Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Actrice Hanna Verboom is nu sociaal ondernemer: 'Iets doen voor een ander is helend'

Samenleving

Caroline Van Keeken

Hanna Verboom. © Werry Crone

In een tentoonstelling in De Nieuwe Kerk in Amsterdam staan Mandela, Gandhi en King centraal. En gaat het over de grote en kleine wereldverbeteraars van nu. In een korte serie spreekt Trouw met drie van hen. Vandaag: Hanna Verboom.

Waarom ik? dacht actrice en presentatrice Hanna Verboom (34) toen De Nieuwe Kerk in Amsterdam haar vroeg één van de gezichten te zijn van 'We have a dream. Gandhi, King, Mandela', een tentoonstelling over de levens en de nalatenschap van de drie wereldverbeteraars. "Dit zijn grootheden. Onwaarschijnlijke grootheden, die zich gegéven hebben in hun strijd voor rechtvaardigheid. Wat kan ík daar nog over zeggen?" Ze schudt haar hoofd, zucht even. Maar goed. Misschien moest ze er wel helemaal niet op die manier naar kijken. "Natuurlijk hebben ze heldenrollen vervuld, maar uiteindelijk zijn het drie gewone mensen die hebben gezegd: 'Dit kan zo niet langer. Ik ga het anders doen'. Ze zijn actie gaan voeren voor iets waar zij heilig in geloofden."

Lees verder na de advertentie
Uiteindelijk zijn Gandhi, King en Mandela drie gewone mensen die hebben gezegd: 'Dit kan zo niet langer. Ik ga het anders doen'

En daar kan Verboom, als sociaal ondernemer, dan wel weer iets over zeggen. In 2009 zette ze Stichting Save Cheruto op, waarmee ze geld inzamelde voor de behandeling van de met aids besmette naamdraagster van het goede doel, de dochter van Verbooms vroegere oppas in Kenia en vriendin van haar moeder.

Daar kwam Stichting Get it Done uit voort, waarmee Verboom ontwikkelingshulpprojecten helpt financieren middels crowdfunding. En drie jaar geleden zette ze Cinetree.nl op, een platform voor films met maatschappelijke relevantie.

Acteert u nog?

"Nee, daar stopte ik mee zodat ik me helemaal op Cinetree kon richten. Maar ik ga het wel weer doen. Volgend jaar gaan we vanuit Cinetree ook zelf documentaires en series produceren. En daar zitten ook ideeën van mij tussen. Ik ben een serie aan het ontwikkelen waarin we laten zien wat er in het nieuwe Afrika aan het gebeuren is, en twee documentaires.

"Ik vind het belangrijk dat er een plek is voor producties die niet per se commercieel zijn. Waar eerst wordt gekeken naar het verhaal, en daarna pas naar hoe er geld mee wordt verdiend. Dat is best zeldzaam. Er wordt zo ontzettend veel troep gemaakt."

Je voélt het gewoon wanneer iets vanuit alleen commercieel oogpunt is gemaakt, of vanuit liefde

Is dat dan ook waarom u stopte?

"Ja, nou ja. Ik begrijp wel waarom er commercieel gedacht moet worden. En ik doe dat zelf ook. De markt in Nederland is nu eenmaal te klein. We zijn simpelweg afhankelijk van subsidies, films maken is duur. Wij moeten met ons filmplatform natuurlijk ook geld zien te verdienen. Maar je voélt het gewoon, vanuit welke keuzes iets is ontstaan. Wanneer iets vanuit alleen commercieel oogpunt is gemaakt, of vanuit liefde."

Hoe maakt u die keuzes zelf?

"Ik ben daarin lang zoekende geweest. En ik vind die keuzes nog steeds heel ingewikkeld. Ik heb in mijn vroege acteercarrière vaak een rol aangenomen omdat het van me verwacht werd. Dan dacht ik: als ik hier geen ja tegen zeg, word ik nooit meer gecast. Dan was het heel bijzonder dat je die rol kreeg, of raadde je agent het aan. Maar ik streef er nu wel naar om uit liefde te kiezen, en niet uit angst. Dus niet: 'Ik heb het geld nodig', en ook niet: 'Het lijkt me niet 'te gek', maar wie weet, wordt het leuk.'"

