Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Moederen over mijn onthechte vader is helemaal niet aan de orde

Samenleving

Trea van Vliet

© Trea van Vliet
Column

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Laatst was m'n vader verdwenen. Hij was met de zorgtaxi naar Middelburg gegaan om zijn iPad te laten repareren. Als mijn vader per se wil, moeten zijn begeleiders hem laten gaan. Ze zullen er alles aan doen om hem te ontmoedigen, maar als hij voet bij stuk houdt, mag hij op pad.

Lees verder na de advertentie

Mijn vader was dus naar Middelburg en stond daarna niet op het afgesproken tijdstip op de afgesproken plek. De taxichauffeur had een tijdje gewacht en sloeg daarna alarm.

Wij allemaal in de stress, maar uren later was mijn vader dan toch verschenen, met iPad, en gevraagd naar waar hij was geweest wilde hij niet meer zeggen dan dat hij 'een en ander in gang had gezet'.

Oefenen 

Vandaag ben ik met hem op stap en probeer ik erachter te komen waar hij is geweest. Maar op een terras in Vlissingen krijg ook ik niet te horen hoe en wat.

Good for you, denk ik tenslotte maar bij mezelf. Heeft hij ook weer eens aan vrijheid kunnen ruiken.

Voor het geval hij nog eens op pad gaat, bedenk ik me dat het misschien raadzaam is om te oefenen voor het geval het misgaat.

"Pap", begin ik, "als je nou weer eens op stap bent en je weet ineens niet meer waar je bent, wat doe je dan?"

"Dan begeef ik mij naar het politiebureau om aldaar te vragen of ze mij naar huis brengen."

"Weet je je adres, pap?" vraag ik, me ergerend aan mijn gemoeder over mijn vader.

Braaf lepelt m'n vader zijn adres op, inclusief postcode, en ik besluit dat het wel goed zit met zijn zelfredzame vermogen.

"Weet jij wat daar om de hoek zit?" vraagt hij dan, knikkend naar iets achter mij.

Ik kijk om en zie niks.

"Vertel."

In de cel

"Het politiebureau." En mijn vader vertelt hoe hij daar ooit, toen hij nog in een zwerverspension woonde, eens een verloren paspoort ging aangeven. De dienstdoende agent keek in het systeem, zag een fiks aantal openstaande boetes en zette mijn vader meteen in de cel.

"Echt? En toen?" vraag ik.

"Ik heb een televisie gehuurd en Roland Garros gekeken."

"Hoelang heb je daar dan gezeten?" vraag ik verbaasd.

"Heel Roland Garros", antwoordt m'n vader.

Ik moet dit even tot me laten doordringen en vraag hoe dat was.

"Het was gewoon een ervaring", zegt mijn vader, zijn schouders ophalend.

"Maar wát voor een ervaring dan?" houd ik aan.

"Gewoon, een erváring, zoals alles gewoon een ervaring is", antwoordt hij, en zwijgt dan.

Ik denk twee dingen. Eén: moederen over mijn onthechte vader is eigenlijk helemaal niet aan de orde.

En twee: maar wat ben ik blij dat hij niet in de gaten lijkt te hebben dat hij feitelijk elke dag met die zorgtaxi van hem op stap kan.

Trea van Vliet schrijft over haar bejaarde vader, die psychiatrisch patiënt is maar nog altijd denkt dat hij rijk zal worden met boten bouwen.

Deel dit artikel