Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Als de kinderen uit huis zijn, komt de puppy erin

Samenleving

Olaf Stomp

Hondje Olaf. © Natasja Noordervliet

Kinderen de deur uit en een legenestsyndroom? Een ‘zorgsurrogaat’ helpt, ziet schrijver Olaf Stomp om zich heen. Een puppy bijvoorbeeld. Die als een echte baby wordt vertroeteld en verzorgd. Tot en met beschuit met muisjes en chronisch slaaptekort aan toe. Draven we door?

Natuurlijk zijn we welkom, appt onze vriend. Wat later die ochtend gaat de voordeur langzaam open. Hij wenkt mijn vrouw en mij welwillend lachend binnen. Kleine oogjes van te weinig slaap heeft hij. Tja, zo gaat dat. We lopen door naar de woonkamer, onwillekeurig een beetje op onze tenen om geen huisvredebreuk te veroorzaken bij dit prille geluk.

Lees verder na de advertentie

Beschuit met muisjes

“Willen jullie beschuit met muisjes?” Die kans laten we ons niet ontnemen: de tijd dat kraamvisites aan de orde van de dag waren, ligt ver achter ons. Onze kinderen hebben het nest verlaten of staan op het punt dat te doen. Datzelfde geldt voor het kroost van onze vriend. Dat wil zeggen, sinds gisteren is er gezinsuitbreiding. Tweede leg, maar dan anders. Na een periode van ongeduldig dagen aftellen, is ze er dan: de acht weken oude Nora, kruising tussen een Stabij en een Münsterlander.

We betuigen onze liefde voor het kleine wondertje voor ons: een bolletje dat ligt te slapen op de vloer. Nora is om op te vreten.

We betuigen onze liefde voor het kleine wondertje voor ons: een bolletje dat ligt te slapen op de vloer. Gelukkig geen dilemma zoals bij de mensenversie van de kraamvisite – ‘zeggen we leuke baby of mooie baby?’ – Nora is om op te vreten.

Onze vriend blijkt een gebroken nacht achter de rug te hebben. Babyhondje Nora bleef maar janken, ontroostbaar. De enige remedie: op de bank in de woonkamer met Nora op zijn borst. En af en toe naar buiten voor het leren poepen en plassen op de daartoe geëigende plekken.

Plasje op het tapijt

“Hoe lang duurt het voor ze zindelijk is?” vraag ik.

“Soms wel vier maanden. Maar Nora is heel intelligent, dus ik denk wel eerder.”

Tuurlijk.

“En kijk, hier zie je hoe ze haar eerste brokjes eet”, zegt mijn vriend even later als hij door de eerste filmpjes op zijn smartphone scrollt. Intussen laat Nora een plasje lopen op de rand van het Perzisch tapijt.

Herderpups Teddy en Freddy. © Natasja Noordervliet

Een half uur later – mijn oog valt intussen op de hondentandpasta op tafel – maken we aanstalten om op te stappen. We kennen de mores bij kraamvisite: niet te lang blijven hangen, te vermoeiend voor de betrokkenen. “Sterkte vannacht”, zeg ik. Mijn vriend haalt zijn schouders op. Dat heb je er natuurlijk voor over. Je krijgt er zoveel voor terug.

Ik moet er niet aan denken het lege nest op te vullen met een handenbinder die je huis onderpist en onderpoept

Ik moet er niet aan denken het dreigende lege nest weer op te vullen met een handenbinder van wie je weet dat die voorlopig je huis onderpist en onderpoept en de doorbijtbaarheid van alle snoeren en draden voor je checkt.

Maar misschien ben ik eigenlijk geen haar beter. Ik ben ook een softie en onze tweejarige kater Otto is ook een volwaardig lid van de familie. 

Als een baby in onze armen

Ik geef toe: we spreken hem soms toe in met bloemetjes versierde zinnetjes zoals we dat vroeger met onze kinderen deden toen die nog klein waren. (“Heb jij lekker buiten gelopen jongetje?”). En af en toe – hij laat dat verbazingwekkend genoeg nog spinnend over zich heen komen – houden we hem als een baby in onze armen.

Pup Simba. © Natasja Noordervliet

Wat is er aan de hand? Wat bezielt ons? Compensatiegedrag omdat nakroost is verdwenen, zit er nog iets van een flintertje zorghormoon? Als je googelt op ‘puppyverlof’ levert dat een aardige oogst op. In Engeland al meer in zwang naar het schijnt, maar bij ons niet in de wet en ook niet in cao’s geregeld. De discussie online spitst zich toe op de vraag of de werkgever voor de vrije dagen moet opdraaien bij het overlijden van ons huisdier. Betaald verlof voor de roze wolk waarop verse huisdierpapa’s en -mama’s zitten, lijkt voorlopig nog een stap te ver.

