Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Brusselse burgers bieden vluchtelingen een bank, een bed, een kamer voor de nacht

Samenleving

Marijke de Vries

© Sander de Wilde

Terwijl de Belgische regering illegale migranten op doorreis naar Groot-Brittannië steeds harder aanpakt en opnieuw gaat terugsturen, groeit onder burgers het verzet.

In de schemering van de stoplichten aan de rand van het Brusselse Maximiliaanpark staat een vijftigtal Belgen. Veertigers, vijftigers en zestigers, diep weggedoken in hun winterjassen, de handen warm wrijvend. Het loopt tegen negen uur en het vriest.

Lees verder na de advertentie

Marketingmanager Cécile (42) heeft een drukke werkdag achter de rug. Nu tuurt ze naar de menigte voor zich, op zoek naar een bekend gezicht. Ze heeft twee slaapplaatsen in de aanbieding in haar Brusselse herenhuis.

"Het wordt vannacht min vijf! Wij doen wat de regering nalaat

Marketingmanager Céline

Geen tweede jungle van Calais

Zoals iedere avond hebben zich in het park honderden migranten verzameld. Het zijn vooral Soedanezen, Eritreeërs en Ethiopiërs, maar ook Afghanen, Syriërs en Irakezen. Transmigranten worden ze in België genoemd; vrijwel allemaal zijn ze onderweg naar Groot-Brittannië.

Zolang ze geen asiel aanvragen in België, hebben ze geen recht op onderdak maar riskeren ze opgepakt en teruggestuurd te worden. Zo simpel is het, vindt staatssecretaris van asiel Theo Francken, die koste wat kost een tweede 'jungle van Calais' wil voorkomen.

Een gotspe, vinden de Brusselaars die naar het park zijn gekomen. "Het wordt vannacht min vijf", zegt Cécile. "Wij doen wat de regering nalaat. Wij voorkomen juist een tweede Calais."

De Brusselaars bieden hun logeerkamers aan. Voor één nacht, een paar dagen, soms de hele week. Maar ook (slaap)banken en luchtbedden doen dienst. Sommigen delen hun kleine studio vannacht met vijf migranten. Een kwestie van menselijkheid, zeggen ze hier. Alles beter dan iemand op straat laten slapen bij vrieskou.

Hoe grover de uitspraken van staats­se­cre­ta­ris Francken over migranten, hoe harder wij groeien

Adriana Costa Santos

De tekst loopt door onder de foto.

Nasr en Selim leggen spullen in de auto van Céline. © Sander de Wilde

Goed geolied burgerplatform

Wat eind september met een facebookoproepje van een Portugese studente in Brussel begon - wie had er ruimte om acht hulpbehoevende migranten op te vangen? - is in een paar maanden uitgegroeid tot een goed geolied burgerplatform met 30.000 leden.

"Hoe grover de uitspraken van staatssecretaris Francken over migranten, hoe harder wij groeien", zegt initiatiefneemster Adriana Costa Santos (23). Via een speciale facebookpagina inventariseert zij overdag wie die avond migranten kan herbergen. Vanaf half 9 melden de opvangfamilies en chauffeurs uit Brussel en omstreken zich aan het park. Elke avond vinden 450 migranten zo een slaapplaats, al duurt het soms tot middernacht voor iedereen is ondergebracht.

Wat voor eten kan ik klaarmaken? Geen bloemkool met bechamelsaus weet ik nu

Marketingmanager Céline

Eerst wat huiverig

"Hé Selim!", roept Cécile naar een jongen met een grijze muts met zilveren ster. "Zoek je een bed? Ik heb twee plekken, kies maar wie met je meegaat." Dat wordt even lastig, vertelt Cécile, die Selim vorige week al twee nachten over de vloer had. "Hij reist al een hele tijd met twee kameraden, ze vinden het ambetant (vervelend, red.) als ze uit elkaar moeten." Cécile liet zich begin januari overtuigen om te helpen. Als alleenstaande moeder was ze eerst wat huiverig om vreemden in huis te nemen. Maar toen een bekende iemand zocht om zijn Soedanese gast over te nemen, durfde ze het wel aan.

"Dat was wel wennen. Je vraagt je af: Wat voor eten kan ik klaarmaken? Geen bloemkool met bechamelsaus weet ik nu." Lachend: "Alles wat crèmerig is of met kaas valt absoluut niet in de smaak."

Intense verhalen

De vijftiger bleef Selim bijna drie weken logeren. "Je hoort heel intense verhalen, maar het was ook gewoon heel leuk. Hij deed boodschappen, kookte."

Onlangs besloot de man asiel aan te vragen in België. "Hij komt deze week terug thuis zodat ik met zijn dossier kan helpen." Ze glimlacht. "Thuis, ja. Het is meer dan onderdak dat we geven, het is menselijk contact. Wij zijn even familie."

Even later meldt Selim (28) zich opnieuw, met de Soedanese Nasr (33). De rugzakken gaan in de achterbak van Céciles donkere Peugeot. Tegen kwart voor tien parkeert ze voor haar deur. Thuis heeft zoon Emiloy (13) de zeeblauwe eenpersoonsmatras al naar de woonkamer gesleept. De hoekbank waarop hij zit, wordt straks een tweede bed.

De tekst loopt door onder de foto.

Voor de woning van Cécile en haar zoon. © Sander de Wilde

Als een standbeeld

Eenmaal binnen duikt Selim meteen in zijn smartphone om via de draadloze internetverbinding te appen met een vriend in Egypte. Nasr zit als een standbeeld op de bank. Pas als Cécile aandringt, trekt hij zijn jas uit. "Ze hebben hier geen grote luxe", zegt ze. Maar wel een plaats waar het warm is."

Als je eenmaal mensen in huis neemt, wordt je woede over de politiek tien keer erger, verzucht ze. "Sommige jongens zijn nauwelijks ouder dan mijn kinderen", zegt Cécile, terwijl ze in de keuken thee zet voor haar gasten. "Ik wil dit niet voor België."

Het opvangen van illegalen is niet strafbaar, maar de Belgische regering werkt wel aan een wet die toestaat huiszoeking te doen bij mensen die hun onderdak bieden. "Vluchtelingen zijn toch geen criminelen?", zegt Céline. "Er moet een structurele oplossing komen voor mensen die hier terechtkomen."

Op de bank met een beker thee steekt Cécile een sigaret op 'als dat oké is'. De mannen willen er ook wel eentje. Ze heeft alleen nog maar leuke en lieve mensen opgevangen, zegt ze. "Als ik gasten niet ken, vertrekken ze 's ochtends met mij als ik om acht uur naar mijn werk ga. Maar ik vertrouw Selim en Nasr, dus ze kunnen morgen uitslapen en de deur achter zich dichttrekken."

Nasr en Selim wilden hun achternaam niet delen, uit angst voor de Belgische overheid. Uit veiligheid voor haar gasten wenst ook Cécile haar naam niet publiek te delen. Haar achternaam is bekend bij de redactie.

Lees ook:
Ook Griekenland kent zijn 'transmigranten'; vluchtelingen die niets liever willen dan doorreizen naar de rest van Europa. Maar lange en onduidelijke procedures zorgen er voor dat zo'n honderd vluchtelingen al langer dan een jaar op Samos vastzitten.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

"Het wordt vannacht min vijf! Wij doen wat de regering nalaat

Marketingmanager Céline

Hoe grover de uitspraken van staats­se­cre­ta­ris Francken over migranten, hoe harder wij groeien

Adriana Costa Santos

Wat voor eten kan ik klaarmaken? Geen bloemkool met bechamelsaus weet ik nu

Marketingmanager Céline