Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Geadopteerde Bibi Hasenaar: ‘Mijn leven is stukgemaakt voor de poen’

Samenleving

Johan van Heerde

Bibi Hasenaar: ‘Volgens mij was het veertig jaar geleden moeilijker om pinda’s naar Nederland te halen dan een stel kinderen.’ © Patrick Post

‘Ik vind dat ik een vergoeding mag eisen’, zegt de geadopteerde Bibi Hasenaar in reactie op het onderzoek dat minister Dekker naar adoptie instelt. ‘Het was ordinaire kinderhandel.’

“Ik denk dat ik nu 46 jaar oud ben”, zegt Bibi Hasenaar. Precies weten doet de zelfstandig ondernemer uit Muiderberg het niet. Als vierenhalfjarige werd het in Bangladesh ­geboren meisje geadopteerd, later bleken haar dossiers er niet meer te zijn. “Ik vier mijn verjaardag op 1 april, en dan voel ik me ook echt ­jarig.”

Lees verder na de advertentie

“Ik kan nog wel lachen, hoor,” relativeert Hasenaar aan het eind van het gesprek, dat gaat over haar adoptie. Hoe de jonge Bibi en haar broer eerst – tegen de regels in – in Nederland uit elkaar worden gehaald en hoe ze na drie dagen aaneengesloten huilen alsnog wordt herplaatst in het adoptiegezin van haar broer. Dat was verschrikkelijk, vertelt ze. “Ik voelde me in mijn jeugd nergens gewild. Mijn moeder in Bangladesh wilde me niet meer, dacht ik, en in dat nieuwe gezin was ik als extra kind ook niet gewenst.” Het contact met haar adoptieouders was van begin af aan slecht, stelt ze. “Achteraf gezien weet ik zeker dat ik in Bangladesh met veel meer liefde was grootgebracht.”

Als iemand een stempel op een adoptie zet, moet die ook controleren wat er in een dossier staat

Bibi Hasenaar

Donderdag kondigde minister Dekker aan dat er onderzoek komt naar misstanden bij interlandelijke adoptie, onder meer naar die vanuit Bangladesh. Hasenaar vindt de reactie vanuit Den Haag rijkelijk laat. “Geadopteerde mensen zoeken al decennia naar antwoorden.” Even klinkt een lach. “Eigenlijk ben ik zelf nooit zo iemand geweest. Ik heb me niet laten meeslepen door mijn ­verleden, heb geprobeerd om hier iets van mijn leven te maken.”

Tv-uitzending

Vorig jaar kwam er veel aandacht voor misstanden rondom adopties vanuit Bangladesh. “Ik keek een tv-uitzending over het onderwerp terug, eigenlijk op verzoek van anderen. Opeens viel mijn mond open: in beeld zag ik een krant uit Bangladesh met een foto van mijn broer”, zegt Hasenaar. “Pas later herkende ik ook mezelf op die foto. Toen pas bleek voor mij dat mijn moeder ons kennelijk zocht, en ben ik gaan ­spitten.”

Haar werk werd beloond: Hasenaar kwam er achter dat haar moeder alle mogelijke middelen inzette om haar zoon en dochter, die onder valse voorwendselen waren weggehaald, terug te vinden. “Ze heeft zoveel voor ons gedaan, al haar schaarse geld is aan haar zoektocht op gegaan. Het is tijd dat daar erkenning voor komt.” Voor haar moeder komt die erkenning te laat, zij is zo’n tien jaar geleden overleden.

Hasenaar overweegt haar gelijk te halen voor de rechter. Boos is ze op iedereen die betrokken is geweest bij haar adoptie, waaronder de overheid. “Als iemand een stempel op een adoptie zet, moet je ook controleren wat er in een dossier staat. Volgens mij was het in die tijd moeilijker om pinda’s hierheen te halen dan een stel kinderen. Als hier en daar een oogje is dicht geknepen of informatie willens en wetens is veranderd dan moeten de betrokkenen boeten.”

Voor God spelen

Hasenaar is blij dat de roep om een definitief einde aan interlandelijke adopties luider wordt. “Het domme is dat we in Nederland voor God willen spelen, dat de gedachte is dat kinderen het hier wel beter hebben. Ik kan me daar zo ontzettend pissig over maken.”

Ook een gebrek aan nazorg voor adoptiekinderen heeft Hasenaar onthutst. “Er was voor mij geen nazorg. Je sleept kinderen met traumatische ervaringen deze kant op, in mijn geval kinderen met herinneringen. Dan kom je in een wildvreemd land als kind met een kleurtje bij een gezin dat zit op een roze wolk, heel pijnlijk vind ik dat.”

Hasenaar heeft moeite om zich in te houden. “Mijn gevoel is dat mijn leven is stukgemaakt voor de poen, voor ordinaire kinderhandel waar onvoldoende toezicht op was, of is. Dan vind ik dat ik nu een vergoeding mag eisen. Niet voor het geld, maar om misschien iets terug te kunnen doen in Bangladesh.” 

Ondanks haar heftige verhaal kan Hasenaar toch nog lachen, herhaalt ze. “Ik heb vier zoons, ben getrouwd en gelukkig. In die zin ben ik toch ook een nuchtere Hollander.”

Lees ook:

Waren Nederlandse ambtenaren betrokken bij illegale adopties?

Een onafhankelijke commissie gaat onderzoek doen naar misstanden bij adopties van buitenlandse kinderen door Nederlanders, en de mogelijke betrokkenheid van de overheid daarbij.

Deel dit artikel

Als iemand een stempel op een adoptie zet, moet die ook controleren wat er in een dossier staat

Bibi Hasenaar