Hoe is het om én glamour-BN'er te zijn, én sociaal ondernemer?

"Ik bevind me in twee werelden. Dat is soms lastig. Ik heb vaak het gevoel dat de ene wereld niet snapt wat ik in de andere doe, en andersom. Veel bevriende acteurs snapten niet dat ik opeens stopte met acteren om Cinetree op te zetten. En mijn vrienden die meer in de linkse hoek zitten, snappen niet waarom ik sommige films gedaan heb. Ik zelf soms ook niet, haha.

Ik hoor vaak dat mensen mij niet helemaal begrijpen. Dan vragen ze: wat ben je nou precies?

"Het is een gekke plek. Ik hoor vaak dat mensen mij niet helemaal begrijpen. Dan vragen ze: wat ben je nou precies?"

Wat zegt u dan?

"Dat ik helemaal niet op die manier denk. Ik weet waar ik voor sta. Het klopt wat ik nu doe. Ik geloof in synchroniciteit: toeval bestaat niet, er is een reden waarom dingen gebeuren. Als je echt doet waarin je gelooft, voelen anderen dat. Dan wordt het opgemerkt, en komt het allemaal bij elkaar. Maar dit klinkt misschien een beetje vaag."

Kunt u het uitleggen?

"Wat er destijds gebeurde met Cheruto is daar een voorbeeld van. Ze was echt heel erg ziek, zou nog een jaar te leven hebben als ze niet werd behandeld. Daar was geen geld voor. Haar moeder was datzelfde jaar aan aids overleden, en voor haar zag het er dus even slecht uit. Ik wilde helpen en begon een inzamelingsactie. Ik organiseerde een klein evenementje waar een stuk of twintig mensen op af kwamen.

"Maar het verspreidde zich heel snel via sociale media. Binnen twee weken hadden we 14.000 euro opgehaald. We zijn nu acht jaar verder, en het gaat heel erg goed met haar. Ze gaat nu studeren aan de universiteit. Het was iets kleins, die actie. Maar het had zoveel effect. We geloofden erin, en het klopte. Dat werd aangevoeld."

Verboom woonde tot haar twaalfde in Afrika, samen met haar twee broertjes en zusje. Ze groeiden op in Kenia, Oeganda en Soedan. Daar deden haar vader en moeder, zevenentwintig en vijfentwintig jaar toen ze vertrokken, ontwikkelingswerk.

In Kenia zetten ze een ziekenhuis op, dat inmiddels een districtsziekenhuis is.

Hoe was dat?

"Confronterend. Ik zag al vroeg dat het oneerlijk verdeeld was: dat de één meer had dan de ander. Voor ons was dat ook gek. We werden daar als rijke, witte outsiders gezien. Maar we hadden helemaal geen geld, leefden van giften.

We werden in Kenia als rijke, witte outsiders gezien. Maar we hadden helemaal geen geld, leefden van giften

"Ik herinner me dat de dood daar veel duidelijker deel uitmaakte van het leven. Hier hoort het er natuurlijk ook bij. Maar daar werden de doodskisten langs de kant van de weg verkocht. En ik ging als elfjarige mee wanneer mijn vader op bezoek ging bij aidspatiënten."

Was u er wel eens bang?

"In Oeganda voelde ik me niet altijd veilig, nee. Het was de periode van de Rwandese genocide. We zagen de lijken drijven in het Victoriameer. En ik hoorde al die verschrikkelijke verhalen over wat ze deden met zwangere vrouwen. Ik droomde vaak dat we in een hotel woonden, daar leek het me veilig. In ons huis hadden we een panic room voor als het echt mis ging. Ik herinner me dat ik altijd bang was dat er 's nachts iemand binnen zou komen.

