Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Snuffelen aan de vrije liefde: polyamorie in vrij en blij San Francisco

Home

Emma Slaats

Stelletje springt in elkaars armen voor de Golden Gate Bridge. © Getty Images

Kun je meerdere liefdesrelaties tegelijk onderhouden, zonder stiekem gedoe en jaloezie? In vrij en blij San Francisco ontdekt Emma Slaats de polyamorie - de meervoudige liefde: ‘Hé, ik ben naast jou ook met anderen aan het daten. En jij?’

Op mijn allereerste dag ooit in San Francisco, nu drie jaar geleden, had ik een afspraak bij een woongroep die een kamer verhuurde. Ik wilde als student een half jaar in de stad blijven. Via de mail hadden ze me al laten weten dat een aantal mensen in de woongroep aan Orgasmic Meditation deden. Oké, dacht ik, moeten zij weten. Dat hun hobby meer was dan een activiteit buiten de deur, besefte ik toen ik de woonkamer zag waarin slechts wat kussentjes lagen, met daarnaast een doos latex handschoentjes en een tube glijmiddel. Ik werd nog uitgenodigd voor de sleepover die avond, maar bedankte vriendelijk en ging terug naar mijn hostel. In de jaren erna werd het verhaal een sappige anekdote die ik graag vertelde, over dat gekke, nog steeds hippie San Francisco.

Lees verder na de advertentie

In de zomer van 2016 ben ik terug in de stad. Voor mijn masterscriptie doe ik onderzoek naar gentrificatie, maar ik heb ook zin om avonturen te beleven. Ik ben 24, mijn relatie van vijf jaar is net uit, het is zomer. Wat let me? En waar zou het avontuur makkelijker te vinden zijn dan in Haight-Ashbury, vijftig jaar geleden het toneel van de hippiebeweging, en ook nu nog een buurt met zoete wietdampen en de valse gitaarmuziek van straatmuzikanten.

De andere optie

Ik spreek er in een koffietentje af met Victor, die ik op Tinder heb gevonden. Victor is knap, 30, kunstenaar en personal trainer. Op zijn profiel lees ik dat hij ‘poly’ is: polyamoureus, ofwel iemand die meerdere liefdesrelaties naast elkaar heeft. Maar hij is ook getrouwd. Als hij vraagt of ik wat wil afspreken, denk ik, net als destijds op mijn eerste dag in San Francisco: als dit niet leuk wordt, is het in elk geval een goed verhaal.

Toch wat nerveus kom ik op ons eerste afspraakje. Victor blijkt net zo knap als op de foto, en aardig en grappig. Hij komt uit Belize en groeide op in een heel conservatief, katholiek gezin. Toen hij verliefd werd op zijn vrouw en haar opzocht in San Francisco, ontdekte hij dat haar ouders polyamoureus zijn. Zijn vrouw moest er niks van hebben en Victor vond het zelf ook raar, maar twee jaar na zijn huwelijk veranderde dat. “Ik voelde me aangetrokken tot andere vrouwen en vroeg me af hoe het zou zijn met hen af te spreken. Uit schaamte en  schuldgevoel onderdrukte ik die gedachtes. Tegelijk wenste ik dat ik de vrijheid had iets te doen met mijn gevoelens.” Na een jaar vertelde hij zijn vrouw wat hem dwarszat.

Polyamorie lijkt ruimte te bieden voor anderen zonder dat je je relatie ervoor hoeft op te geven

“Mijn vrouw was vooral gekwetst dat ik mijn gevoelens niet met haar had gedeeld, niet door het feit dat ik ook anderen leuk vond. We begonnen de opties te verkennen. Het was moeizaam, de gesprekken waren eindeloos, en we maakten ook een hoop ruzie, maar uiteindelijk vonden we een vorm die voor ons beide werkte. Dat was polyamorie.”

Zijn verhaal komt me niet heel vreemd voor: één van de redenen waarom het tussen mij en mijn vriend uit ging was onze nieuwsgierigheid naar anderen. Destijds bespraken we - uit wanhoop, zo voelde het toen - ook de optie onze relatie te openen. Ik serveerde het idee vrij snel af, vooral uit een gebrek aan voorstellingsvermogen over hoe dat dan in zijn werk zou moeten gaan. Het was in mijn hoofd of/of, niet en/en. Ik zie hetzelfde dilemma bij leeftijdsgenoten om me heen: ze zijn bang dat ze nooit meer met een ander zullen zijn vóór ze settelen, en breken hun relatie af. Maar het verbreken van een relatie gaat gepaard met veel pijn en twijfel. Polyamorie lijkt ruimte te bieden voor anderen zonder dat je je relatie ervoor hoeft op te geven.

