Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Huilen voor de klas doe ik niet, ik vecht tegen de tranen

Home

Bart Ongering

© Maartje Geels
Column

Vrijdag, halfeen. Voor het laatste schoolexamen van mijn 4 vmbo-t leerlingen staat gespreksvaardigheid op het programma. Ieder jaar lijken de leerlingen vaardiger te worden, maar misschien word ik misleid en verbloemen zij hun niet altijd foutloze Engels met de meest persoonlijke verhalen. 

Na een korte pauze komen Chrissy en Benjamin binnen. Het is Chrissy's beurt om een dierbaar voorwerp te beschrijven.

Lees verder na de advertentie

"Mijn show & tell gaat over mijn vader en mijn constante dorst om hem tevreden te houden. Mijn vader verloor beide ouders kort na elkaar. Ik heb geprobeerd om me voor te stellen hoe dat moet hebben gevoeld, maar dichtbij zijn pijn kom ik niet."

Ik leg mijn pen neer. Met haar doordringende blik en onvermengde woorden weet Chrissy me zo te raken, dat ik eigenlijk niet toekom aan het beoordelen van haar Engels.

"Omdat mijn vader zijn school niet mocht afmaken, legt hij die bal bij mij. Wanneer ik blij thuiskom met een zeven, wil hij minimaal een acht zien. Wanneer ik wil praten, kan ik bij hem niet terecht. Het lijkt alsof hij niet weet hoe hij compassie moet tonen. Maar echt kwalijk kan ik het hem niet nemen, hij heeft maar kort mogen ervaren hoe liefde van dichtbij voelt."

Het is zaterdagochtend. Terwijl het voorjaar zijn weg naar onze woonkamer heeft gevonden, luister ik naar 'No One Knows Me Like The Piano' van Sampha.

Ik open een appje van Chrissy. "Meester, eerlijk. U ging bijna huilen om mijn verhaaltje gisteren."

"Dat heb je goed gezien", stuur ik haar terug. "Je wist me wel te raken."

"Ik vond het een goed onderwerp want u kunt zich verplaatsen in mijn vaders schoenen. Ik wil u binnenkort het hele verhaal vertellen. Het zit me dwars en ik wil straks gefocust mijn eindexamen in."

"Anytime, Chrissy", antwoord ik.

Ze sluit het gesprek af met een hartje.

Een meester moet stoer zijn en kunnen stoeien met de jongens. Maar de man in mij past niet bij dit imago

Vecht tegen de tranen

Het lied van Sampha doordringt mijn hart. Ik krijg een brok in mijn keel wanneer ik 'E.T.' kijk. Ik bedwing mijn tranen wanneer ik het afscheid tussen geliefden zie of naar het samenkomen van familie kijk. Vroeger wilde ik meer man zijn, maar ik kan mezelf moeilijk voorliegen over de realiteit. Wanneer er wordt geschreven over meer mannen voor de klas, wordt vaak een eenzijdige en specifieke voorstelling van de man gemaakt. Een meester moet stoer zijn en kunnen stoeien met de jongens. Maar de man in mij past niet bij dit imago.

Kinderen raken mij en soms kunnen ze dat zien, zoals Chrissy me op mijn kwetsbaarheid betrapte. Huilen voor de klas doe ik niet, ik vecht tegen de tranen, ik vecht tegen mezelf.

Maandag halfnegen. Nog voor mijn les begint kom ik Chrissy tegen. Ze geeft me een knuffel.

"Ik dacht u heeft vast een knuffel nodig. Ik zie u in de les, meester."

Deel dit artikel

Een meester moet stoer zijn en kunnen stoeien met de jongens. Maar de man in mij past niet bij dit imago