Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Voor actrice Margôt Ros is humor haar levenselixer

Samenleving

Caroline Buijs

© Merlijn Doomernik
Levenslessen

Actrice Margôt Ros (52) staat momenteel met Waardenberg & De Jong en ‘Toren C’-collega Maike Meijer in het theater. De voorstelling zit vol absurdistische kantoorhumor. ‘Ook in moeilijke tijden zie ik graag de humor van dingen in.’

Les 1 - Je hoeft niet iedereen aardig te vinden

Lees verder na de advertentie

“Mijn ouders hadden een eigen groentewinkel annex supermarkt en zo was ik altijd ‘die ene van Ros’: ik moest van mijn ouders tegen iedereen aardig zijn en overal ja en amen op zeggen. Ik wilde best kattekwaad uithalen, maar dan had ik een grote dikke muts op moeten zetten om niet herkend te worden. Daarom leer ik mijn kinderen nu heel bewust: je hoeft niet iedereen aardig te vinden. Je mag mensen ook onaardig vinden, maar behandel ze wel beleefd.”

Les 2 - Laat je niet van je pad af brengen

“Ik wist al vroeg dat ik toneel wilde gaan spelen en ik wist ook dat mijn ouders dat maar niets zouden vinden: daarom heb ik stiekem auditie gedaan voor de toneelschool.

Mijn moeder had liever gehad dat ik doktersassistente was geworden en ik denk dat ze zich lang zorgen heeft gemaakt of ik me financieel wel zou redden. Pas toen de buitenwereld zei dat het goed was - ik haalde mijn diploma en kwam op tv - was er een soort rust en nu is ze zo trots als een pauw.

Kunnen we er een vierbaansweg van maken en op die manier naar hetzelfde punt lopen

Ik ben ervan overtuigd dat als je weet wat je wilt, je dat kunt bereiken - ook al is de weg die je bewandelt moeilijk. En blíjf op die weg. Draai niet halverwege om. Toen Maike en ik met de tv-serie ‘Toren C’ begonnen, zeiden veel mensen: ‘Nee, dat is niet grappig. Je moet het zó doen.’ Maar wij voelden: nee, dat bestaat al. Wij willen juist iets anders. Ook het maken van de voorstelling met Waardenberg & De Jong ging niet vanzelf: het zijn kerels met grote persoonlijkheden. En dus moest ik zeggen: ‘Jongens, ik heb óók een weg. Kunnen we er een vierbaansweg van maken en op die manier naar hetzelfde punt lopen?’

Ik sta heel positief in het leven en dat draag ik graag uit. Zet me in een grot en ik maak het daar binnen een dag fijn en gezellig. Maar ik realiseer me ook steeds meer dat het makkelijk praten is als je zo in elkaar zit. Ik heb echt moeten leren dat niet iedereen zo is.”

Les 3 - Humor laat je overleven

“Ook in moeilijke tijden zie ik graag de humor van dingen in en daar heb ik me lang een beetje voor geschaamd - alsof ik moeilijke dingen wilde weglachen. Maar nu weet ik dat het een vorm is van het leven waarderen: ik kan de scherpe kanten van het leven beter toelaten als ik er ook met humor naar kijk. Door humor overleef ik, krijg ik kracht en energie: het is een levenselixer.

In de laatste levensfase van mijn vader - hij is onlangs overleden - besefte ik dat ik dat van hem heb geërfd. Dan zaten we bijvoorbeeld in een situatie waarin we allemaal dachten: wat is het toch erg, mag dit ophouden, en meteen daarna zei mijn vader dan weer iets enorm geestigs. Dat kan dus naast elkaar bestaan. Zo was mijn vader erg preuts: we mochten hem nooit bloot zien, en als-ie vroeger ging douchen, zaten er zeker zes sloten op de deur. Tot op het laatst is dat een onderwerp van humor geweest: ‘Ja, ja’, zei hij dan, ‘straks, als ik afgelegd ben, dan kun je eens kijken hoe-ie eruitziet.’ Ja pa, ik heb ’m gezien, zag er prima uit. Mijn vader moest zich aan het einde overgeven aan de zorg van anderen en humor was zijn manier om zijn waardigheid te behouden.”