"Op mijn twaalfde gingen we terug naar Nederland. Ik heb nooit geuit dat ik bang was hoor, was een erg gesloten kind. Maar mijn ouders zagen in dat het verstandig was om weg te gaan."

Was het onvermijdelijk dat u zich ook met ontwikkelingswerk zou bezig houden?

"Die eerste actie met Cheruto kwam gewoon op mijn pad. Dat gebeurde heel natuurlijk. En mijn vader adviseerde me juist om economie te gaan studeren. Dat zou tenminste tot een stabiel bestaan leiden. Maar ik wilde zelf altijd graag iets betekenisvols doen.

"Dat zie ik bij veel mensen om mij heen, trouwens. Ik heb het idee dat we nu wel klaar zijn met al die corporate banen. Volgens mij wil mijn generatie relevant zijn, iets doen waar ze in geloven. Anderen helpen."

Volgens mij wil mijn generatie relevant zijn, iets doen waar ze in geloven. Anderen helpen

En daarmee ook meteen jezelf, zegt Verboom. "Er zit een helende werking in iets doen voor een ander. Toen ik tien jaar geleden een burn-out had, ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Dat hielp." Ze citeert: "'We are caught in an inescapable network of mutuality, tied in a single garment of destiny. Whatever affects one directly, affects all indirectly.' Martin Luther King. Dit draag ik altijd voor wanneer ik een presentatie geef voor Get it Done." Van individualisme word je doodongelukkig, aldus Verboom. Ze lacht. "Ik denk dat het een heleboel burn-outs zou schelen als we minder met onszelf bezig waren."

Wat heeft u geleerd na acht jaar ontwikkelingswerk?

"Dat hulp relationeel moet zijn omdat het anders niet duurzaam is. Je kunt eenmalig een grote som geld geven, maar dat heeft vaak weinig effect op de lange termijn. Er is ook niet altijd geld nodig. Soms zijn het heel andere dingen: advies, kennis, een netwerk. Zodra je een relatie hebt met degene die je helpt, bereik je veel meer. Ik investeer liever dertig jaar in één persoon, dan dat ik dertig mensen in één keer help met een som geld.

"Je kunt in gesprek gaan, samen besluiten hoe jullie het gaan aanpakken. Dat deed ik met de halfbroer van Cheruto. Hij investeerde het opgehaalde geld in de medicatie, een stukje land waarop ze een huis bouwden, en uiteindelijk ook in Cheruto's studie en die van haar zusje. Relaties zijn vaak duurzaam, geld an sich niet."

Iets anders dat Verboom geleerd heeft: ondernemen kost tijd. "Het duurt even voordat het wat oplevert. Dat merk ik nu met Cinetree. Het gaat niet vanzelf."

Ze haalt haar schouders op. "We zijn zo gewend geraakt aan dat alles snel moet. Succes dus ook. Terwijl het soms even duurt voordat je ergens resultaat van ziet. En dat is niet erg. Dan werk je nog maar even rustig door. Als je er maar in gelooft, echt toegewijd bent."

We have a dream

De tentoonstelling 'We have a dream - Gandhi, King, Mandela' is tot 4 februari dagelijks van 10 tot 17 uur in de Nieuwe Kerk in Amsterdam te bezoeken. Lees meer over de tentoonstelling in dit stuk  uit september: 'Zij veranderden de wereld.'

© Frank Castelein



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Uiteindelijk zijn Gandhi, King en Mandela drie gewone mensen die hebben gezegd: 'Dit kan zo niet langer. Ik ga het anders doen'

Je voélt het gewoon wanneer iets vanuit alleen commercieel oogpunt is gemaakt, of vanuit liefde

Ik hoor vaak dat mensen mij niet helemaal begrijpen. Dan vragen ze: wat ben je nou precies?

We werden in Kenia als rijke, witte outsiders gezien. Maar we hadden helemaal geen geld, leefden van giften

Volgens mij wil mijn generatie relevant zijn, iets doen waar ze in geloven. Anderen helpen