Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Vind je het normaal wat je doet?', vroeg de jongeman in de rij bij de kassa

Samenleving

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
column

Ooit, een flinke tijd geleden al, schreef ik een stukje over de onrechtvaardigheid van de wereld, een zaak die ik illustreerde aan de hand van de gebeurtenissen bij supermarktkassa's. 

Je staat in de rij je beurt af te wachten en naast je wordt vanwege jouw lange rij een nieuwe kassa geopend waar een nieuwkomer, die nog helemaal niet heeft gewacht, zich meldt en direct geholpen wordt, terwijl jij toch degene bent om wie die nieuwe kassa geopend is.

Lees verder na de advertentie

Ditmaal stond ik aan de gunstige kant van deze praktijk. Er had zich reeds een rijtje van een man of zes gevormd, zo te zien allemaal licht reizenden, met mandjes, geen volgeladen karretjes. Juist toen ik kwam aanlopen om mijn plaats achter in de rij in te nemen, kwam een verse caissière zich melden met de mededeling: wie kan pinnen, kan bij mij terecht. Ik boog onmiddellijk naar haar af met mijn mandje en plaatste mijn schamele inkopen op de band.

Zouden ze dus bij prehistorische rijen conflicten óók zo hebben opgelost?

Maar terwijl ik de onrechtvaardigheid van de wereld in stilte bepeinsde, kwam er dit keer een opstandige jongeman, jaar of vijfentwintig, uit de andere rij op me af en zei kwaad: "Vind je het normaal wat je doet?" Ik stond even verbluft, omdat ik niet wist waar hij op doelde, toen drong het tot me door en ik zei: "Ík vind het niet abnormaal, als je dat bedoelt." "Vind je het echt normaal?" riep hij nog eens verhit. Ik had er nog een heleboel aan toe kunnen voegen, over Schopenhauer en Nietzsche, maar ik beperkte me tot een: "Ga maar voor, hoor." De wapens waren hem door zoveel barmhartigheid geheel uit handen geslagen en gramstorig, maar zwijgend rekende hij zijn soepstengels af en verdween verbitterd in de buitenwereld.

Beschavingsevenwicht

Het was een interessante scène. Ik dacht terug aan mijn oude column, waarin ik als het ware zijn geval had besproken. Zou het hem hebben getroost als hij geweten had dat ik hem waarlijk begreep? En verder vroeg ik me af of we hier met een soort beschavingsevenwicht te maken hadden, dat je de ene keer het voordeel, de volgende keer het nadeel van instituties ondervond.

Er zijn nogal wat strips die doen alsof het leven vroeger eigenlijk een voorafschaduwing van het leven nu is. The Flintstones bijvoorbeeld, waar ze grasmaaien met een prehistorische vogel en zich voortbewegen in benenwagens. Of Asterix, waar in de Romeinse tijd liedjes van Charles Trenet of Elvis worden gezongen. De suggestie is ook dat onze beschaving slechts een wat verfijndere variant van prehistorische slimmigheden is.

Zouden ze dus bij prehistorische rijen conflicten óók zo hebben opgelost? Ik denk het niet. Ik denk dat men helemaal niet in de rij stond, maar het recht van de sterkste liet gelden, hier en daar een mep uitdelend - ellebogenwerk noemen we dat nu. Wij daarentegen hebben door dat historische ellenbogenwerk geleerd dat het beter is je beurt af te wachten. En dat er dan misschien een moment komt waarop je als eerste uitverkoren wordt. En dat dat moment misschien ook niet komt, maar dat je dan toch jouw bijdrage aan het civilisatieproces hebt geleverd. Om over na te denken, straks in de rijen bij de Efteling of bij de winkels met de nieuwste smartphone.

Rob Schouten schrijft twee keer per week een column op de achterpagina van de Verdieping. Lees hier eerdere bijdragen terug.

Deel dit artikel

Zouden ze dus bij prehistorische rijen conflicten óók zo hebben opgelost?