Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De lastige idealen van de 'experimentele stad' Auroville

Samenleving

Alette André

De ingang van Auroville. © foto aletta andre

De Indiase leefgemeenschap Auroville bestaat morgen vijftig jaar. De stad wil zelfvoorzienend zijn en is gericht op een betere mens. Er wonen honderd Nederlanders.

"Hippies en flower power", lacht Inge van Alphen. "Ik weet dat veel mensen sceptisch zijn over onze idealen, en dat is prima." De 27-jarige Nederlandse praat over Auroville, de internationale leefgemeenschap in het zuiden van India waar zij woont. Zelf voldoet Inge met haar studentikoze uiterlijk - blond staartje en nette blouse - niet aan dat stereotype. Niet heel lang geleden woonde ze nog in Maastricht, waar ze een Master in global health deed.

Lees verder na de advertentie

"Ik wilde heel graag in de ontwikkelingssector werken", zegt ze op het dakterras van de Solar Kitchen, een gemeenschapskeuken, omringd door bomen, die voor 30 procent op zonne-energie werkt. "Maar ik realiseerde me dat om echt verschil te maken de wereld fundamenteel anders moet worden ingericht. Dat is wat we hier proberen." Na een jaar werken in Nederland besloot Van Alphen daarom terug te keren naar Auroville, 'stad van de dageraad', waar ze op haar negende met haar ouders en twee broers naar toe verhuisde.

Het doel is om er met 50.000 mensen uit heel de wereld vreedzaam samen te wonen

Het is vandaag vijftig jaar geleden dat de experimentele stad Auroville werd opgericht door Mirra Alfassa, onder de inwoners beter bekend als De moeder. Alfassa was een Franse volgelinge van de Indiase goeroe Sri Aurobindo. Het idee van een alternatieve, zelfvoorzienende samenleving kwam van deze goeroe, een yogi die het idee had dat mensen zich kunnen doorontwikkelen tot een soort supermens. Auroville begon in 1968 met tweehonderd inwoners. Het doel is om er met 50.000 mensen uit heel de wereld vreedzaam samen te wonen. Zonder bezit, zonder geld en zonder strijd. Op de lange termijn moet dit model zich verspreiden naar de rest van de wereld.

Inge van Alphen © foto aletta andre

Op dit moment zijn er bijna 2800 Aurovillianen met 54 nationaliteiten. Bijna de helft komt oorspronkelijk uit India. De honderd Nederlanders vormen de vijfde grootste groep, na Fransen, Duitsers en Italianen. Ze wonen verspreid over een bosrijke 20 vierkante kilometer in ruim honderd deelgemeenschappen met namen als Aspiration, Horizon en Promesse. Allemaal delen ze het ideaal van een betere wereld. Over de praktische uitvoering bestaat echter veel onenigheid. Er zijn expres geen regels opgesteld, die zouden op een organische manier moeten ontstaan. De moeder zei in 1970 dat het politiek systeem van Auroville in haar ogen nog het meest zou moeten lijken op een 'goddelijke anarchie'. "Maar dat zal de wereld niet begrijpen."

Tot haar dood in 1973 beantwoordde De moeder regelmatig vragen van verwarde inwoners: mogen we chemische bestrijdingsmiddelen gebruiken in de landbouw? (Nee.) Mogen we drugs gebruiken? (Nee.) Is de zondag een vrije dag? (De dag kan gebruikt worden voor de oprechte innerlijke zoektocht naar het goddelijke.)

Consensus zoeken

Sinds ze het zonder De moeder moeten doen, proberen Aurovillianen voor elke beslissing onderlinge consensus te bereiken. "Een besluit nemen kan daarom wel jaren duren, en zelfs dan is het nooit definitief", zegt Inge, die lid is van de working committee, een werkgroep die alle inwoners vertegenwoordigt. Maar anders dan een parlement, hebben de leden geen macht om besluiten te nemen. "We faciliteren het proces alleen."

Dat we nog bestaan, is veelzeggend

Meningsverschillen zijn er volop: over het al dan niet aankopen van meer land, de bouwstijl van huisvesting, de manier van voedseldistributie, over het toelatingsbeleid voor nieuwe inwoners en de mate van vrijheid van meningsuiting.

Het spirituele gedachtengoed in Auroville moet, daar zijn de inwoners stellig over, niet worden verward met een religie. Wat bijdraagt aan de verwarring is de Matrimandir - een imposant, gouden, rond meditatiecentrum waarvan de naam 'De tempel van De moeder' betekent. De moeder beschreef het als de 'ziel' van Auroville, maar benadrukte: "Ik wil niet dat het een religie wordt. We willen geen dogma's, principes, rituelen, absoluut niet".

Werken voor het collectief

De inwoners moeten werken voor het collectief, maar mogen wel zelf beslissen op welke manier zij willen bijdragen. Ecologisch verantwoord ondernemen staat hoog in het vaandel. Vooral op het gebied van herbebossing, duurzame architectuur en duurzame energie heeft Auroville een pioniersfunctie in de regio. Met mensen uit omringende dorpen wordt wasbaar maandverband, papier en wierrook gemaakt.