Les 4 - Leermomenten komen onverwacht

“Ik wist dat mijn vader doodging en ik heb veel nagedacht of er nog dingen waren die ik met hem moest bespreken. Die waren er niet. Soms probeerde ik hem wel te laten praten over het leven en de dood - daar was hij helemaal geen type voor - en dan zei hij: ‘Ik wil wel zeggen dat ik van jullie hou, maar da ken ik nie.’ ‘Nou’, zei ik dan, ‘had er een paar woorden afgehaald en je was er geweest.’

Het laatste stuk van zijn leven werd hij wel fysieker: dan hield-ie je net wat langer vast. Hij heeft het ons gegund om heel rustig en waardig te sterven door niet in totale paniek te raken of te denken: had ik dit nog maar gedaan. Hij kon met heel weinig tevreden zijn en binnen die beperking een groot feest bouwen. Samen voetbal kijken en babi pangang eten of kijken naar de vogels voor zijn raam - waar wij in totaal denk ik zo’n zestien kilo vogelvoer voor hebben uitgestrooid. Pas toen hij dood was, realiseerde ik me dat hij me in dat laatste stuk heeft geleerd hoe je afscheid neemt als je niet zo’n prater bent.”

Laat je vrienden zeggen dat het goed komt, ook als je denkt dat het niet zo is

Les 5 - Laat je door je vrienden opvangen als je valt

“Na mijn scheiding, vijf jaar geleden, voelde het alsof ik in een zwart verkoold huis woonde. Ik heb vaak gedacht: hoe ga ik me ooit weer goed voelen als alles je naar beneden zuigt? Nu weet ik: als je valt, heb je vrienden nodig om je op te vangen. Zo simpel is het. Zij zijn mijn baken. Laat hen zeggen dat het goed komt, ook als je denkt dat het niet zo is. Als dat vaak tegen je gezegd wordt, ga je het vanzelf geloven. In Toren C speel ik Els, een vrouw die altijd zegt: ‘Het komt goed’. Dat zij in de serie zit, is omdat ik haar de hele dag om me heen wil hebben - iedereen op de set trouwens, want we worden allemaal vrolijk van haar. Soms pak ik de walkietalkie van de opnameleider en roep ik als Els: ‘Goedemorgen allemaal! Ik ben er weer!’ Dan hebben we altijd een fijne draaidag.

In de periode van mijn scheiding lukte het om de dag door te komen door mezelf bewust voor de gek te houden. ‘Kom op’, zei ik dan, ‘je gaat iets leuks aantrekken’, terwijl ik daar natuurlijk helemaal geen zin in had. ‘Je gaat gezellig afspreken met die en die’, en daar had ik ook geen zin in. ‘Je gaat fijn naar je werk’, terwijl ik liever de hele dag onder de dekens lag. Maar tegen jezelf praten werkt. Tegen mensen op straat ook, trouwens. Zeker in Amsterdam, want Amsterdammers zijn lekker gevat: ‘Hoe gaat het vrouwtje?’ ‘Nou, ik heb een pleurisdag’ ‘Oh ja, soms zit het tegen…’ en dan krijg je een heel verhaal - soms zijn dat pareltjes. Je bent nooit echt alleen: de stoep, de straat en de stad zijn gevuld met mensen die allemaal dit soort gedachtes hebben.”

Les 6 - Liefde kan een ander gezicht hebben

“Het voordeel van een scheiding - echt het enige voordeel, want ik ben een totale tegenstander van scheiden, maar helaas is het soms beter om uit elkaar te gaan - is dat het je dwingt om opnieuw naar jezelf en je leven te kijken. Als alles lekker gaat, is het veel moeilijker om stil te staan bij waar een strik omheen mag en bij wat in de vuilnisbak kan. Ik heb best veel in de vuilnisbak gegooid. Dat ik altíjd positief wilde zijn, bijvoorbeeld, want dat kan ook tegen je werken.

Toen het slecht ging met mijn huwelijk, stampte ik veel te lang door op de verkeerde weg, omdat ik het moeilijk vond om toe te geven dat het slecht ging.

Doordat ik mijn eigen troep had opgeruimd, was er weer ruimte voor een nieuwe liefde in mijn leven.

Na de scheiding zeiden mijn vrienden: ‘Jij gaat geen verzuurde bes worden, Margôt. We weten dat je het alleen kunt, maar dat ga je niet doen, hoor. Desnoods zoeken we samen een man op internet.’ Dat bleek niet nodig: doordat ik mijn eigen troep had opgeruimd, was er weer ruimte voor een nieuwe liefde in mijn leven. Die liefde heeft een ander gezicht dan ik gewend was: het is een liefde die vanzelf gaat.

