Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Moet een kind gestimuleerd worden om af te spreken met klasgenootjes?

Samenleving

Cindy Cloin

© thinkstock
opvoedvraag

Een jongetje van zes heeft nooit zin om met andere kinderen te spelen. Moeten de ouders hem aansporen?

Terwijl de meeste kinderen na schooltijd over elkaar heen buitelen om een speelafspraak te maken, is een 6-jarig jongetje resoluut als hij wordt gevraagd door een klasgenootje: “Daar heb ik dus echt geen zin in”.

Lees verder na de advertentie

Het afgewezen kind druipt af, op zoek naar een ander speelkameraadje. “Ik geloof dat hij nog een beetje moe is van het drukke weekend”, vergoelijkt zijn moeder de afwijzing tegenover een andere moeder. “Misschien morgen.” Maar ze weet wel beter: het jongetje wil nooit afspreken. En als hij keer op keer zijn klasgenootjes blijf afwijzen, wordt hij straks vast niet meer gevraagd. “Hij gedraagt zich niet erg sociaal. Moeten we hem daar niet een beetje in stimuleren?” vraagt de moeder zich af. 

Eerst over zijn manier van afwijzen. Volwassenen vinden het soms lastig of vervelend om eerlijk tegen iemand te zeggen dat ze eigenlijk geen zin hebben. Zij zeggen in plaats daarvan dat ze geen tijd hebben of zich niet zo lekker voelen. “Kinderen zijn daar niet op die manier mee bezig”, zegt orthopedagoog Tamar de Vos, eigenaar van opvoedadvies.nl. “Moeder voelt zich ongemakkelijk, maar er is grote kans dat het kind dat wordt afgewezen er helemaal geen waarde aan hecht.” Mocht het afgewezen kind zich wel gekwetst voelen, dan kan de moeder het met haar zoontje hebben over hoe je op een andere manier kunt zeggen dat je niet wilt afspreken. “Ik wil graag alleen spelen vanmiddag, klinkt toch anders dan: ik wil niet met jou spelen.”

De belangrijkste vraag is volgens De Vos of ouders een idee hebben waarom het jongetje niet wil afspreken. “Voor nogal wat kinderen van die leeftijd is een schooldag al intens genoeg en vol met prikkels”, aldus Danielle Schollaart, pedagoog en kindercoach bij Apetrotse kinderen.

“Zij willen zich na schooltijd liever alleen vermaken en spelen in hun ­vertrouwde omgeving. Samen spelen kan best wat energie kosten. Misschien voelt dit jongetje dat al heel goed aan en is het eigenlijk best sterk dat hij ‘nee’ durft te zeggen.”

Misschien denkt hij: als er nu iemand bij mij komt, moet ik daar ook een keer naartoe en dat wil ik niet

Tamar de Vos

Maar er kan ook iets anders achter zijn voortdurende afwijzing zitten, namelijk dat hij het spannend en moeilijk vindt om af te spreken. De Vos: “Misschien denkt hij: als er nu iemand bij mij komt, moet ik daar ook een keer naartoe en dat wil ik niet. Het is belangrijk om daar achter te komen.” Als het jongetje thuis vervolgens zit te balen en eigenlijk toch wel de behoefte voelt om met andere kinderen te spelen, kunnen ouders hem voorzichtig stimuleren. “Spreek met de moeder af of het goed is dat het klasgenootje eerst een paar keer bij jullie komt”, zegt Schollaart. “Misschien kun je daarna een keer samen naar het vriendje toe en blijf je eerst nog even wat drinken. Zo maak je de stappen voor je kind wat minder groot en kun je zijn angst of onzekerheid langzaamaan wegnemen.”

Er is geen stelregel hoe vaak je kind af zou moeten spreken. Het heeft ook weinig met sociaal gedrag te maken. Een kind dat niet wil afspreken kan in de klas, met neefjes of nichtjes of op de voetbalclub misschien ontzettend leuk samen spelen. Het is wel verstandig als moeder het even met de juf of meester bespreekt. Ligt het jongetje goed in de groep? Dan is er waarschijnlijk weinig reden tot zorg en komt de tijd vanzelf dat hij met een vriendje wil afspreken. 

Speelafspraken zijn uiteindelijk wel belangrijk voor de ontwikkeling van een kind, vindt De Vos. “Ze leren bijvoorbeeld compromissen te sluiten en speelgoed te delen. Ze doen dus allerlei sociale vaardigheden op.”

Maar je hebt ook het andere uiterste. “Je ziet op het schoolplein ook kinderen rondlopen die elke dag willen afspreken en dan vervolgens ruzie maken met het kindje dat komt spelen of naderhand niet meer willen eten of douchen. Ze raken overprikkeld en dat is niet de bedoeling”, zegt De Vos. 

Stel in zo’n situatie ook vragen aan je kind. Hoe komt het dat je niet af en toe alleen wil spelen? “Alleen spelen is namelijk ook belangrijk voor de ontwikkeling. Het zorgt voor rust in het hoofd en stimuleert creativiteit”,  zegt Schollaart. 

Ouders mogen best wat bijsturen en grenzen stellen aan het aantal speelafspraakjes. Duidelijkheid werkt het best. Schollaart: “Je kunt wel zeggen dat je aansluit bij de behoefte van je kind, maar kinderen weten op deze leeftijd nog niet altijd wat hun behoefte is. Ze hebben jou als ouders nodig om hierin te sturen.”

Lastige pubers, dreinende tieners of krijsende kleuters? Elke week behandelt Trouw een opvoedvraag van lezers.

Deel dit artikel

Misschien denkt hij: als er nu iemand bij mij komt, moet ik daar ook een keer naartoe en dat wil ik niet

Tamar de Vos