Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mag mijn spelende buurkind 'ik schiet je dood!' naar mij roepen?

Samenleving

Beatrijs Ritsema

© Nanne Meulendijks
moderne manieren

Beatrijs Ritsema beantwoordt elke week prangende vragen over hoe het hoort - of juist niet hoort.

Beste Beatrijs,

Lees verder na de advertentie

Deze week stapte ik (man, vijftiger) de voordeur uit, toen plots drie buurkinderen in de leeftijd van vijf tot tien jaar mij de doorgang beletten. Alle drie hielden ze een neppistool of -geweer op mij gericht. “Geef je over!” schreeuwde de eerste. “Ik schiet je dood”, dreigde de tweede. “Ik schiet alle ramen van je huis kapot!”, voegde de derde er aan toe. Even was ik sprakeloos. Beelden van dodelijke schietpartijen op high schools en kapotgeschoten steden in Syrië flitsten door mijn hoofd. “Dat kun je niet menen!”, was het enige dat ik kon uitbrengen, terwijl ik mijn armen langzaam omhoog stak. 

Toen de drie soldaatjes om de hoek waren verdwenen, voelde ik de impuls om de ouders aan te spreken

Toen de drie soldaatjes om de hoek waren verdwenen, voelde ik de impuls om de ouders aan te spreken die een paar huizen verder wonen. Ik zag ervan af uit onzekerheid over een mogelijk minder begripvolle reactie van de ouders op mijn klacht over hun geliefde kinderen. Tegelijk vind ik het echt niet kunnen dat een buurkind mij “Ik schiet je dood!” in het gezicht schreeuwt. Ben ik overgevoelig? Is dit normaal hedendaags speelgedrag? Wanneer ik een volgende keer mijn leven niet zeker ben, hoe pak ik dit dan aan?

Agressieve buurkinderen

Beste Agressieve buurkinderen,

Tja, het zijn kinderen hè. En nog tamelijk jong ook, met alle onbezonnenheid van dien. Ze waren waarschijnlijk scènes uit films of computerspelletjes aan het naspelen. U had echt niet uw handen in de lucht hoeven te steken. U had ze koeltjes kunnen toespreken: “Jongens, hou eens even op met die rotgeintjes. Laat me er door en ga voetballen of zoiets.” Ik begrijp wel dat u geschrokken bent van deze nep-overval, maar ik weet niet of het verstandig is om aan te bellen en u te beklagen bij de ouders. Dat maakt het incident groter dan het is. In plaats van doelgericht verhaal halen, kunt u beter een omweg nemen. 

Wacht af tot u een van de ouders ziet op straat, en schiet hem of haar terloops aan: “Zeg, nu ik u toch zie, dat zoontje van u en z’n vriendjes joegen me laatst de stuipen op het lijf met speelgoedpistooltjes en doodsbedreigingen. Stel dat ze dat bij een oud dametje zouden doen. Die zou een hartaanval van de schrik kunnen krijgen! Misschien moet u tegen hem zeggen dat hij en z’n vriendjes geen buren moeten bedreigen.”

Als u het een beetje luchtig houdt en niet zozeer spreekt vanuit uw eigen ontsteltenis, maar uit consideratie met andere (oudere) buurtgenoten, zullen de ouders dat minder als een frontale aanval op hun eigen bloedjes opvatten en dringt uw boodschap beter door. Hopelijk spreken ze later een hartig woordje met hun kinderen.

Beatrijs Ritsema over moderne etiquette. Heeft u vragen over de omgang met buren, collega's, familie, vrienden en kinderen? Mail ze naar beste@beatrijs.com

Alle afleveringen van Moderne Manieren zijn terug te lezen in ons dossier. 

Deel dit artikel

Toen de drie soldaatjes om de hoek waren verdwenen, voelde ik de impuls om de ouders aan te spreken