Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik vind nog steeds dat je niet in een paars prethemd naar een begrafenis gaat

Samenleving

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
COLUMN

Ik moest instemmend glimlachen om de vrouw die op tv zei dat ze gecremeerd wilde worden en dat haar urn in het voortuintje begraven moest worden naast die van haar moeder maar dat ze hoopte dat er niet iemand in een rood jack naar haar crematie zou komen. 

Ik snap het maar vroeg me af of ze à la Femke Halsema al dan niet prioriteit aan haar wens zou geven, gesteld dat ze dat al zou kunnen. Rode jacks? Over my dead body! 

Lees verder na de advertentie

Het is altijd een van de eerste dingen die ik op begrafenissen doe, aan de hand van kleren en kleuren uitdokteren in wat voor gezelschap ik precies terecht ben gekomen: zijn het hier zwarte, donkerblauwe en grijze pakken of spijkerbroeken en t-shirts, mantelpakjes of hot pants? Zelfs de rouwsokken ontkomen niet aan mijn inspectie. Ik kreeg onlangs van een van mijn dochters sokken van ‘Star Wars’ ten geschenke met de slechterik Darth Vader erop geprint, zwart en blauw nota bene maar ik zal ze toch niet dragen op begrafenissen. 

Wat de muziek betreft, graag Kathleen Ferrier en veel Bach

Diezelfde dochter hokt trouwens met een indiaan, die al eens een conflict over een ongepast overhemd met haar grootmoeder had: een rood jack op mijn begrafenis is dus helemaal niet uitgesloten, we leven nu eenmaal in een grote veelkleurige wereld en misschien begraven ze elders juist in kakelbonte pracht! Dat was volgens de documentaire waarin de van het rode jack afkerige vrouw optrad, vroeger in Nederland zeker niet zo. In beeld een begrafenis op het platteland rond 1900. Mannen en vrouwen in het zwart (het was een zwart-wit filmpje dus we moesten het maar geloven), de vrouwen het gezicht op de ogen na bedekt, als vaderlandse boerka-draagsters, achter en niet naast elkaar schuifelend achter de kist. 

Grote stad

In de grote stad ging het toen al anders denk ik, daar werd al veel minder plechtig en omstandig begraven. Achterberg schreef er een gedicht over. 

'Innemee’

Ze worden hier begraven met een haast
alsof de dood hen op de hielen zit.
En wat een buitenman het meest verbaast
is dat de stoet bijna geen staart bezit.

Tientallen jaren later schreef Remco Campert het gedicht 'Uit begraven'.

Rookt een sigaretje
alvorens zich bij de stoet te voegen
gedachten elders
heb je 's een vrije dag
moet je uit begraven.

Cultuur verandert, gedachten veranderen, kleren en kleuren veranderen, uniformen veranderen. Daar valt niks tegen uit te richten, het probleem ontstaat als er te veel te snel verandert binnen een mensenleven en we het niet meer bij kunnen benen. Ik heb nu de witte uitvaart van koningin Wilhelmina en de wilde van Peter Giele meegemaakt maar ik vind nog steeds dat je niet in een paars prethemd (of een geel hesje) naar een begrafenis hoort te gaan. Ik vrees dat daar tijdens mijn leven niet aan te tornen valt. 

En wat de muziek betreft, graag Kathleen Ferrier en veel Bach. Ik hoorde onlangs op een zwart-donkerblauw-grijze begrafenis iets van Frans Halsema, vooruit dan maar, ook mooi. Maar ik weet natuurlijk niet of er op mijn begrafenis of crematie (ben ik nog niet uit) ook gehandhaafd zal worden. Jammer maar helaas.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Deel dit artikel

Wat de muziek betreft, graag Kathleen Ferrier en veel Bach