Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ex stond op de stoep. In zijn ogen: uitputting

Samenleving

Elke Geurts

© Jörgen Caris
COLUMN

De deurbel ging. Ex stond op de stoep met een topzware tas in elke hand. Bezweet. In zijn ogen: uitputting.

“Hallo”, zei hij zacht.

Lees verder na de advertentie

“Hé! Daar ben je weer!” Ik hield de voordeur voor hem open. “Zet alles maar op je kamer!”

Heel even was er blijdschap. Na vele omzwervingen was de verloren man dan eindelijk weeromgekomen!

Meteen daarna was er weer dat moment, dik anderhalf jaar geleden, dat ik hem voorgoed van huis had zien vertrekken. Hoe hij van mij wegvluchtte. De donkerte in. Met alleen een kleine rugzak.

Ik keek toe hoe er een heel mooi, nieuw matras de trap op werd gesleept

Ex sjouwde de eerste tassen terug naar binnen. Ik ging maar snel boodschappen doen.

Het terugverhuizen gebeurde die week verspreid over vier warme dagen. Hij moest nog best vaak heen en weer rijden. Had toch meer verzameld dan gedacht.

‘The adventure begins’

Elke dag stapelden de dozen zich op. Ik zag hoe er steeds meer onderdelen van een ijzeren bed rechtop tegen de muur kwamen te staan. Er bevond zich plots een tweede peper- en zoutstelletje op het aanrecht. Vlak naast het mijne. Ook trof ik zijn beker met ‘The adventure begins’ gewoon weer in de servieskast aan.

Daarnet droeg hij echt de allerlaatste dingen ons huis in. Op de bank zat ik, en keek toe hoe er een heel mooi, nieuw matras de traptreden op werd gesleept.

“Fijn matras lijkt me”, zei ik.

“Hetzelfde matras als wij al hadden.” Hij hijgde en vloekte.

Het was binnen ook benauwd. Het ging heel traag. Het matras was zo lomp en dik dat het niet makkelijk door het trapgat paste. Hij stootte een gipsen engeltje van de piano.

“Lukt het?” vroeg ik vanaf mijn zitplaats. “Of moet ik even helpen?”

“Misschien met de andere dingen?” zei hij.

Even later liep ik achter hem aan de trap op met ons oude opgerolde Perzische tapijt onder mijn arm, en een plastic zak vol toiletspullen.

“Je toilettas moet zeker in de badkamer?” vroeg ik.

“Ja.”

Ik zette zijn toilettas in de badkamer en stopte de mijne in het kratje dat op mijn bed klaarstond. Met wat kleren en boeken erin. Mijn hoofdkussen en mijn deken. Deze column tik ik nog even hier. Want ik weet niet of ik ergens anders meteen kan werken. Zo dadelijk zullen we nog pizza eten met ons vieren. Een wijntje. En dan ga ik. Dan moet ik weg. Naar mijn logeerplek aan het water. Op een halve minuut afstand van thuis.

Schrijfster Elke Geurts beziet elke week haar nieuwe leven. Lees hier meer columns.

Deel dit artikel

Ik keek toe hoe er een heel mooi, nieuw matras de trap op werd gesleept