Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Domweg gelukkig in een lelijke stad

Samenleving

Wim Boevink

Offenbach © TR Beeld
KLEIN VERSLAG

Lelijke steden, ja die zijn er. Te brede straten, winderige pleinen, zielloze, ooit als modern verkochte bebouwing. Maar maakt hun lelijkheid ze voor hun bewoners minder geliefd?

Ik heb familie in Hengelo, ze zouden nooit ergens anders willen wonen. Ik heb er zelf een aantal jeugdjaren doorgebracht en was er als scholier volkomen gelukkig.

Lees verder na de advertentie

Glas bier op een viltje bij Hemmelder, dansen op Reed en The Doors in De Walvis, een school in het groen, een fijne boekhandel waar ik nog zou gaan werken, toen ik met een meisje een eigen verdieping betrok. En mijn moeder. Mijn moeder om de hoek. Hengelo was mijn moeder.

Mooi of lelijk, het doet er niet toe zolang het vertrouwd is, de coördinaten blindelings te vinden en alles wat je lief is op fietsafstand.

Soms hebben we voor schoonheid maar een paar vierkante meter nodig, een bankje onder een boom, een tafel achter een raam

Maar Hengelo heb ik lang geleden verlaten, de kringetjes werden te klein, vrienden trokken weg naar steden met universiteiten, de grote, zinderende wereld lokte.

Als ik er nu terugkom, zie ik de lelijkheid veel scherper dan toen, maar het kostte geen moeite op verzoek een bijdrage te leveren aan een bundel met de titel: 'Hoe mooi is Hengelo wel niet?'. Soms hebben we voor schoonheid maar een paar vierkante meter nodig, een bankje onder een boom, een tafel achter een raam, een plantsoen, een straatje in een woonwijk.

En een moeder die je uitzwaait.

Ik zou over lelijke steden niet hebben nagedacht als niet onlangs, nu ja, een week of drie geleden, de grote Frankfurter Allgemeine Zeitung zijn hele cultuurkatern had leeggeruimd voor negen pagina's over de stad Offenbach - een stad met een reputatie van lelijkheid en onooglijkheid.

© TR Beeld

'Lelijkheid is nog niet eens de halve waarheid' stond boven het openingsstuk. Ik ben nooit in Offenbach (vlakbij Frankfurt) geweest, maar bij een lelijke Duitse stad kan ik me iets voorstellen. Ze zijn in zekere zin allemaal oorlogsslachtoffers, zoals dat ook geldt voor Hengelo, en Nederlandse steden als Rotterdam, Nijmegen en Arnhem.

Stedebouwkundige missers

Offenbach - met een stadskern van 130.000 inwoners - is ook aan gort gebombardeerd, begrijp ik. Men heeft er na de oorlog met grote voortvarendheid een reeks van stedebouwkundige missers begaan, zodat van de stad een soort autosnelwegkruising overbleef met aansluitingen naar nergens en voor de rest, zo ver het oog reikte, beton.

Woonflats, kantoorflats, ruim baan voor de auto, voetgangerszones - U kunt zich er iets bij voorstellen. En dat voor een stadje dat rond 1800 glanzende paleisjes kende, met zuilen en kolonnades, en verstilde landhuizen met heerlijke tuinen die zich uitstrekten tot de rivieroever - Goethe wandelde er graag.

En toch: negen pagina's lang wordt dit Offenbach de liefde verklaard, om zijn musea, zijn multiculturele samenhang zonder getto's (voor getto's is het te klein), zijn technoclub, zijn bruisende cultuur, zijn Wilhelmplatz met zijn eetgelegenheden (het enige plein dat overleefde) en zijn voortreffelijke designacademie waarvan de studenten de krantenpagina's prachtig illustreerden.

Het is niet moeilijk om lelijke steden belachelijk te maken of te bespotten - in lijstjes hier duiken altijd weer namen op als Almere, Helmond, Apeldoorn, Drachten en ja Hengelo, maar overal is gelukkig leven mogelijk.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Deel dit artikel

Soms hebben we voor schoonheid maar een paar vierkante meter nodig, een bankje onder een boom, een tafel achter een raam