Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Strips en bijbelverhalen zijn de voedingsbodem van mijn bestaan

Samenleving

Rob Schouten

© Maartje Geels
COLUMN

Ik heb lang gedacht dat het ‘Mona Soussa’ was in plaats van Mona Lisa. Dat kwam door Sjors en Sjimmie, van wie ik in mijn beginjaren meer wist dan van Da Vinci’s schilderij in het Louvre. 

In ‘Het verdwijnmiddel’ blijkt de Mona Soussa namelijk door middel van het schoonmaakmiddel Plork onzichtbaar te zijn gemaakt, een probleem dat die twee vroege helden van de rassengelijkheid (ondanks de in mijn jaren nog misplaatste dikke lippen en het koeterwaals van Sjimmie, inmiddels weggepoetst) moeten zien op te lossen.

Lees verder na de advertentie

Pas later kwam de echte Mona Lisa in mijn leven en het heeft een tijdje geduurd voor ik fictie van werkelijkheid kon onderscheiden. Zo zijn er meer dingen met eerstgeboorterecht, de ‘Unvollendete’ van Schubert bijvoorbeeld, door het Residentie-orkest onder leiding van Willem van Otterloo, dat was natuurlijk de mooiste uitvoering ooit want de eerste die ik hoorde, thuis.

Eerste impressies blijven een willekeurige bedoening en ze geven je nooit een tweede kans.

En bij alles wat de apostel Paulus gezegd en geschreven heeft, hoe wijs en streng ook, moet ik nog altijd denken aan wat er in de kinderbijbel over hem werd gezegd: ‘Paulus? Leeft dat oude mannetje nog?’ een regel waar mijn vader altijd daverend om moest lachen en die dus ook in mij verankerd ligt.

Zo is ook een snoek voor mij niet zomaar een grote vis maar een vis met een kikker erin, althans zo heb ik het van mijn opa die naar eigen zeggen ooit een snoek gevangen had met een kikker erin, door mijn tante Nel ontdekt toen ze het beest schoonmaakte.

Impressies

Er zou zo een hele lijst te maken zijn van blijvende eerste indrukken, die voor iedereen verschillend maar niettemin dus letterlijk indrukwekkend en misschien zelfs levensbepalend zijn. Natuurlijk kun je niet regisseren wat een kind allemaal te zien en te verstouwen krijgt in zijn jonge jaren, al heb ik toen mijn eigen kinderen klein waren wel geprobeerd me voor te stellen wat voor indrukken ze van alles kregen. Maar ook dat is een onmogelijke opdracht, als volgroeid mens puur met de ogen van een kind kijken.

Eerste impressies blijven een willekeurige bedoening en ze geven je nooit een tweede kans. In K. Schippers’ roman ‘Eerste indrukken, memoires van een driejarige’, een van mijn favorieten, zegt de protagonistische peuter (op overigens nogal volwassen toon, want het is denkwerk geen praten): ‘Het onderzoek naar mijn verleden kon ik nauwelijks voortzetten. Ik bleef afhankelijk van terloopse opmerkingen en verhalen.’

En zo is het, je bent als onmondige afhankelijk van toevalstreffers, gevonden voorwerpen. Pas later krijg je de kans enige lijn in die eerste indrukken te brengen, de boel te relativeren maar dan is het al te laat om echt definitief te schiften, te kiezen en te negeren.

En zo blijft de voedingsbodem van mijn bestaan een paar gekke uitspraken in mijn omgeving, een hele reeks bijbelverhalen (met illustraties en al), een enkele strip en nog wat rondslingerend spul dat er kennelijk net lag toen ik opgroeide en dat zich met de hardnekkigheid van parasieten in mij heeft gevestigd, tot in lengte van dagen hoop ik.

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

Deel dit artikel

Eerste impressies blijven een willekeurige bedoening en ze geven je nooit een tweede kans.