We houden vooral huisdieren die ons aan baby’s doen denken: honden en katten met grote ogen en piepende geluiden

Maarten Reesink, docent Animal Studies aan de Universiteit van Amsterdam

Maarten Reesink, docent Animal Studies aan de Universiteit van Amsterdam, stelt dat we vooral huisdieren houden die ons aan baby’s doen denken: honden en katten met hun grote ogen en piepende geluiden. En dat we vervolgens ons eigen gedrag in dat van hen projecteren. ‘Mijn hond begrijpt mij helemaal.’ IJdele hoop, een illusie, volgens Reesink.

Dieren lijken meer op ons dan we ons tot voor kort konden voorstellen. Dat schrijft de Duitse auteur en gedragsbioloog Norbert Sachser in zijn onlangs verschenen boek ‘De mens in het dier’, al uitgeroepen tot Der Spiegel-bestseller.

Revolutie

Er is een revolutie gaande in de gedragsbiologie, schrijft Sachser. Nieuwe inzichten hebben onze kijk op dieren wezenlijk veranderd. En daardoor zijn we hen beter gaan begrijpen. Dieren ontwikkelen bijvoorbeeld gedurende hun leven, net als wij, stabiele langdurige persoonlijkheden. En ook bij dieren zijn individuele verschillen een basiskenmerk van het gedrag. Die revolutie heeft volgens Sachser grote gevolgen voor hoe we tegenwoordig met dieren omgaan.

Is dit de verklaring voor het gegeven dat de grenzen tussen wat we gepast vinden voor ons mensen en wat voor onze huisdieren steeds meer aan het vervagen zijn? Ga maar na: speciale crematoria voor huisdieren, een urn met de as van Wodan voor op de schouw, liefdevol vormgegeven rouwkaarten voor onze helaas veel te vroeg ontvallen Vlekje – we kijken er niet meer van op, ziet ook Reesink. En hij vindt niet dat we erin doorslaan. Het zijn niet-menselijke familieleden geworden, daar is niets op tegen.

Hondje Ben. © Natasja Noordervliet

We hebben er tegenwoordig ook het geld voor, zegt Reesink. “Ook media – kranten, bladen en tv-programma’s – spelen hier handig op in. En die aandacht versterkt het fenomeen weer.” En het legenestsyndroom dat we compenseren met de aanschaf van een huisdier? Daar is volgens Reesink in de wetenschap geen verband voor te vinden. Wat niet wegneemt dat op zelfhulpwebsites het advies ‘neem een huisdier’ in de top-10 staat van tips om het legenestsyndroom tegen te gaan.

Een Griekse vriendin van me gruwt bij de gedachte van een slapende kat aan het voeteneinde van haar bed

Hoe cultureel bepaald is dit verschijnsel eigenlijk? Het lijkt vooralsnog een typisch westers fenomeen. Een Griekse vriendin van me gruwt bij de gedachte van een slapende kat aan het voeteneinde van haar bed. Een Iraanse vriend – ruimdenkend als geen ander – vertelde dat hij dacht, toen hij net in Nederland was, dat de Partij voor de Dieren een satirische grap was. En ik herinner me van lang geleden het Surinaamse klasgenootje van mijn dochter op de basisschool. Het meisje kwam niet meer bij van het lachen toen de onderwijzer vertelde dat een collega-docente een week vrij had genomen vanwege de dood van haar paard. “Het is maar een paard, hoor!” hoonde ze.

Een paar weken na het kraambezoek aan de kleine Nora komt onze vriend met z’n puppy bij ons thuis langs. Het beestje sprint vrolijk de huiskamer in. Kat Otto krult zijn rug torenhoog op bij het zien van deze onbekende indringer. Mijn echtgenote brengt Otto tijdig in veiligheid door hem in een slaapkamer op te sluiten. Zoals dat bij de kinderen voorheen ook zo kon gaan: sommige karakters liggen elkaar niet zo. 

Lees ook:

Niemand mist Jip

Het leek een goed idee, zo’n schattig schildpadje in huis. Maar een jaar later is hij twee keer zo groot en niet echt aaibaar. In het gezin van Dana Ploeger rijst de vraag: wat doen we met Jip?

Cashen met het Instagram-account van je huisdier

‘Grumpy Cat’. De chagrijnig kijkende poes  ‘Grumpy Cat’ verdiende 81 miljoen euro voor haar eigenaar, door onder meer te poseren in advertenties, op posters en allerlei prullaria.

Deel dit artikel

We betuigen onze liefde voor het kleine wondertje voor ons: een bolletje dat ligt te slapen op de vloer. Nora is om op te vreten.

Ik moet er niet aan denken het lege nest op te vullen met een handenbinder die je huis onderpist en onderpoept

We houden vooral huisdieren die ons aan baby’s doen denken: honden en katten met grote ogen en piepende geluiden

Maarten Reesink, docent Animal Studies aan de Universiteit van Amsterdam

Een Griekse vriendin van me gruwt bij de gedachte van een slapende kat aan het voeteneinde van haar bed