Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Afspraken in vreugde of verdriet, maak ze niet

Samenleving

Maartje Willems

Maartje Willems © Maartje Willems

Spreekt u ook weleens in een opwelling af om met iemand over een paar maanden naar een concert te gaan of een cursus te doen? Geheid dat u het tegen die tijd glad vergeten bent. Leve de kortetermijnafspraak.

Het probleem is dit: ik heb maanden geleden ja gezegd tegen een activiteit die ineens deze week al is en waar ik absoluut geen zin in heb. Hoe kon dit gebeuren?

Lees verder na de advertentie
Helaas ben ik niet geboren met een onder alle omstandigheden optimaal functionerend brein

Welnu, een oud-collega vroeg me in een bar-achtige setting onder het genot van een vino tinto of ik mee wilde naar een concert van een band die ik niet echt kende. Mijn hersenen waren licht beneveld, het gezelschap leuk en ik dacht: dit moet je vaker doen Maartje! Ontdek nieuwe muziek! Swing met je heupen! Ontmoet nieuwe mensen! Dus ik riep: driewerf ja, waarna zij de volgende dag twee kaartjes kocht, een tikkie stuurde, ik het geld razendsnel overmaakte en vrijwel meteen weer alles wiste van mijn geheugenkaart.

Maanden gaan voorbij tot ze appt: zullen we eerst nog even een hapje eten?

Waar gáát dit over, denk ik. Maar ik ken mezelf en weet dat ik hoogstwaarschijnlijk iets ben vergeten, dus ik herstart mijn roestige brein, spiek in mijn telefoon of ik misschien wat heb opgekrabbeld ergens, tot ik het me herinner. Dat concert. Ik ging nieuwe muziek ontdekken, met mijn heupen wiegen, mensen ontmoeten en de deur uit. Ik luister naar een paar nummers en het blijkt een soort grungeband te zijn, muziek waar ik helemaal niet van hou. Waarom zij denkt dat ik dat leuk zou vinden, is me een raadsel. En nog belangrijker, waarom ik het met mijn halfgare hoofd destijds een goed idee vond, is een enigma formaat piramide. Waarom kan ik op het moment dat het me gevraagd wordt niet gewoon zeggen: ‘Wat een leuke uitnodiging, ik ga eens naar die band luisteren’?

Optimaal functionerend brein

Helaas ben ik niet geboren met een onder alle omstandigheden optimaal functionerend brein en maak ik vaak zulke afspraken als ik supervrolijk ben. Bijvoorbeeld als ik in een bar/dancing sta en vierhonderd cocktails achter de kiezen heb. Of als ik net een geweldig kerstconcert van Mariah Carey heb gezien. Op dat soort momenten wil ik wel eens denken dat ik opensta voor van alles en nog wat. En dan hoor ik een nummer waar ik lekker in opga en dan zegt iemand: “Deze band komt over drie maanden naar Nederland, laten we allemaal gaan.” “Ja!” zeg ik dan. “Moeten we zeker doen, ja, wat zijn we toch gelukkig.” En daar sta ik al kaartjes te kopen via mijn bankapp (die ook niet helemaal onschuldig is in dezen).

Cabaretier Marc-Marie Huijbregts zegt hierover in een van zijn shows: “Afspraken in vreugde of verdriet, maak ze niet.” Want voor je het weet, moet je een weekendje weg met je oude buurmeisjes die je eigenlijk helemaal niet goed kent en/of echt mag, omdat je op de begrafenis van een oude buurman hebt gezegd dat het je ‘een geweldig idee lijkt om samen een midweek naar Texel te gaan’.

Emotionele piek of dal

Als je emotioneel piekt of juist in een dal zit, kun je niet helder denken en beloof je links en rechts van alles waar je minder enthousiast over bent. Marc-Marie raadt dan ook aan die labiele momenten te herkennen en weg te blijven van beloftes. En ik kan hier alleen maar op zeggen: Amen. Maar hoe ga ik dat in praktijk brengen?

Want zodra er weer alcohol door mijn lijf giert of ik door het dolle heen ben vanwege het kwik dat in de twintigtallen stijgt, lijkt alles me ineens weer een ontzettend leuke uitdaging.

Een blokfluitzomerkamp? Ja, leuk!
Naailes? Mijn eigen kleren maken? Yes, please!
Een atelier huren om hout te gaan bewerken? Heel graag.

En dan moet ik me daar als puntje bij paaltje komt weer tussenuit wurmen. Dan ben ik wederom de Sjaak Afhaak.

Realistisch filter

Om mezelf hiertegen te wapenen ga ik voortaan proberen te doen alsof alle afspraken die ik maak niet voor ver weg in de toekomst zijn, maar voor morgen. Met andere woorden: ik gooi een realistisch filter over de op het eerste gezicht gezellige, feestelijke voorstellen. Dus als iemand vraagt: zullen we naar dit en dat museum daar en daar, dan en dan? Dan denk ik: gevaar, gevaar, want ver in de toekomst. FILTER AAN, en ga ik razendsnel na: wil ik morgen naar dit desbetreffende museum?

Misschien dat ik op deze manier wat meer feeling met de activiteit krijg. Aan de andere kant moet ik eigenlijk ook gewoon niet zo zeuren. Dan ben ik een keer een avond bij een concert dat ik niet geweldig vind. Mijn collega vind ik wel leuk, dus dan concentreer ik me toch op haar? En bovendien komen daar vast weer heel andere types dan ik gewend ben en kan ik mijn ogen uitkijken. Zo niet, kan ik me altijd nog eens lekker dienstbaar opstellen door me te concentreren op de altijd ingewikkelde expedities naar de bar.

Maartje Willems

Na een vlammende stage bij de Verenigde Naties werd Maartje Willems (Boxmeer, 1982) telefoniste bij Omroep Max, om vervolgens in de journalistiek te belanden. Ze werkt op dit moment als freelance (video-)redacteur voor onder meer VPRO en Nu.nl. ‘Vanaf nu wordt alles beter’ is haar debuut.

Een versie van dit verhaal staat in het onlangs bij Boekerij verschenen: ‘Vanaf nu wordt alles beter’, over dertigersdilemma’s en andere zaken 256 blz, € 19,99 © gratis


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Helaas ben ik niet geboren met een onder alle omstandigheden optimaal functionerend brein