Het ideaal van zelfvoorzienendheid is nog ver te zoeken. De tien boerderijen kunnen slechts 15 procent van de voedselbehoefte van alle inwoners produceren. En er is een chronisch tekort aan geld - hoewel de economie zich behoorlijk heeft ontwikkeld sinds de beginjaren. "In het verleden waren er dagen dat we een stukje soja moesten delen met vijftien man", vertelt Sonja van Dam, die zich in 1979 op haar 24ste in Auroville vestigde. "We dachten dat we yogi's waren, en niets nodig hadden. We woonden in zelfgebouwde hutjes, en dat was prima. Maar ik was zwanger, en had gewoon honger."

In het centrale fonds, dat in 1989 werd opgericht, zit nu bijna 35 miljoen roepies, ruim 450.000 euro. Dat is ongeveer wat Auroville in een jaar uitgeeft. Een derde van de inkomsten komt van donaties van de Indiase overheid en internationale organisaties, zoals de Nederlandse stichting De Zaaier. Ongeveer de helft van de inkomsten komt uit de opbrengst van de commerciële eenheden en gasthuizen. Daarnaast zijn vrijwilligers en nieuwkomers verplicht geld af te dragen.

Voor de Aurovillianen is er een gezondheidsfonds, als verzekering. De inwoners doen boodschappen in een supermarkt waar enkel wordt geregistreerd wat ze meenemen. Er wordt geen geld gebruikt. Voor kleding is er ruilwinkel Free Store, waar ook een naaimachine staat. Van Alphen krijgt voor haar werk in de working committee 16.000 roepies, ruim 200 euro, per maand. Dat is ongeveer het dubbele van het lokale minimumloon. Een deel verdwijnt direct in het potje voor eten. De rest gaat op aan benzine voor haar motor en sporadische uitgaven buiten Auroville. "Het is niet makkelijk om van zo weinig geld te leven", zegt ze. "Maar het leven hier geeft me zo'n geweldig gevoel van vrijheid. Hier zijn geen zorgen om carrière, huur of pensioen."

Huisvesting is nog wel een probleem. Toen Van Alphen terugkwam uit Nederland woonde ze noodgedwongen in haar ouderlijk huis. "Onze economie is niet toereikend om iedereen een dak boven het hoofd te bieden", zegt Van Dam, die in Auroville voor de huisvesting-werkgroep werkt. Ze zit achter een bureau in het 'stadhuis', een modern gebouw van twee verdiepingen. "Dus van nieuwkomers wordt een bijdrage verwacht."

Tienduizenden euro's

Een nieuwkomer is in het eerste jaar voor een woning en levensonderhoud al gauw enkele tienduizenden euro's kwijt. Voor jongeren zonder spaarpotis dat een drempel: Auroville vergrijst. Er is bovendien weinig plek - deels omdat besloten is dat meer dan de helft van het land groen moet blijven.

De oudere generatie die vaak een groot stuk land en vrijstaand huis hebben, is niet altijd bereid hun ruimte op te geven - ondanks het ideaal om persoonlijk eigendom af te zweren. Van Dam: "Veel deelgemeenschappen stellen eisen, bijvoorbeeld dat alleen hun eigen kinderen daar mogen wonen, of geen mensen van een bepaalde nationaliteit".

De 'niet in mijn achtertuin'-mentaliteit is hardnekkig, vindt ook Van Alpen. "Het is mogelijk dat één persoon een project blokkeert waarvan honderd anderen van kunnen profiteren. Maar iedereen heeft zijn eigen waarheid, dus om conflicten op te lossen willen we begrijpen waarom iemand iets wil of niet."

Toch gelooft ze wel dat Auroville zich in de goede richting heeft ontwikkeld. "Dat we nog bestaan, is veelzeggend", lacht ze. "Natuurlijk kun je je afvragen wat we in vijftig jaar hebben gedaan voor de wereld. Wanneer je duizend mensen met honger te eten geeft, heb je een veel zichtbaarder resultaat. Wat we hier doen, duurt misschien nog wel honderden jaren. Maar het is de enige verandering die er echt toe doet."

Sri Aurobindo en De moeder

Sri Aurobindo (1872-1950) werd in Kolkata (toen Calcutta) geboren als Aurobindo Ghose. Hij richtte in het toen nog Britse India een nationalistische partij op en zat in 1908 een jaar in de gevangenis op verdenking van landverraad. Na zijn vrijspraak verhuisde hij naar Pondicherry, een Franse kolonie in het zuiden van India, om zijn leven te wijden aan yoga. Hij ontwikkelde de visie dat de mens een 'wezen in transitie' is en dat 'integrale yoga' de evolutie kan versnellen naar een nieuw soort supermens, die dichter bij God staat. Een experimentele, universele stad was volgens hem essentieel voor dit doel.

De moeder (1878-1973) werd geboren in Parijs als Mirra Alfassa, de dochter van een Joods-Turkse vader en een Joods-Egyptische moeder. In 1910 had ze wat ze zelf beschreef als een 'omkering van bewustzijn'. Vanaf dat moment werd ze niet langer gedreven door persoonlijke wil, maar door de 'goddelijke wil'. In 1914 bezocht ze Pondicherry en ontmoette ze Sri Aurobindo, waarna ze zich in 1920 permanent bij hem voegde. Al gauw werd ze bekend als De moeder - de belichaming van de universele moeder - onder Sri Aurobindo's volgelingen. Na Sri Aurobindo's dood in 1950 begon zij het idee van Auroville te ontwikkelen.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Het doel is om er met 50.000 mensen uit heel de wereld vreedzaam samen te wonen

Dat we nog bestaan, is veelzeggend