Ik heb altijd geleerd dat je voor alles keihard moet werken in het leven, en ik dacht dat dat ook gold voor de liefde. Maar deze liefde is vanzelfsprekend en daarmee heel krachtig.”

Les 7 - Koester je successen

“Enige tijd geleden waren Maike en ik in Parijs om de Franse set van Toren C te bezoeken. De actrices bleken totale fans te zijn en stelden ons aan iedereen voor: kijk, dit zijn de creatieven uit Nederland. En dan liepen wij daar tussen die Françaises met onze rode Dirk van den Broek-tassen en lunchten we ineens zoals alleen de Fransen dat kunnen. ‘Wil je kreeft?’ ‘Nee, doe me toch maar de canard.’ Dan kijken we elkaar aan en denken we: zie ons nou toch zitten tussen die mesdamoiselles en messieurs.

Of de keer dat we in Zuid-Korea een Seoul Drama Award wonnen en er allemaal buitenlandse producenten naar ons toekwamen: ‘You make crazy tv!’ Eigenlijk is het enige wat we doen, luisteren naar onze innerlijke pret-stem.

Op hetzelfde moment speelt er in mijn hoofd ook altijd een film van achter naar voren. Dan zie ik ons weer staan aan het begin van Toren C, met tape op onze bovenlippen bij wijze van snor: zo hebben we ooit het typetje van de portiers bedacht. Die film draai ik om niet te vergeten welke weg we hebben moeten afleggen om hier te komen. Een weg met weerstand.”

Les 8 - Opvoeden draait om vertrouwen en liefde

“Het krijgen van kinderen heeft ervoor gezorgd dat mijn leven wat werd afgeremd en daar ben ik ze erg dankbaar voor. Keuzes maken, in werk bijvoorbeeld, vind ik nu makkelijker: ik moet wel heel erg overtuigd zijn dat ik iets graag wil, want alles wat ik doe, gaat af van de tijd met mijn kinderen. Ik houd van rust, reinheid en regelmaat: net als mijn kinderen houd ik van vaste rituelen. De afgelopen periode heb ik enorm hard gewerkt, en al was ik er altijd voor ze, ik was vermoeider. En dan was ons ritueel dat we - bij wijze van uitzondering - elke maandagavond voor de tv mochten, Hendrik Groen kijken. Vertrouwen geven, en liefde natuurlijk, is denk ik een van de belangrijkste dingen bij het opvoeden van mijn kinderen.

Je kunt het wel, je kúnt lopen, kom maar, zet die stap maar

Mijn zoon ontwikkelt zich langzamer dan andere kinderen en daarbij was, en is, steeds dat vertrouwen geven nog belangrijker. Ik heb het er elke dag in moeten stoppen: ‘Je kunt het wel, je kúnt lopen, kom maar, zet die stap maar’. Waar het bij andere kinderen vanzelf gaat, heeft hij alles bewust moeten leren en dat kost meer energie en er is meer vertrouwen voor nodig.

Ik ben dan wel een moeder die doorduwt tot het randje: ook als hij het eng vond, moest-ie van mij doorgaan. Maar ik stond wel altijd naast hem en als hij iets dan toch probeerde, was ik zo ongelofelijk trots. Zo ziet het er dus uit als je iets heel moeilijk vindt en het desondanks toch doet, dacht ik dan. Daar leer ik ook weer van.”

Margôt Ros

Margôt Ros (Eindhoven, 1965) is actrice, comedyschrijfster en regisseuse. Ze volgde de kleinkunstacademie en samen met Maike Meijer bedacht en schreef ze de absurdistisch komische tv-serie ‘Toren C’ die sinds 2008 wordt uitgezonden. Toren C draait om een kantoorgebouw en de mensen die daar werken en daarin spelen Ros en Meijer zo’n veertig verschillende typetjes. Samen met het duo Waardenberg & De Jong maakten ze een jubileumvoorstelling voor het Rotterdamse Luxortheater die nog tot 4 februari te zien is in het DeLaMar Theater in Amsterdam.

Lees hier meer levenslessen. 

Deel dit artikel

Kunnen we er een vierbaansweg van maken en op die manier naar hetzelfde punt lopen

Laat je vrienden zeggen dat het goed komt, ook als je denkt dat het niet zo is

Doordat ik mijn eigen troep had opgeruimd, was er weer ruimte voor een nieuwe liefde in mijn leven.

Je kunt het wel, je kúnt lopen, kom maar, zet die stap maar