Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op empathie van de buren hoeft deze alleenstaande moeder niet te rekenen

Samenleving

Dianne Hoogstrate

P © Brechtje Rood
Burenruzie

Tegenover mij zit mijn collega van de woningbouwcorporatie. Rechts naast mij een jonge moeder van vier kinderen met haar vader. Links van mij het echtpaar dat al geruime tijd overlast meldt en inmiddels is gestart met het maken van geluid- en beeldopnames. Dat gaat wat ver en ik nodig ze uit om te vertellen waaruit de overlast precies bestaat.

Er is geen houden aan. Deze mensen blijven praten en in herhaling vallen. ’s Avonds is het op zijn ergst. Dan lopen ze met oordopjes in. Niet dat die helpen. Maar toch. Meneer is eerder dan verwacht met pensioen gegaan en mevrouw loopt stuk op haar studie. Allemaal het gevolg van het kindergegil naast hen.

Lees verder na de advertentie

Natuurlijk roept dit vragen op die ik niet kan stellen. Mevrouw heeft geen baan. Kan ze niet studeren op de tijden dat de kinderen naar school gaan? Wanneer meneer thuis zoveel overlast ervaart, was het werk dan niet af en toe een oase?

Het onophoudelijk praten van het echtpaar doet de buurvrouw nog meer zwijgen

Mag niet. Kan niet. Te partijdig. Wat me wel opvalt, is dat het onophoudelijk praten van het echtpaar de buurvrouw nog meer doet zwijgen. Ik moet alle zeilen bijzetten om dat aan het echtpaar duidelijk te maken. “Buurvrouw is al niet zo spraakzaam en met jullie spraakwaterval wordt het nog moeilijker voor haar.”

Maar de buurvrouw heeft geen jaren opgekropte overlast. Althans, dat is de hypothese van de buren. De buurvrouw was pas bereid om in gesprek te gaan, toen meneer met zijn opnameapparatuur in de weer ging.

Na een moeizame stilte neemt ze het woord. Het naar bed brengen van de kinderen is het moeilijkste moment van de dag. Wanneer je de jongste naar bed brengt en voorleest, zijn de andere drie even zonder toezicht. En die worden dan heel druk. Ze krijgt opvoedondersteuning, maar gedragsveranderingen van deze aard hebben tijd nodig.

Haar zin is nog niet af, of het echtpaar brandt weer los. “Wanneer verwacht je die kinderen onder controle te hebben?”, vragen ze dringend. Nul empathie voor deze alleenstaande moeder die het, zo laat het zich aanzien, al moeilijk genoeg gevonden heeft om hulp te accepteren. Die het ook moeilijk heeft in dit gesprek.

Ik zoek een manier om het machtsevenwicht wat te herstellen en ik vraag aan de opa van de kinderen hoe hij erover denkt. “Ze zijn druk en lawaaiig, dat klopt”, knikt hij vriendelijk. “Begrijpt u hoe dat voor ons is?”, de buren vragen het hem direct. Hij kijkt even naar mij en dan naar de buren van zijn dochter en zegt: “Ik heb altijd vlak bij een speeltuin gewoond. Ik draaide wisselende diensten, dus ja, ik weet hoe dat klinkt, kinderkabaal. Maar ik werd er altijd blij van, het geluid van spelende kinderen.”

En dan is het, heel even, stil.

Dianne Hoogstrate bemiddelt bij buurtconflicten op Walcheren, in opdracht van gemeenten, politie en corporaties. In een korte serie columns schrijft zij daarover.

Deel dit artikel

Het onophoudelijk praten van het echtpaar doet de buurvrouw nog meer zwijgen