Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dirk Jan Warnaar (1955-2018) was altijd op zoek naar de bron

Samenleving

Dana Ploeger

Dirk Jan Warnaar met zijn tweede vrouw, Marianne © TRBEELD
Naschrift

Organist en pianist Dirk Jan Warnaar vertolkte kerkmuziek. Hij had daarvoor geen opleiding gehad, maar speelde vanuit zijn intuïtie en volle overtuiging.

Kerkgangers in Bodegraven en Mijdrecht kwamen vaak speciaal voor Dirk Jan Warnaar naar de kerk. Zelfs de dominee begreep dat, ook hij werd diep geraakt door de virtuoze improvisaties van de kerkorganist. Op zijn eigen, intuïtieve manier vulden Dirk Jans muziekstukken de preek mooi aan. Dat 'muzikale brengen van de goede boodschap' had hij van huis uit meegekregen. Thuis hadden ze een harmonium, door Dirk Jan altijd 'de Onze Lieve Heer machine' genoemd. Als vijfjarig jongetje stond hij al naast zijn vader op de orgelbank om de trekregisters van het kerkorgel te bedienen.

Lees verder na de advertentie
Mensen zijn veroordeeld om naar je te luisteren, dus zorg dat je je stinkende best doet

Vader Warnaar

Zijn vader, administrateur op de technische school in Alphen aan den Rijn, was fervent orgelspeler. Nagenoeg alle zeven kinderen, hij had twee zussen en vier broers, genoten van muziek maken. Alleen broer Piet niet, die hield meer van voetballen. In huize Warnaar waren de strenge regels glashelder, maar daarbinnen was het goed toeven. Een warm gezin, waarin ieder kind zijn eigen taak had: Dirk Jan moest op zaterdag alle schoenen poetsen.

Hij was dol op zijn moeder. "Alle mensen gaan dood, maar jij toch niet, hè?", zei hij tegen haar. Met zijn vader had hij een moeizamere relatie, hij miste zijn erkenning. Naar buiten toe zei vader Warnaar weleens iets positiefs over zijn zoon. Maar bijna nooit tegen Dirk Jan zelf; ijdelheid aanmoedigen gaf geen pas. Hij leerde hem wel: "Mensen zijn veroordeeld om naar je te luisteren, dus zorg dat je je stinkende best doet."

Dirk Jan wilde graag dominee worden. Hij moet zo'n jaar of tien geweest zijn, toen hij bij een vriendje voor het eerst de uitvoering van de Matthäus Passion op televisie zag. In zijn eigen christelijke gereformeerde gezin hadden ze geen tv. Urenlang keek en luisterde hij er intens naar. Hij vond het van zo'n diepe schoonheid, dat hij er zijn leven lang van bleef houden. Later schreef hij er een boek over: 'Zijn passie, jouw passie - alles wat je wilt weten over de Mattheüs Passie en Johann Sebastian Bach'.

Kletterende regen

Tijdens een jeugdweekend ontmoette hij Arie van der Graaf, een drummer. In dat weekend werd veel muziek gemaakt: gospel. Dirk Jan vond dat prachtig en ze richtten samen de gospelgroep Singing Religion op, waarvoor Dirk Jan de liedjes schreef - hij was toen vijftien. Later dirigeerde hij meerdere koren: The Credence Singers, Rejoice, de MarDja-projectkoren en hij had een eigen vocalgroup, Chantdante. Hij kon koorleden boven zichzelf laten uitstijgen. Dat deed hij door zijn eigen lat - en die van hen - hoog te leggen en ze met zijn enthousiasme op te zwepen. Zelf hield hij niet van applaus: "In het beste geval klinkt het als kletterende regen."

In 1974 trouwde hij met Marian Domburg, ook uit Bodegraven. Hij was net negentien en kreeg zijn eerste baan als pianostemmer en -restaurateur. Dit was de enige opleiding die hij afrondde, naar school gaan deed hij niet graag. Het stel kreeg drie kinderen: Wouter, Maaike en Femke. Dirk Jan was een liefdevolle, maar afwezige vader. Als hij ergens door geraakt werd, dook hij er enthousiast in. Er was altijd wel een kooruitvoering, cd-opname, trouwdienst of begrafenis waar hij moest spelen. Vanaf dat moment kleedde hij zich standaard in het zwart, zo kwam hij altijd gepast voor de dag. Dirk Jan deed nooit iets half en stak overal veel tijd in. Later had hij daar wel spijt van, hij had veel van hun kinderjaren gemist.

Stemmenorkest

Zo vond hij het belangrijk dat oorlogsslachtoffers blijvend herinnerd werden en richtte de Stichting 4 mei herdenking Bodegraven op. Dertig jaar bleef hij hierbij betrokken. En in 1984 leerde hij voor het eerst het Stemmenorkest kennen. Dat was opgericht door twee vrouwen, Margaret Dryburgh en Norah Chambers, die gevangen zaten in een Japans interneringskamp op Sumatra in de Tweede Wereldoorlog. Zij hadden vanuit hun eigen herinnering klassieke werken bewerkt tot vierstemmig vrouwenkoor. Dit stemmenorkest gaf vele vrouwen de kracht om te overleven. Dat begeesterde Dirk Jan. Hij ontdekte dat Norah Chambers nog leefde, zocht haar op en introduceerde zo zelf een Stemmenorkest in Nederland.

