Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Lucia Helena Senf-Danckaarts (1949-2019): altijd oog voor het magische

Samenleving

Dana Ploeger

© Dana Ploeger
Naschrift

Theatermaakster Lucia Senf maakte de wereld graag een beetje mooier. Altijd werkte ze wel aan een project: haar tuin, haar musicalgezelschap en later aan haar opera’s.

Tegen iedereen om haar heen vertelt Lucia Senf dat ze haar zeventigste verjaardag eind januari vast zal halen. Ook tegen haar man Frans, want ze weet hoe belangrijk die hoop voor hem is. Maar van binnen voelt ze dat haar lichaam eigenlijk op is en hoe vurig ze het ook wenst, ze weet dat nog langer leven lastig wordt. Lucia vertelt, zoals vaker in haar leven, een sprookje. Deze keer over de vrouw die lang en gelukkig leefde.

Lees verder na de advertentie

Een gelukkige vrouw is Lucia zeker. Ze geniet van de rollen die zij vervult als echtgenoot, moeder, oma, vriendin, buur, theatermaakster, kippenvrouwtje, heks en zangeres. Met haar kleurrijke, opvallende verschijning trekt ze als vanzelf de aandacht naar zich toe. Ze zingt altijd, thuis maar ook fietsend door de winkelstraat. Veel van haar vrolijke, verzorgde kleding naait ze zelf. Lucia heeft een sterke behoefte om dingen mooier te maken. In haar leven schijnt vaak de zon, ook als ze meermaals getroffen wordt door kanker, kan ze nog genieten van kleine magische momenten. Een vogel in de tuin, een knuffel van een kleinkind, een bezoekje van een vriendin.

© Dana Ploeger

Lucia mag graag het magische, niet zichtbare, dichterbij halen. Als moeder en later als oma praat ze in alle ernst over elfjes en magische wezens die zij gewaar is in de natuur. Ze voelt zich een natuurheks. Voor Lucia heeft alles een ziel: mensen, planten en dieren. Zieke meerkoeten of uit het nest gevallen tortels vinden bij haar een thuis. Ze krijgen een naam en maken deel uit van het gezin.

Die sprookjesachtige wereld geeft Lucia verder vorm als jeugdtheatermaakster 'Mama Fantasia': ze neemt honderden kinderen uit de omgeving Den Haag mee in haar sprookjesmusicals. Ze houdt vooral van de klassieke sprookjes als 'Vrouw Holle', 'Het meisje met de zwavelstokjes' en 'Sneeuwwitje'; dat laatste sprookje zet zij eens in de tien jaar op toneel. De laatste weken van haar leven denken haar kinderen geregeld aan Sneeuwwitje als ze hun moeder bezoeken. Ze zien de overeenkomst in de bleke Lucia omringd door haar zeven dwergen - de kinderen en kleinkinderen - en haar prins Frans.

Creatieve geest

Hoewel Lucia verwantschap voelt met natuurwezens en sprookjes, leeft ze geenszins in een droomwereld. De kordate, krachtige vrouw houdt er juist van iets neer te zetten, om haar creatieve geest overal op los te laten. Als klein meisje heeft ze dat al. Ze groeit op in Den Haag als jongste dochter in het muzikale gezin Danckaarts, daar is ze vooral de mooie pop, die van knie tot knie gaat. Ze lijkt als twee druppels water op de jonge Shirley Temple. Maar Lucia wil ook graag haar mening geven en heeft veel ideeën, maar daar is geen plaats voor.

Alle vijf kinderen zijn muzikaal en thuis wordt veel gezongen. Vader Jan Danckaarts is professioneel tenorzanger. Alles draait om hem in het gezin. Als kleuter speelt Lucia al bij het bekende Haagse operettegezelschap de Dames van Kuyk. Ze valt op en vervult vele hoofdrollen. Thuis is ze behulpzaam en gehoorzaam. Ze houdt ervan om dingen voor anderen te doen, zoals boodschappen doen voor oudere dames in de buurt.

Na de mulo gaat ze werken voor de telefooncentrale van ziekenhuis Bethlehem, maar haar hart blijft uitgaan naar toneel. In 1970 neemt ze het gezelschap van de Dames van Kuyk over en start haar musicalgroep Fantasia. Kort erna ontmoet ze Frans Senf, die ze nog kent van schooltoneel. Hij vraagt haar een rol te spelen in een musical die hij produceert.

© Dana Ploeger

De twee vallen voor elkaar en vertrekken naar België waar ze een vervallen boerderij omtoveren tot hun eigen stekje 't Knorrepotje. Lucia verrast Frans door zich te ontpoppen als ware bouwvakker, die met weinig middelen en hout uit containers hun paradijsje verbouwt. Het is de tijd van communes en flowerpower. Ze genieten van het vrije leven.

