Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn eigen gezelschap valt me reuze mee

samenleving

Elke Geurts

Elke Geurts © Maartje Geels
Column

Zeker, het is fijn dat er niemand is die mij aan m’n kop zeurt over iets wat mij niet interesseert. En het huis blijft ook veel opgeruimder. 

Ook is het fijn dat ik elke dag zelf mag bedenken wat we eten en hoe laat. Minstens zo heerlijk is het dat ik, als de meisjes er niet zijn, helemaal niet hoef te koken.

Lees verder na de advertentie

Een echt grote opluchting is het pas dat ik niet meer steeds op hoef te letten hoe de man in huis zich vandaag voelt, en hoe ik daar het beste op kan anticiperen, of juist niet-anticiperen. Er is ruimte voor mij. Ik blijk hier nu gewoon vrij te mogen rondlopen in om-het-even-wat-voor humeur. Want er is niemand meer waarbij ik - als ik even niet mijn allerkoddigste zelf ben - bang ben nóg meer uit de gratie te raken.

Ik blijk best een aangename huisgenote. Kalmer dan ik dacht. Ordelijker. Levendiger ook.

Er is ook niemand meer achter wie ik schuil kan gaan. Maar ik moet toegeven; mijn eigen gezelschap valt me reuze mee. Ik blijk best een aangename huisgenote. Kalmer dan ik dacht. Ordelijker. Levendiger ook. Zelfs als ik heel verdrietig ben of kwaad, verdwijn ik niet meer in dat zwarte gat. En ook al die debiele sociale angsten zijn ineens verdwenen. Zo ben ik nooit meer bang om met andere mensen een praatje te maken. Of om iemand aan te kijken.

Leuke muziek dat ik draai. Soms wel tien keer hetzelfde liedje achter elkaar. Ik heb daar geen moeite mee.

Mijn band met de meisjes is er tot nog toe alleen nog maar fijner op geworden. Hechter. Fysieker. Dichterbij. We knuffelen en praten wat af.

Eind goed al goed, zou u denken, hè?

Toch blijf ik er maar geen goed gevoel over hebben, een scheiding. Mijn geest zoekt de hele tijd naarstig en non-stop naar uitwegen, andere oplossingen, iets waar ieder van ons gelukkig en tevreden mee kan zijn, alsof het een ingewikkeld wiskundig vraagstuk betreft. Ik weet gewoon zeker dat er ergens een goede oplossing is. Of dan ten minste: een betere.

“Kunnen jullie weer getrouwd raken?” vraagt de zevenjarige.

We moeten eerst nog maar eens gescheiden zien te raken, denk ik.

Ik herhaal dat riedeltje over gescheiden ouders die niet verliefd meer zijn, de zevenjarige stopt haar vingers weer in haar oren en neuriet keihard.

“Ik vraag alleen maar of het KAN”, roept ze als ik uitgekletst ben. “Kán het?”

“Ja, het is mogelijk, maar…”

“Oké, dan ben ik het bruidsmeisje! Goed?”

Elke Geurts is schrijfster. U kunt haar volgen op haar blog.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
Ik blijk best een aangename huisgenote. Kalmer dan ik dacht. Ordelijker. Levendiger ook.