Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Onze schoondochter eist onze zoon volledig op en hij verzet zich niet

Samenleving

Beatrijs Ritsema

© Nanne Meulendijks
Moderne manieren

Etiquette-specialist Beatrijs Ritsema beantwoordt elke week prangende vragen over hoe het hoort - of juist niet hoort.

Beste Beatrijs,

Lees verder na de advertentie

Een probleem waar veel ouders mee zitten: vijandige schoonkinderen. Bij ons gaat het om onze schoondochter die een totale claim op onze zoon legt en de vrijheid van hem om ons te bezoeken openlijk verhindert, terwijl onze zoon te weinig ballen heeft om in verzet te komen. Het is een prima vent en feitelijk deugt alles aan hem, behalve dan dat hij zich volledig laat inpakken.

We zijn hem voor 95 procent kwijt. Een en ander is onbespreekbaar, mede doordat we het risico lopen hem helemaal kwijt te raken als we ook maar ergens over beginnen. Van andere ouders horen we vaker over dit soort problemen, maar uiteindelijk verzacht dat niet het gemis. Wij achten het in de huidige context onoplosbaar. Blijft over dat we middelen of gedachten zoeken om dit te accepteren en te verwerken. Enige tips?

Claimende schoondochter

Het is ver­schrik­ke­lijk zuur voor u om te beseffen dat uw zoon te slap (of te weinig gemotiveerd?) is om moeite te doen voor contact met zijn ouders

Beste Claimende schoondochter,

De verhouding schoonouders - schoonkinderen laat zich zeker niet altijd als aanminnig en zonnig kwalificeren, maar de situatie die u beschrijft (schoondochter die haar man volledig claimt en het contact tussen zoon en ouders dwarsboomt) is toch wel uitzonderlijk. Dit komt bijna niet voor. Als het totaal niet botert tussen ouders en een schoonkind (en daar moet het een en ander aan vooraf zijn gegaan - zoiets komt niet uit de lucht vallen), neemt het schoonkind doorgaans afstand, dat wil zeggen: hij/zij verbreekt voor zichzelf het contact met de schoonouders, maar legt de partner verder geen beperkingen op om met de eigen ouders te blijven omgaan. Wat u meemaakt is extreem.

Het kan dan ook niet anders of uw zoon is zelf debet aan de situatie. In geval van hoogoplopende onmin tussen u en uw schoondochter zou uw zoon tegen zijn vrouw moeten zeggen: ‘Je hoeft mijn ouders niet te ontvangen en je hoeft van mij ook niet mee naar hen om mooi weer te spelen, maar als ik mijn ouders wil spreken, doe ik dat gewoon! Bemoei je er niet mee!’ Uw zoon doet dat niet. Hij is volgens u te slap om voor zichzelf op te komen. Dat is dan een stevige karakterfout, die niet aan zijn vrouw te verwijten valt. Uw zoon is de enige die voor een uitweg kan zorgen uit deze impasse. Dat hij geen actie onderneemt en zich laat ringeloren door zijn vrouw is zijn eigen keus.

U vraagt naar manieren om dit te accepteren of er vrede mee te hebben. Het spijt me, maar die heb ik niet voor u. Het is verschrikkelijk zuur voor u om te beseffen dat uw zoon te slap (of te weinig gemotiveerd?) is om moeite te doen voor contact met zijn ouders. Er rest u niets anders dan te hopen dat uw zoon in de toekomst tot andere gedachten komt en weer eens bij u voor de deur staat.

Eerder gestelde vragen aan Beatrijs zijn terug te lezen in het dossier ‘Moderne Manieren’.

Deel dit artikel

Het is ver­schrik­ke­lijk zuur voor u om te beseffen dat uw zoon te slap (of te weinig gemotiveerd?) is om moeite te doen voor contact met zijn ouders