Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Stijgende zorgkosten, we moeten er maar aan wennen

Samenleving

Lidwien Dobber

Operatie in het ziekenhuis in Heerlen. © Hollandse Hoogte / Flip Franssen

We betalen steeds meer voor de zorg. Nieuwe behandelingen zijn duur, personeelskosten lopen op. Toch is nog wel wat te winnen door doelmatiger te werken, zeggen zorgeconomen.

Deze week werd bekend dat het eigen risico volgend jaar waarschijnlijk met 15 euro stijgt naar 400 euro per jaar, omdat de zorgkosten stijgen. Zorgverzekeraars waarschuwden eerder al voor steiler oplopende premies voor hun zorgverzekeringen. Ze hebben die stijging eerder gedempt door bij te leggen uit de eigen reserves. Dat gaat niet meer, was hun boodschap.

Lees verder na de advertentie
Tijdens de recessie werd zorgpersoneel massaal ontslagen. Nu dreigt er krapte, dus stijgen de salarissen

Wen er maar aan, zegt Wim Groot. De zorgkosten zullen de komende jaren sneller oplopen dan we gewend waren tijdens de recessie die achter ons ligt. Toen werden zorgmedewerkers massaal ontslagen, nu dreigt er krapte. Dus stijgen de salarissen. En personeelskosten zijn goed voor 70 procent van de uitgaven in de zorg, aldus de hoogleraar gezondheidseconomie aan de Universiteit Maastricht.

En er is steeds nieuw aanbod van dure behandelingen. De minister kan de zorgkosten drukken door die behandeling niet te vergoeden als ze vindt dat de gezondheidswinst niet in verhouding staat tot de kosten. Maar Groot ziet dat niet gebeuren. "Is een duur geneesmiddel beschikbaar en werkt het, dan wordt het áltijd vergoed. Misschien wordt er nog wat stoer gedaan, gaat er iets van de prijs af, maar links- of rechtsom komt dat in het pakket."

Hij vindt die fixatie op dure behandelingen verkeerd. Waarom zou je niet de cholesterolverlagers of bloedverdunners uit het pakket halen? "Die kosten jaarlijks 100, hooguit 150 euro, maar worden wel door heel veel mensen gebruikt." Dus ook daar zit winst. En zo'n stap is alleszins te verdedigen, vindt Groot. "Een verzekering is er voor grote onverwachte uitgaven die je niet uit eigen zak kunt betalen. Zeg: betaalt u dat gewoon zelf." Maar ook dat doet de minister niet.

Geen grenzen

De politiek deinst ervoor terug om grenzen te stellen, zegt ook Erik Schut, hoogleraar gezondheidseconomie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. "Er is altijd een aanwijsbare patiëntengroep gedupeerd, die dan 's avonds op het journaal vertelt hoe hen een kansrijke behandeling wordt onthouden." Dat wil geen politicus op zijn geweten hebben.

Wat het ministerie van volksgezondheid wel heeft gedaan de afgelopen jaren was bezuinigen dan wel een grens te stellen aan wat behandelaars extra mochten uitgeven. En met succes; het is een van de redenen dat de zorgkosten maar beperkt stegen, zegt Groot. Al zijn er schaduwzijden. Hij wijst op de oplopende wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg en de wijkverpleging, ziekenhuizen die nog weinig vet op het bot hebben, en ouderen die zich maar melden op de eerste hulp omdat ze nergens anders terecht kunnen. Daar gaat stevig geld bij, schat hij in.

Vooruitgang door doelmatigheid

Schut is optimistischer. Er is een wereld te winnen met doelmatigheid, zegt hij. "Waarom opereert het ene ziekenhuis mensen met een lage rughernia, terwijl een ander kiest voor fysiotherapie en beweging? Voor veel aandoeningen is er een grote variatie aan behandelingen. De een is kosteneffectiever dan de ander. In de tijd van papieren dossiers was dat lastig te vergelijken. Nu kan dat wel." Zorgverzekeraars hebben hierover een schat aan gegevens, zegt hij. Die moeten ter tafel komen tijdens hun jaarlijkse onderhandelingen met ziekenhuizen.

De achteloosheid waarmee de Tweede Kamer twee miljard extra uittrok om de zorg in de verpleeghuizen te verbeteren, baart Groot zorgen. "Hugo Borst meldt dat zijn moeder slecht wordt behandeld, de PVV dient een motie in en andere partijen gaan als een haas achter die motie aan." Alleen de wal zal het schip keren, verwacht hij. Hij ziet veel parallellen met het WAO-debacle in de jaren negentig: het aantal arbeidsongeschikten liep toen hard op, net als de kosten. "Ook toen werd gezegd: dat is niet in te dammen. Het is een kwestie van fatsoen om die mensen een uitkering te geven. Maar toen het er bijna een miljoen waren, kon er plots wel hard worden ingegrepen."



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Tijdens de recessie werd zorgpersoneel massaal ontslagen. Nu dreigt er krapte, dus stijgen de salarissen