Spijker op zijn kop

De facebookgroep voor polyamoristen in San Francisco en de omliggende Bay Area telt ongeveer tweeduizend leden - de offline-community is waarschijnlijk een stuk groter. Er worden evenementen georganiseerd waar polyamoristen elkaar kunnen ontmoeten, zoals borrels in een bar in Oakland. Ik ga erheen. Zodra ik het café binnenloop, krijg ik het gevoel onderdeel te zijn van een geheime club. Ik zie veel jonge mensen, en ook veel mensen alleen. Ik bestel een biertje aan de bar, en meteen komt een jongen naar me toe. “Vertel! Hoe ziet jouw liefdesleven er op het moment uit?” Een beetje overrompeld door zijn directheid stamel ik wat losse zinnetjes. De jongen verdwijnt snel weer, hij moet naar yoga. Een andere man stelt zich aan me voor. Daniel is stevig, in de 30, en draagt een bril. Hij heeft een dochtertje van 4, en is poly. “Wat weet je dochter ervan?”, vraag ik. Daniel zegt dat hij zijn dochtertje vertelt dat ‘papa soms slaapfeestjes heeft bij andere mensen’. Het woord slaapfeestje heeft nu definitief zijn onschuld verloren.

Daten als fastfood: lekker makkelijk

Tekst loopt door onder afbeelding

© Getty Images/iStockphoto

Polyamorie lijkt vooral een leefstijl voor hoogopgeleide, witte, jonge mensen. Sommigen hebben hun vaste partner op de eerste plaats staan, hun ‘primary’, en hebben ernaast relaties - anderen gaan single door het leven en daten open met verschillende mensen. Weer anderen hebben twee of drie hechte, vaste relaties die al een aantal jaar duren. Het idee erachter is dat de liefde niet ‘op’ kan raken: een persoon kan meerdere mensen tegelijk liefhebben. Eerlijkheid en respect voor alle betrokkenen zijn het fundament. Geheimen bestaan niet. Ik merk het bij Victor. We blijven afspreken tijdens de zomer, en als we elkaar zien vertelt hij me over zijn andere vriendinnen, waar de gesprekken over gingen en wat hij aantrekkelijk aan ze vindt. Aan de ene kant verfrissend, aan de andere kant vraag ik me af of hij ’s avonds ook met zijn vrouw bespreekt hoe onze date was. Ik voel me ineens een beetje bekeken.

Er zijn dagen dat ik polyamorie fantastisch vind, en dagen dat ik het helemaal niks vind

Als ik mijn vrienden in Nederland vertel over mijn afspraakjes met Victor, en over het fenomeen polyamorie, moeten ze lachen. ‘Veel plezier bij de hippies in San Francisco’, schrijft een vriendin me. Mijn vader stuurt me een bezorgd whatsappje: ‘Pas je wel goed op jezelf? Doe alleen wat jij zelf wilt, niet omdat hij dat zo nodig wil.’ Hij slaat onbedoeld de spijker op zijn kop; ik voel me juist onafhankelijk en vrij. De gewone wereld van het daten kan soms hard en onverschillig zijn. Mensen zijn pas echt lief als ze elkaar officieel tot vriend of vriendin hebben gebombardeerd, lijkt het. Daarvoor is het: ‘je moet niet denken dat er iets tussen ons is, hoor’. ‘Ghosten’ is daarvan een voorbeeld: dat je na een leuk afspraakje ineens niks meer hoort van de ander. Daten als fastfood: lekker makkelijk.

Eerlijk zijn

De openheid en het respect binnen polyamorie maakt het tot een andere ervaring, bevrijdend en intiem tegelijk. Waarom zou je niet van meerdere mensen tegelijk kunnen houden, en elkaar daar de ruimte voor geven? Anderzijds vereist polyamorie veel energie: liefde mag dan oneindig zijn, tijd niet. Hoe gaat het praktisch in zijn werk, als je ook nog een baan hebt, een gezin, hobby’s en vrienden? Een en ander vergt een strakke planning. Ik noem het grappend de ‘sandwich-dag’: ik word wakker naast Victor en we ontbijten samen, ga ’s middags gitaarspelen met L. en ga ’s avonds naar de film en slaap bij Z.

Het einde van de zomer nadert. Er zijn dagen dat ik polyamorie fantastisch vind, en dagen dat ik het helemaal niks vind. Ook onder polyamoristen bestaan jaloezie en bedrog natuurlijk. Wat vooral blijft hangen: wat voor soort relatie je ook prefereert - monogaam, polyamoureus of vriendschappelijk - eerlijk zijn is het belangrijkst. Over dat je eigenlijk ook met anderen wilt, of juist alleen met elkaar, of dat je nog even aan het rondkijken bent - of dol bent op orgastische meditatie. Eerlijk zijn: fijn en doodeng tegelijk.

Ik test het uit op een jongen die ik net heb ontmoet en erg leuk begin te vinden. We zitten op een heuvel, het is nacht. Aan onze voeten glinsteren de duizenden lichtjes van San Francisco. We zijn stil. Dan zeg ik een beetje plompverloren: “Hee, ik ben naast jou ook met anderen aan het daten. Jij?” Een beetje aarzelend zegt hij: “Ehm... Ik ook”. Ik weet niet zo goed wat ik met die informatie aan moet. Ik hoef eigenlijk niet per se te weten wat hij zo leuk vindt aan andere meisjes. We zitten een beetje bedremmeld naast elkaar. Toch niet zo bevrijdend als ik had gedacht.

Lees ook: Polyamorie in tijden van Tinder

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
Polyamorie lijkt ruimte te bieden voor anderen zonder dat je je relatie ervoor hoeft op te geven

Daten als fastfood: lekker makkelijk

Er zijn dagen dat ik polyamorie fantastisch vind, en dagen dat ik het helemaal niks vind