Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In de herfst van onze tijd

Home

Wim Boevink

Wim Boevink © Patrick Post
Column

Lichte sneeuwval is voorspeld en lichte sneeuw valt. Ik kan me soms verbazen over de precisie van meteorologen. Ik fiets. De hemel is een koepel van vuil glas. De lichte sneeuw prikt tegen de ogen. Ik knijp ze samen, voor zover dat kan. Het is koud. Huid stijf als staal. Ik tuur in verwrongen gezichten, de wereld doet pijn.

Lees verder na de advertentie

Ik kom uit een warme bibliotheek. Een tafel verderop opende een student een zak gesneden witbrood. Schroefde een grote pot pindakaas open en lepelde de inhoud op een snee. De geur steeg op als een wolkje gas.

Ik las er in The New York Times een bespreking van de roman ‘Autumn’ van de Britse schrijfster Ali Smith. ‘Old man, young friend, gloomy times’ stond erboven. Oude man, jonge vriendin, sombere tijden.

Het werk heet dus ‘Herfst’ en het verscheen ook in Engeland in de herfst van vorig jaar en werd geprezen als de eerste serieuze post-Brexit roman.

De Britse beslissing om uit de EU te treden werd genomen op 23 juni, dus Ali Smith heeft haar roman daarna snel geschreven, als eerste in een reeks van vier werken die de seizoenen zullen volgen.

Een roman van onze tijd. Een sombere tijd. Maar daarom nog geen roman over de actualiteit.

Een roman van onze tijd. Een sombere tijd. Maar daarom nog geen roman over de actualiteit

De recensent citeert Edward St. Aubyn, uit diens roman ‘Lost for Words’ (2014):

‘The measure of a work of art is how much art it has in it, not how much ‘relevance’. Relevant to whom? Relevant to what? Nothing is more ephemeral than a hot topic.’

Dus niet relevantie of actualiteit zijn van belang in de roman, maar alleen de kunst. En niets is zo vluchtig als een actueel onderwerp.

‘Autumn’ gaat over een lange, platonische vriendschap tussen Daniel, een oude man, die 101 is als het boek begint, en Elisabeth, een 32-jarige vrouw.

Toen de vrouw kind was, heeft de man op haar gepast. Nu leest ze hem voor. Ze delen een liefde voor boeken, kunst, natuur en voor lange, niet eindigende gesprekken.

Een deel van de roman gaat over het leven en werk van de beeldschone Pauline Boty (1938-1966), die met haar rebelse schilderkunst aan de wieg stond van de Britse pop-art. Die kunst raakte na haar vroege dood (tijdens een onverwachte zwangerschap ontdekt men een tumor in haar borst, waarvoor ze zich niet met chemotherapie laat behandelen om zo haar kind te redden), die kunst raakte decennia lang in vergetelheid. Tragisch ook, dat de dochter die ze een paar maanden voor haar dood ter wereld bracht, op haar 29ste aan een overdosis heroïne overleed.

Sombere tijden?

Ik ga naar de boekhandel, jas hoog gesloten tegen de kou, en koop de roman. Voorop een prachtig schilderij van David Hockney, ‘Early November Tunnel’ (2006) - er is van hem nu een groot retrospectief in Londen. Binnenin een schilderij van Boty. ‘The Only Blond in the World’ (1963). Heel mooi.

Het proza komt in grote letters.

Het is als poëzie.

Postmodern, post-Brexit. Ze moet een nieuw paspoort, ze heet Elisabeth, met een s. Die s vindt de gemeenteambtenaar raar, Elizabeth schrijf je op z’n Engels met een z, zegt hij.

Het is als poëzie

Zo’n tijd is het.

Dingen tegen elkaar zeggen die geen dialoog worden.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Een roman van onze tijd. Een sombere tijd. Maar daarom nog geen roman over de actualiteit

Het is als poëzie