Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Even leek God uit Frankrijk vertrokken: dit was ouderwetse sociale onrust

Samenleving

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

In Nederland wil ik om op de plaats van bestemming te raken nog weleens een alternatieve route nemen, maar als ik in mijn Franse huisje ben en naar de winkels vijftien kilometer verderop in Hirson moet neem ik altijd dezelfde weg. 

Eerst het weggetje door het koren, dat om een of andere reden Rue de l’Abattoir heet maar mij altijd aan de boekjes van W.G. van de Hulst doet denken, dan een kilometer of twee over de weg naar Bellevue waar de bakker van Aubenton zich na een fatale visite aan de kroeg op de hoek doodgereden heeft (bloemen aan de betreffende boom), en dan de Route Nationale naar Hirson op, zo kronkelig en heuvelachtig dat je de tractors die er ook op mogen, niet durft in te halen. Ik weet ook precies waar die flitspaal staat, mij zullen ze niet gauw betrappen, ik heb trouwens ook helemaal geen haast. Kortom, ik ben in de afgelopen tien jaar hier een stamgast geworden.

Lees verder na de advertentie

Het is een niet al te enerverend tochtje, je kunt ook met nog wat meer kronkels door idyllische dorpjes rijden maar deze weg is een mooi compromis tussen handig en rustig. In het lelijke Hirson staan dan de supermarkten waar de wijde omgeving het van moet hebben en ze hebben er ook een prima bouwmarkt.

Een tanige Fransman gooide gauw een autoband voor me op de weg, ik moest niet denken dat ze mij als buitenlander wél door zouden laten

Je moet er niet uit eten willen of musea be­zoeken, daarvoor is het te illusieloos maar ­primaire levensbehoeften zijn er volop. Hirson komt trouwens van ‘herison’, egel, heb ik me laten vertellen, maar dat verband is me net zo duister als dat van mijn landweggetje met een abattoir. Al woon ik er al jaren, toch voel ik me altijd licht opgewonden als ik naar Hirson rijd, het blijft buitenland, avontuur.

Afgelopen week was de Route Nationale opeens afgesloten. Twee motoragenten dirigeerden me een zijweggetje in waar een overmaat aan tegemoetkomend verkeer erop wees dat ook van de andere kant de weg was geblokkeerd. Wat zou er aan de hand zijn?, vroeg ik mij af. Hier gebeurde immers nooit iets. Misschien een ongeluk met een overbeladen ­tractor?

Sovjetpropaganda

Nu reed ik op de alternatieve route door Martigny en Jeantes die me dan ook wel naar de supermarkten zou leiden. Opeens belandde ik op een soort bodenterrein, leek het, overal vrachtwagens langs de weg, een eindeloze rij als voor een oude Oost-Europese grens, en opeens arriveerde ik bij een nieuwsbericht, een scène uit het Journaal: gele hesjes blokkeerden de rotonde, je kon Hirson niet meer in. 

Toen-ie me aan zag komen, gooide een tanige Fransman gauw een autoband voor me op de weg, ik moest niet denken dat ze mij als buitenlander wél door zouden laten. Tientallen vrouwen kwamen zingend langs, als arbeidsters in oude Sovjetpropagandafilms, gesecondeerd door mannen die kwaad stonden te roken. Een onvriendelijke reus sommeerde me rechtsomkeert te maken. Dit was dus ­ouderwetse sociale onrust zoals we het in ­Nederland niet meer kennen, waar het altijd overzichtelijke belangengroepjes zijn die op het Malieveld komen roepen. Dit daarentegen was wat je noemt een echte meute.

Voor het moment leek God uit Frankrijk vertrokken. Ik keerde mijn auto en reed zo snel mogelijk naar huis terug, dan maar geen vers voedsel.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Lees ook:

Franse ‘Gele hesjes‘ zijn een voorbode van nog meer conflicten tussen burgers en overheden

De oneliner die wordt toegeschreven aan een van de activisten achter de brandstofrellen in Frankrijk, vat de nieuwe sociale kwestie perfect samen: ‘De elites praten over het einde van de wereld, terwijl wij praten over het einde van de maand.’ Het Commentaar in Trouw.

Deel dit artikel

Een tanige Fransman gooide gauw een autoband voor me op de weg, ik moest niet denken dat ze mij als buitenlander wél door zouden laten