Tekst loopt door onder foto

Met Norah Chambers van het Stemmenorkest © TRBEELD

Zijn leven nam in 1985 een compleet andere wending. Ze verhuisden en naast hen woonde een gezin, ook met drie kinderen. Op die eerste dag ontmoette hij zijn buurvrouw Marianne de Bruin in de voortuin. Beiden vielen als een blok voor elkaar. De twee besloten samen verder te gaan. Aan zijn vrienden schreef Dirk Jan een lange brief waarin hij zijn overwegingen verduidelijkte: er was maar één weg en die was met Marianne. Zijn keuze was onvermijdelijk.

In 1987 trouwde hij met Marianne, een statement - ook naar de kritische omgeving. In het begin hadden Dirk Jan en zijn ex-vrouw nog een co-ouderschapregeling, maar toen zij verder weg verhuisde, lukte dat niet meer. De kinderen kwamen om het weekend en in vakanties, zo slaagden ze erin een goede band met elkaar op te bouwen. Niet in de laatste plaats omdat Dirk Jan een open gesprek niet schuwde en zijn eigen aandeel in hun misère onder de loep nam. Zijn dochter Maaike dichtte over haar vader op de uitvaart: "Hij was goedheid in het klein".

De wereld kunnen we niet veranderen, maar wat op mijn pad komt, pak ik op

Dirk Jan Warnaar

Dirk Jan, altijd vol positieve energie, kende ook sombere periodes. Zoals na het onverwachte overlijden van zijn vader; een grote klap. Dirk Jan sloot zich voor iedereen af - alleen Marianne mocht dichtbij komen. Hij was altijd op zoek naar de essentie, naar de bron. Of het nu over zijn composities of zijn geloof ging. Hij had de kerk van zijn ouders al lang verlaten en was actief in de protestantse gemeente te Mijdrecht. Hij noemde zichzelf 'een Jezuskind'. Vanuit die inspiratie wilde hij graag goed doen. "De wereld kunnen we niet veranderen, maar wat op mijn pad komt, pak ik op."

Zo hielp hij onder anderen Roemeense weeskinderen, die hij ontmoette tijdens een vakantie, en een ernstig ziek meisje uit de Oekraïne. Hiervoor richtte het stel de Stichting Local Care op. Hoe gul Dirk Jan ook voor anderen was, zelf hadden ze het niet ruim. Op financieel vlak was hij een ramp. "Het komt toch allemaal goed", riep hij dan. Maar Marianne wist soms niet hoe zij rond moesten komen.

Tekst loopt door onder de foto

Dirk Jan Warnaar met Roemeense weeskinderen © TRBEELD

Dirk Jan werkte jaren als vertegenwoordiger in bladmuziek en de laatste jaren had hij een eigen bedrijf in audiovisuele producties. Hij rolde van het ene in het andere project: hij begeleidde enkele jaren de JostiBand, maakte diverse cd's en schreef religieuze musicals. Via zijn muziek wilde hij het evangelie doorvertellen. Wat dat betreft was Dirk Jan toch ergens een dominee. Bij de presentatie van zijn cd 'Memories' vorig jaar november zei hij tegen de aanwezigen: "Ik ben ongeneeslijk gelovig." Kort erna werd Dirk Jan ineens geel: het bleek uitgezaaide alvleesklierkanker.

Hij had nog duizend-en-een plannen, maar moest nu toch tot stilstand komen. Dat lukte deels, in de week na zijn diagnose maakte hij eerst de liturgie voor zijn eigen afscheidsdienst. Daarna stelde hij een cd samen met eigen improvisaties op psalmen uit zijn kindertijd - zo was de cirkel voor hem rond. En hij luisterde, voor het eerst in zijn leven, een hele dag naar zijn eigen geschreven composities. Bij sommige stukken vond hij dat hij er meer tijd in had moeten steken, maar andere vond hij briljant.

Over zijn ziekte zei hij: "Je denkt toch niet dat ik de goede God ga lopen vermoeien met mijn kanker?" Zijn geliefden verdrietig zien, dat deed hem pijn, maar over zichzelf maakte hij zich geen zorgen. Op 31 januari stierf Dirk Jan. Op zijn uitvaart klonk bij de uitgeleide van zijn kist het slotkoraal van de Matthäus Passion.

Dirk Jan Warnaar werd geboren op 17 februari 1955 in Bodegraven, hij overleed op 31 januari in Zwammerdam.

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Mensen zijn veroordeeld om naar je te luisteren, dus zorg dat je je stinkende best doet

Vader Warnaar

De wereld kunnen we niet veranderen, maar wat op mijn pad komt, pak ik op

Dirk Jan Warnaar