Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

We zijn wereldkampioen etaleren, en helaas weet niemand dat

Samenleving

Henk Steenhuis

Pien Hoveling, wereldkampioen etaleren. © WorldSkills Netherlands
Column

“Ik dacht dat een podiumplek misschien wel haalbaar was, maar wereldkampioen!” Zo reageerde Pien Hoveling, toen ze afgelopen week bij WorldSkills, een soort WK voor beroepen, de gouden medaille veroverde op het onderdeel etaleren.

Pien (21), komt uit Koog aan de Zaan en studeert bij Nimeto Utrecht. Zij was al nationaal kampioen, Europees kampioen en nu dus wereldkampioen.

Lees verder na de advertentie

Was premier Rutte erbij? Nee. Heeft hij de kersverse wereldkampioen een felicitatie gestuurd? Team NL maakt er op de website geen melding van. Begrijpelijk, naar dergelijke wedstrijden wordt vaak een beetje meewarig gekeken.

Dat merk ik ook tijdens lezingen over zingeving en werk. Ik verwijs dan graag naar Saar Berks, een parketteur, die mij een paar jaar geleden vertelde: “Kijk, hier zie je kleurverschil tussen de planken. Die wil ik niet naast elkaar leggen, dat vind ik niet mooi. Die twee lichtere planken gebruik ik voor onder de radiator, daar valt het kleurverschil niet op. Als ik straks aan de klanten merk dat ze deze vloer mooi vinden, haal ik daar voldoening uit.”

Als ik vertel over de Nederlands kampioen parketleggen, klinkt er altijd gegniffel uit de zaal

Een van de betekenissen van zin, zoals wijlen Denker des Vaderlands René Gude dat opvat, is zintuiglijk, dat wat je zintuigen ervaren als mooi, schoon, helder, volgens de juiste maat. Berks haalt voldoening uit haar baan door schoonheid als een van de maatstaven te nemen voor haar werk.

Het legt haar geen windeieren: Berks won inmiddels twee keer het Nederlands Kampioenschap Parketleggen. Als ik dat vertel, klinkt er altijd gegniffel uit de zaal. Ik heb nooit gevraagd wat dit gegniffel betekent. Misschien: wat schattig? Of: wat hilarisch, een vrouw die parket legt? Of: wat een onschuldige onzin, een wedstrijd parketleggen.

Lachspieren

Waarom zou een wedstrijd parketleggen meer op de lachspieren werken dan, zeg, een volleybalwedstrijd? Het is eigenlijk bizar dat het goed uitvoeren van een in zeker opzicht zinloze bezigheid als een balletje heen en weer over een net tikken hoger aanzien geniet dan een bezigheid die directe invloed heeft op ons dagelijks welbevinden, namelijk hoe het parket ligt.

Over het effect van het winnen van een grote volleybalwedstrijd zei Bas van de Goor in Trouw: “Op een bepaald moment hoorde ik bij het beste volleybalteam van de wereld. Het respect, de eer en de waardering die je afdwingt als je ooit goud op de Olympische Spelen hebt gewonnen – zoals wij in Atlanta in 1996 – dat blijft. Zelfs nu nog merk ik dat mensen mij met een bepaald respect benaderen.”

Respect, eer, waardering  als je praat over zinvol werk zijn het precies deze termen die het vaakst bovendrijven. Enkele jaren geleden kwam uit het ‘Mercer’s what’s working onderzoek’, uitgevoerd onder 1.800 werknemers: ‘Salaris verliest het van respect.’ Werknemers blijken zich niet langer blind te staren op het salaris. Respect krijgen op de werkvloer is het meest van invloed op de tevredenheid.

Respect, eer, waardering – het zijn ook precies deze termen die de essayist Dick Pels gebruikt in zijn boek ‘De economie van de eer’, waarin hij een nieuwe visie ontwikkelt op verdienste en beloning.

Eergevoel

Pels verwijst daarbij naar de klassieke oudheid, naar een prachtige uitspraak van Thucydides: ‘Eergevoel is het enige dat niet veroudert: in de levenstijd waarin de krachten verzwakken is het niet, zoals wel wordt beweerd, het geld dat vreugde brengt, maar in ere te staan.’ (Bas van de Goor vertelt in Trouw niet over wat hij als volleyballer verdiend heeft, maar over het respect dat hem ten deel is gevallen.)

Máár, zegt Pels, misschien is herstel van de beroepseer nog wel belangrijker. De echte uitdaging is volgens Pels om werknemers het gevoel van waardigheid weer terug te geven.

Hoe dat te doen? Bijvoorbeeld door deze WorldSkills, waar honderden jonge vakmensen in verschillende vakgebieden strijden om de titel ‘beste vakman of vakvrouw van de wereld’. Team NL werd vertegenwoordigd door 28 nationaal mbo-kampioenen van maximaal 22 jaar oud. Nederland vaardigde deelnemers af in onder meer koken, verpleegkunde, bloembinden, grafisch ontwerpen, web design, en metselen – daarin werd Tim Klessens vijfde.

De WorldSkills blijken niet alleen belangrijk voor de waardigheid van jongeren, de kampioenschappen doen veel meer. Kijk alleen al naar de reactie van Pien na de prijsuitreiking: “Ik had dit nooit kunnen bereiken zonder mijn expert en docent Erika Scharff”. Zo oogst ook de docent eer van haar werk.

Nu alleen het gegniffel nog weten uit te bannen.

Lees ook: Zelfrespect is ons symbolisch kapitaal.

Henk Steenhuis schrijft voor Trouw columns over zingeving en werk. Opmerkingen/vragen/ideeën? Mail ze aan hsteenhuis@trouw.nl.

Deel dit artikel

Als ik vertel over de Nederlands kampioen parketleggen, klinkt er altijd gegniffel uit de zaal