karton, maar toch voelde ik dat het ze niet goed ging. 

Bij de een ontbrak een ruitje in de voordeur en werd het meubilair gevormd door een oude vlaggenmast en een afgedragen tafeltje, bij de ander zat morose kroost op verpauperde stoelen naar schreeuwerige tv-series te kijken, oftewel: de walm van armoede steeg her en der op. De walnoten kwamen dan ook als geroepen, en ook de appels die de dokterskosten moesten drukken werden met blijdschap in ontvangst genomen.

Kortom, het voelde goed, al vroeg ik mij op de terugweg af hoelang men van de vruchten zou kunnen proeven en of men nu in stilte rekende op een permanente aanvoer van appel en noot. Want ik weet niet hoe weldoeners als Bill Gates en Madonna het doen, maar er blijft toch altijd een vaag schuldgevoel hangen na het weldoen, wat het misschien allemaal nog mooier en nobeler maakt, maar waar men toch last van kan hebben.

Niettemin overheerste een ouderwets Dickensiaans gevoel waaraan eigenlijk alleen het weer niet meewerkte, want je kunt eigenlijk het best bij mist en regen weldoen, terwijl het die dag voortreffelijk weer was en men ook best een strandwandeling had kunnen maken in plaats van op walnoten te wachten. Maar net als in de natuur gaat niet alles altijd volgens plan en dat is maar goed ook.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u op trouw.nl/robschouten.

Deel dit artikel

Er blijft toch altijd een vaag schuldgevoel hangen na het weldoen, wat het misschien nog mooier en nobeler maakt