Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hardlopen doe ik alleen, anderen leiden mij vreselijk af

Samenleving

Erik Jan Harmens

© Jörgen Caris
Column

Ik loop drie keer per week hard door de polder, zonder muziek op mijn oren, want ik heb al genoeg liedjes en riedeltjes in mijn hoofd. Ik sport juist om mijn hoofd léég te maken. Hoe snel ik ren hou ik nooit bij, maar pas deed ik mee aan een wedstrijd en legde twintig kilometer af in 1.58.49. Daarmee werd ik 645ste van de 877 deelnemers. Ik was er tevreden mee.

Vier jaar geleden kreeg ik een hernia in mijn onderrug. In slakkegang schuifelde ik met rollator door het dorp en maakte zwiepbewegingen met mijn heup elke keer wanneer een uitstulpsel van een wervel op een zenuw drukte. Op de afgesproken dag lag ik in wit licht op een operatie-tafel, waar de anesthesist me vroeg tot tien te tellen. Na negentig minuten, die aanvoelden als een seconde, kwam ik weer bij en rolde de verpleegkundige me van de verkoever naar mijn kamer. Nog een uurtje soezen en toen mocht ik al even heen en weer door de gang. Weer schuifelfde ik achter mijn rollator, dit keer zonder stroomstoten.

Lees verder na de advertentie
Uit de speakers langs de route komt nooit muziek die ik mooi vind

“Nu kun je misschien nooit meer hardlopen”, zeiden mensen die ooit waren ingeënt tegen optimisme, maar een paar maanden later zette ik toch echt weer mijn eerste voorzichtige pasjes. Bij elke stap veerde ik zo hoog op dat ik met mijn hoofd in de wolken kwam. De rollator ging op Marktplaats in de rubriek: ‘Gratis af te halen’. Een paar jaar later liep ik de twintig kilometer in 1.58.49.

Zo’n hardloopevenement is voor mij geen sinecure, sowieso vanwege de afstand, maar ook omdat ik word omringd door andere hardlopers die de hele tijd met elkaar praten en dan kom ik niet in mijn focus. Dat is beroerd Nederlands, niet in je focus komen, maar u begrijpt wat ik bedoel. Voor mij zijn al die gesprekjes helaas geen blur: ik hoor ieder woord. Ze kletsen over dat ze nauwelijks getraind hebben of juist veel. Dat ze last hebben van shin splints of hielspoor of weet ik veel wat voor blessure. Er wordt geklaagd dat er van tevoren te veel of juist te weinig gegeten is. Het leidt me allemaal hopeloos af en dan hebben mensen die langs de route wonen ook nog eens hun speakers buitengezet, waar nooit muziek uit komt die ik mooi vind. Nooit ‘Zonder omweg’, het nieuwe album van Rick de Leeuw. Altijd de Abba-medley van De Toppers.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Deel dit artikel

Uit de speakers langs de route komt nooit muziek die ik mooi vind