Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Na iedere beving repareren ze de schade, maar met het gevoel blijf je zitten’

Samenleving

Karin Sitalsing

Zeerijp, vanmiddag een uur na de beving. De rust lijkt weergekeerd, maar de geschrokken bewoners blijven zitten met het gevoel dat ze niet weten wanneer de volgende klap komt. © reyer boxem

Met een kracht van 3.4 op de Schaal van Richter was de aardbeving bij Zeerijp de op twee na zwaarste ooit in het Groningse gaswingebied. De bevolking is bang en boos tegelijk. De Nam moet in actie komen.

De Nederlandse Aardoliemaatschappij (Nam) moet de aardbeving die Groningen vandaag trof binnen twee dagen analyseren en maatregelen voorstellen, zo heeft het Staatstoezicht op de Mijnen bepaald. Of de gaswinning snel wordt teruggeschroefd, is aan de minister van economische zaken. Die koerst daar op aan, zei hij vandaag. 

Lees verder na de advertentie

Vanmiddag rond drie uur werd Groningen opgeschrikt door de zwaarste aardbeving in ruim vijf jaar. De aarde trilde met een kracht van 3,4 op de Schaal van Richter. Het epicentrum lag bij het dorpje Zeerijp in de gemeente Loppersum, maar de beving was tot in de stad Groningen te voelen, zo’n 25 kilometer verderop. De beving is de op twee na zwaarste ooit en de twaalfde van hoger dan 3 op de Schaal van Richter – sinds 1998.

‘Als een kind moet huilen of bang is, geef je het een knuffel, maar wat als ze allemáál bang zijn?’

Annemiek Lamain, juf van de groepen 1 tot en met 4

School

Op basisschool de Wilgenstee in Zeerijp zit de schrik er goed in. Er was een knal, het digitale bord schudde als een malle. Toen ook de speelzolder aan de overkant van het leslokaal stond te trillen, wist Annemiek Lamain, juf van de groepen 1 tot en met 4, genoeg: een aardbeving. “Ik was veel liever alleen thuis geweest dan hier met al die kinderen, al die verantwoordelijkheid. Dat vond ik heel erg heftig. Als een kind moet huilen of bang is, geef je het een knuffel, maar wat als ze allemáál bang zijn?”

Ze hebben wel cursussen gehad, de kinderen geleerd dat je in zo’n geval onder de tafel moet duiken. Maar als het er echt op aankomt? “De school was uit, ze stonden met de jasjes aan in een rij bij de deur”, zegt Lamain. “Ze schrokken zo erg, sommigen moesten huilen. En, als ik heel eerlijk ben, ik was ook in paniek.”

'Ze repareren de schade, keer op keer, maar je blijft met dat gevoel zitten – en dat wordt níet hersteld.'

Alle scholen in de regio worden versterkt, de Wilgenstee is na de zomer aan de beurt. “Nou, ik zou zeggen: doe morgen maar”, zegt juf Anita Larkens van groepen vijf en zes.

Tegen het einde van de middag is het stil in de straten van Zeerijp. Mensen zijn aan het werk, in sommige woonkamers brandt licht, het schijnsel van de televisie. Op straat steken twee meisjes giechelend rotjes af. Och, zegt Marcel van Kampen, die net thuiskomt. “Weet je wat het is? Ze repareren de schade, keer op keer, maar je blijft met dat gevoel zitten –en dat wordt níet hersteld.”

Met “dat gevoel” bedoelt hij: je weet nooit wanneer er weer een klap komt, en hoe zwaar die dan is. Het wordt een manier van leven, zegt hij laconiek. “Ik hoop niet dat het gebeurt, maar eigenlijk zou er een dode moeten vallen – eerder worden ze in Den Haag niet wakker.”

Hij wijst naar zijn huis, zegt: “Ik ben zelfstandige, dit is mijn ouwe dag. Ik ben hier geboren en ik ga hier ook dood. Want ik kan geen kant op. Wie wil deze bult stenen kopen?” Hij schudt het hoofd en knikt naar de straat vol jarendertigwoningen. “Als zíj doen wat ze willen, maken ze het hele Groninger landschap kapot.”

Grootaandeelhouders

Zij, dat zijn de Nam, die naar gas boort, en de staat, haar opdrachtgever. Maar op het gemeentehuis van Loppersum richt burgemeester Albert Rodenboog zich tot oliegiganten Shell en Exxon Mobil, grootaandeelhouders van de Nam. “Zij zijn tot nu toe steeds buiten schot gebleven. En ze moeten zich realiseren dat de gaswinning terug moet in het héle Groningenveld.”

Het gemeentehuis is opengesteld, het Centrum Veilig Wonen heeft extra mensen ingeschakeld, de twee dames die kort na vijven plaatsnemen in het kantoor hebben eten bij zich, het belooft een lange avond te worden.

Toen in april 2015 de gaswinning bij Loppersum werd teruggedraaid en het aantal bevingen daar afnam, waarschuwden deskundigen al dat de bevingen na drie jaar weer zouden toenemen, zegt Rodenboog. “Als je op één plek de gaswinning stillegt, maar elders blijft boren, zuig je uiteindelijk onder het héle Groningenveld het gas weg. Dan krijg je overal drukverlaging, ook onder Loppersum.”

Volgens Rodenboog is de in het regeerakkoord afgesproken verlaging niet genoeg. Dat zal morgen zeker onderwerp van gesprek zijn, als minister Wiebes van economische zaken het het bevingsgebied bezoekt. Die heeft zich voor “maximale vermindering” uitgesproken maar, zegt de burgemeester: “Eerst zien, dan geloven.”

Lees ook: 

Het gevaar blijft, ook als er van gaswinning geen sprake meer is
Minister Wiebes: Ik probeer gaswinning maximaal te verminderen
Commissaris René Paas weet nu: ‘Zware aardbevingen kunnen nog steeds’


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

‘Als een kind moet huilen of bang is, geef je het een knuffel, maar wat als ze allemáál bang zijn?’

Annemiek Lamain, juf van de groepen 1 tot en met 4

'Ze repareren de schade, keer op keer, maar je blijft met dat gevoel zitten – en dat wordt níet hersteld.'