Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Gekke Mina's hebben mooiere strijdtonelen dan het urinoir

Samenleving

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

Er zijn onderwerpen die je liever niet wilt aansnijden. Omdat ze bijvoorbeeld nare herinneringen naar de oppervlakte brengen. Zoals die dag waarop ik met mijn dochtertje in de Parijse metro liep en een verwarde oude vrouw voor ons plots op haar hielen ging zitten. 

Hurkend liet ze onder haar rok een dunne straal geel vocht kletteren, die op de betonnen vloer een steeds langere sliert tekende. Voor iemand die vrouwen liefheeft, is deze lichaamshouding niet de meest smaak prikkelende.

Lees verder na de advertentie

Over smaak gesproken: ik zat eergisteren aan een gevulde inktvis in jagerssaus te prikken, toen het achtuurjournaal hierover begon. Geerte Piening was boos om de boete die ze had gekregen wegens wildplassen in Amsterdam. Mannen hebben tal van die pishoeken tot hun beschikking en vrouwen moeten het achter een geparkeerde auto laten vloeien. Inderdaad schandelijk, dames. En die domme rechter die zegt dat je jezelf tot mannelijke urinoirhoogte moet kunnen optillen, mag rechtstreeks naar de feministische Goelagarchipel om zijn resterende jaren te gaan slijten.

Gehurkte urine

Maar intussen begon mijn gefarceerde calamari naar gehurkte urine te smaken. Ik zweeg, slikte door en schudde wanhopig nee na het laatste commentaar van de nieuwslezeres. Maar toen begon Geliefde, geholpen door een ontembare drang tot gendersolidariteit, op onze tafel te slaan. Wist ik nou niet hoe het was om als hoogzwangere vrouw zo nodig te moeten, terwijl er in de wijde omgeving geen wc-bril is te bekennen? Nee, dat wist ik eigenlijk niet, moest ik beschaamd bekennen. Ik wilde alleen rustig genieten van dat beestje, dat ik zelf met devotie met vlees en kruiden had gevuld. En dat urine-item om etenstijd was een spelbreker.

Nu is deze onbezonnen on­sma­ke­lijk­heid een nationale zaak geworden

Bovendien was onze Geerte in haar Jeanne d’Arc- outfit ook niet hoogzwanger, twee jaar geleden. Ze had alleen haar blaas volgegoten met alcoholica en verzuimd deze in de horeca waar ze vertoefde op tijd te ledigen. Dikke bult.

Maar nu is deze onbezonnen onsmakelijkheid een nationale zaak geworden waar de ‘j’accuse’ met Zola-accenten niet van de lucht zijn. Voor morgen was zelfs een opstandige plassessie op het Leidseplein geagendeerd: Gekke Mina’s uit de zesde feministische golf met veel bier of koffie in het lijf (allebei diuretisch werkend) zouden met hun verenigde stralen het urinoir van het Leidseplein onderzeiken (sorry). Helaas was de belangstelling voor de urinoir-actie te groot: ‘Op de beoogde locatie is echt geen plek voor 1000 vrouwen, 3300 genodigden en 7500 belangstellenden’, staat op Facebook te lezen.

Nu vind ik ook dat het discriminatoire urinebeleid in de hoofdstad en elders aangepakt moet worden. Maar ik denk eveneens dat er mooiere strijdtonelen bestaan voor de nieuwe Mina’s. Ga eens je Italiaanse zusters een hart onder de riem steken, bijvoorbeeld. In dat land, las ik deze week, wordt om de twee uur een vrouw verkracht. Tussen januari en juli zijn 1.534 Italiaanse en 904 buitenlandse daders daarvoor gepakt. “Strijd altijd de goede strijd”, zei ooit publicist Hans Jansen.

Lees ook: Ook vrouwen worden dronken en plassen in steegjes. En er zijn oplossingen.

Alle columns van Sylvain Ephimenco kunt u teruglezen op trouw.nl/ephimenco

Deel dit artikel

Nu is deze onbezonnen on­sma­ke­lijk­heid een nationale zaak geworden