Een jaar later trouwt het stel en in 1974 wordt dochter Nicolette geboren, in 1975 volgt zoon Wouter. Ze wonen weer in de Haagse binnenstad en in de weekenden verblijven ze op hun boerderij. Lucia zorgt in die jaren voor de kinderen. Frans werkt als pr-man en producent samen met zijn broer en bekend impresario Jacques Senf, die op 16 januari van dit jaar, kort na Lucia, eveneens overlijdt. Lucia geniet van het moederschap, al zingend en taarten bakkend geeft ze haar kinderen de ruimte om te ontdekken wie ze zijn. Het gezin reist graag en er is veel vrolijkheid. Lucia blijft actief bezig met Fantasia, waar ze duizenden kostuums voor naait en tientallen musicals voor regisseert. Alles in eigen beheer en met weinig middelen.

Foto's van links naar rechts: Lucia Helena Senf - Danckaarts in 2017, met haar jeugdmusicalgezelschap Fantasia in 1979, samen met haar man tijdens een vakantie in Italië (2012), met haar zoon en dochter (1977) en als 25-jarige (1974) © Dana Ploeger

Later zal dochter Nicolette, ook theatermaakster, nog jaren succesvol samenwerken met haar moeder. Ook Frans helpt met de producties, hij bouwt decors en verzorgt de belichting en publiciteit. De kinderen omschrijven hun gezin van toen als een drukke vierbaansweg vol gezelligheid en activiteit. Lucia vormt de kruising, zij is de verbindende factor. Haar liefdevolle relatie met Frans is stevig, al zitten hun verschillende karakters hen soms in de weg. Twee creatieve geesten met ieder eigen wensen en verlangens, dat botst weleens. Toch blijven ze elkaar 47 jaar trouw.

Lucia is 52 als ze Fantasia overlaat aan haar dochter. Ze merkt in die periode dat ze nog altijd spijt heeft dat ze vroeger niet naar het conservatorium is gegaan. Ze kreeg van haar ouders niet de bevestiging die ze nodig had om die stap te maken. Het ontbreken van zo'n klassieke zangopleiding houdt haar bescheiden en onzeker, maar haar sopraanstem, die recht uit haar hart komt, raakt het publiek des te meer. Als er meer optredens komen, denkt ze vaak terug aan haar vader. Als hij haar toch zo had kunnen horen zingen.

Retraite

In 2003 gaat ze door een moeilijke periode. Ze mist Fantasia nog steeds en Frans stort zich op zijn kookatelier. Er is een leegte ontstaan en als kort erna haar moeder overlijdt, op wie ze erg dol is, kan ze zich niet herpakken. Ze is zoekende, ze wil zichzelf nog beter leren kennen en vertrekt naar gastenhuis Kasteel Slangenburg voor een retraite. Dat verblijf raakt haar ten diepste. In de kapel zingt ze a capella het Ave Maria, en zo weet ze dat ze echt door wil met zingen. Ze meldt zich tevens als vrijwilligster en werkt elke maand enkele dagen als gastvrouw op Kasteel Slangenburg; ze gunt anderen eenzelfde ervaring als zij had.

In de jaren erna volgen vele concerten en opera's. Lucia geniet. Dan komt ze met het plan om zelf een opera te produceren. Eerst brengt ze 'Het Laatste Bal' en later 'Aggripina' ten gehore. Ze laat zich niet van de wijs brengen door terugkerende gezondheidsproblemen. Nadat ze eerst baarmoederhalskanker kreeg, volgde tweemaal borstkanker. Iedere keer zet ze haar tomeloze positieve energie in. Kaal worden door chemo? Ze wacht het niet af en zoekt een pruik uit bij de toneelkapper en scheert haar hoofd kaal. Het ontroert haar dat haar kleinzoon Berend van acht besluit zijn haar juist te laten groeien voor Stichting Kika.

© Dana Ploeger

Haar drie kleinkinderen, allemaal in de buurt wonend, zijn veel bij haar. Ze legt alles open en eerlijk aan hen uit en vertelt, als altijd, sprookjes - onder het genot van haar beroemde fruitcake.

Lucia houdt de regie in handen, ze is serieus en volgt nauwgezet de adviezen van de artsen om haar lijf sterk te houden. Met haar oncoloog heeft ze een bijzondere band, ze is altijd vrolijk als ze bij hem vandaan komt. Niet vanwege de uitslagen, maar omdat ze beiden zingen en na het consult altijd nog even over praten. Het is Lucia ten voeten uit, nooit bij de pakken neerzittend, altijd positief. Weinigen zagen haar ooit boos. Ze knokt, maar scheldt nooit op haar ziekte. Tot op het laatste moment kijkt ze liever naar wat mooi is: haar paradijselijke tuin, haar geliefden, haar zang. Lucia blijft tot het laatste moment overeind.

Lucia Helena Senf - Danckaarts werd op 26 januari 1949 geboren in Den Haag en overleed op 8 januari 2019 in Wassenaar.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl Of per post naar Trouw/Naschrift, postbus 859, 1000 AW Amsterdam

Deel dit artikel